Δοκιμές MotoGP Sepang 3η μέρα: Απόλυτη κυρίαρχος η Ducati

Εκρηκτικό φινάλε
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/2/2019

Η τελευταία μέρα των δοκιμών χάρισε στους αναβάτες της κορυφαίας κατηγορίας εξαιρετικές συνθήκες στην πίστα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένα σερί από ρεκόρ. Πρώτος στο χορό από χθες μάλιστα ήταν ο Maverick Vinales που κατέρριψε το ρεκόρ καλύτερου γύρου που είχε την πρώτη μέρα των δοκιμών ο Marquez, ενώ η Ducati ανακοίνωσε πως θα χρησιμοποιήσει νέα αεροδυναμικά βοηθήματα για τις μοτοσυκλέτες της, πάρα τις δηλώσεις που είχε κάνει πως θα τα παρουσίαζε στις δοκιμές του Qatar. Απ’ όσο φαίνεται τα νέα winglets αποτελούνται από τρία διπλά πτερύγια σε κάθε πλευρά, παραπέμποντας σχεδιαστικά περισσότερο σ’ αυτά που χρησιμοποιούσε το 2016 πριν αλλάξουν οι κανονισμοί.

Μέχρι χθες ο μοναδικός απών απ’ τους αναβάτες ήταν ο Lorenzo, καθώς αναρρώνει απ’ του πρόσφατο χειρουργείο του. Ο Andrea Iannone προστέθηκε στην σχετική λίστα, αφού η φλεγμονή που είχε στο δόντι του τον εμπόδισε να λάβει μέρος, δίνοντας έτσι τη θέση του στον Bradley Smith.

Πίσω στον πίνακα των χρονομετρήσεων, ο Rossi κατάφερε να πέσει κάτω απ’ το φράγμα των δύο λεπτών από νωρίς, όμως λίγο μετά ο Morbidelli -που το ντεμπούτο του φέτος με την εργοστασιακή μοτοσυκλέτα της Yamaha- βρέθηκε μπροστά απ’ τον “Γιατρό” για λίγα εκατοστά του δευτερολέπτου. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι η Yamaha παρουσίασε κι αυτή με τη σειρά της ένα διαφορετικό φαίρινγκ με νέα αεροδυναμικά βοηθήματα.  

Λίγο αργότερα, ο Maverick Vinales έσπασε και το χθεσινό του ρεκόρ, θέτοντας τον καλύτερο χρόνο του για την τελευταία μέρα των δοκιμών στον 1:58,644 αποτελώντας τον γρηγορότερο αναβάτη της Yamaha, χωρίς να μπορέσει όμως να σταματήσει την κυριαρχία των μοτοσυκλετών της Ducati. Πίσω του βρέθηκε ο δεύτερος πιο γρήγορος αναβάτης –χωρίς να χρησιμοποιεί μοτοσυκλέτα της Ducati- ο Cructhlow, που ήταν κάτω απ’ το 1:59. Απ’ ό,τι φαίνεται ο Βρετανός αναβάτης της LCR Honda κατάφερε να απομονώσει απ’ το μυαλό του τον πόνο απ’ τον αστράγαλό του, σημειώνοντας τον καλύτερο χρόνο του στις δοκιμές.

Μέχρι το μεσημέρι το τοπίο είχε ξεκαθαρίσει πλήρως, με την Ducati να επιδεικνύει την πρόοδό της και τον Petrucci να βρίσκεται στην κορυφή των χρονομετρήσεων, ενώ αργότερα είχε μια πτώση στην πέμπτη στροφή της πίστας, χωρίς να τραυματιστεί. Με τη θερμοκρασία της ασφάλτου να φτάνει του 60 οC στην καρδιά του μεσημεριού, οι συνθήκες εμπόδισαν τους αναβάτες να κυνηγήσουν γρηγορότερους ρυθμούς όμως εκμεταλλεύτηκαν τον χρόνο τους, δοκιμάζοντας τη συμπεριφορά των μοτοσυκλετών τους με φθαρμένα ελαστικά.

Ο Francesco Bagnaia απ’ τη δορυφορική ομάδα της Ducati κατάφερε να βρεθεί στη δεύτερη θέση μέχρι το τέλος της ημέρας, ενώ η μοτοσυκλέτα του είχε την τελευταία έκδοση των φαίρινγκ απ’ την περσινή χρονιά. Ο Miller δοκίμασε τα νέα φαίρινγκ της Ducati, αναφέροντας πως χρειάζονται λίγη βελτίωση στη λειτουργία τους κοντά στην τελική ταχύτητα της μοτοσυκλέτας, ενώ δεν κατάφερε να δοκιμάσει το anti-dive σύστημα που πρωτοπαρουσίασε στις δοκιμές της Jerez πέρσι.

