Έρευνα MotoGP: Οι υψηλές ταχύτητες βελτιώνουν τα μάτια!

Καλύτερη όραση οι αναβάτες των MotoGP από εκείνους της Moto2 και Moto3
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/1/2022

Πιθανόν για τους οφθαλμίατρους να μην αποτελεί κάποια έκπληξη το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας έρευνας της ιταλικής ιατρικής ερευνητικής εταιρείας Sifi, όπου μετά από έξι χρόνια συλλογής στοιχείων και μελέτης σε αναβάτες των Grand Prix, κατέληξε στο γενικό συμπέρασμα πως το ανθρώπινο μάτι "εκπαιδεύεται" και "προπονείται" ώστε να ανταπεξέλθει στις εκάστοτε συνθήκες που βιώνει ο άνθρωπος.
Στη συγκεκριμένη έρευνα στόχος ήταν να δουν ποιες αλλαγές στη συμπεριφορά των ματιών προκαλεί η ταχύτητα και πώς το μάτι καταφέρνει να ανταποκριθεί. Προφανώς όταν μιλάμε για τις επιδόσεις των ματιών θα πρέπει πάντα να συμπεριλαμβάνουμε μέσα στην εξίσωση και την αντίστοιχη προσαρμογή και επεξεργασία των δεδομένων από τον εγκέφαλο, αφού είναι ήδη γνωστό πως ο εγκέφαλος είναι εκείνος που επεξεργάζεται τα "δεδομένα" που του στέλνουν τα μάτια και εκείνος δημιουργεί τις εικόνες.
Στην έρευνα λοιπόν της Sifi που ξεκίνησε το 2015 σε συνεργασία με την Honda LCR και "πειραματόζωα" τους