Οι υπόλοιποι αναβάτες που δεν κατάφεραν να σπάσουν το φράγμα του 1:59, συμπλήρωσαν τη δεκάδα με τον Aleix Espargaro να βρίσκεται στην έβδομη θέση. Αρκετά ανανεωμένες ήταν οι μοτοσυκλέτες της KTM, καθώς έχουν νέες εξατμίσεις, σέλα, πίσω μέρος και ρεζερβουάρ, όντας απ’ τις πιο διαφοροποιημένες μοτοσυκλέτες για φέτος.

Έπειτα ακολούθησαν οι αναβάτες της Yamaha με τον Morbidelli στην όγδοη και τον Rossi στη δέκατη, έχοντας εμβόλιμο τον Takaaki Nakagami της LCR Honda ανάμεσά τους. Στον πίνακα τον χρονομετρήσεων κατέληξε 11ος ο Marquez που όπως φαίνεται αποφάσισε να μην πιέσει περαιτέρω για να κατεβάσει τους χρόνους του, ώστε να μην ρισκάρει να καταπονήσει τον ώμο του. Η Suzuki απ’ τη μεριά της μπορεί να παρουσίασε αρκετές αλλαγές κατά τη διάρκεια των δοκιμών στην φετινή έκδοση της GSX-RR, όμως εν τέλει ο Rins δεν κατάφερε να βρεθεί εντός της δεκάδας.

Οι επόμενες και τελευταίες δοκιμές θα είναι στο Qatar, πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, επιτρέποντας στις ομάδες να κάνουν τις τελευταίες τροποποιήσεις στους κινητήρες των μοτοσυκλετών τους πριν σφραγιστούν για το πρωτάθλημα. Μέχρι στιγμής οι περισσότερες ομάδες έχουν ανοίξει αρκετά απ' τα χαρτιά τους, προσφέροντας τα πρώτα ψήγματα πως η νέα χρονιά θα είναι άρκως εκρηκτική.

Αποτελέσματα των χρονομετρήσεων 3ης μέρας:

1.     Danilo Petrucci ITA Ducati Team (Desmosedici) 1:58.239s

2.     Francesco Bagnaia ITA Pramac Ducati (Desmosedici) 1:58.302s +0.063s

3.     Jack Miller AUS Pramac Ducati (Desmosedici) 1:58.366s +0.127s

4.     Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (Desmosesdici) 1:58.538s +0.299s

5.     Maverick Vinales SPA Monster Yamaha (YZR-M1) 1:58.644s +0.405s

6.     Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1:58.780s +0.541s

7.     Aleix Espargaro SPA Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1:59.022s +0.783s

8.     Franco Morbidelli ITA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 1:59.141s +0.902s

9.     Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V) 1:59.148s +0.909s

10.    Valentino Rossi ITA Monster Yamaha (YZR-M1) 1:59.155s +0.916s

11.    Marc Marquez SPA Repsol Honda (RC213V) 1:59.170s +0.931s

12.    Alex Rins SPA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1:59.180s +0.941s

13.    Stefan Bradl GER Honda Test Rider (RC213V) 1:59.368s +1.129s

14.    Tito Rabat SPA Reale Avintia (Desmosedici) 1:59.485s +1.246s

15.    Joan Mir SPA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1:59.486s +1.247s

16.    Fabio Quartararo FRA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 1:59.497s +1.258s

17.    Johann Zarco FRA Red Bull KTM Factory (RC16) 1:59.640s +1.401s

18.    Pol Espargaro SPA Red Bull KTM Factory (RC16) 1:59.751s +1.512s

19.    Miguel Oliveira POR Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1:59.949s +1.710s

20.    Karel Abraham CZE Reale Avintia (Desmosedici) 2:0.378s +2.139s

21.    Hafizh Syahrin MAL Red Bull KTM Tech3 (RC16) 2:0.766s +2.527s

22.    Sylvain Guintoli FRA Suzuki Test Rider (GSX-RR) 2:0.990s +2.751s

23.    Bradley Smith GBR Aprilia Test Rider (RS-GP) 2:0.995s +2.756s

24.    Mika Kallio FIN KTM Test Rider (RC16) 2:1.020s +2.781s

25.    Yamaha Test Bike #2 N/A Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2:1.243s +3.004s

26.    Yamaha Test Bike #1 N/A Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2:1.719s +3.480s

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.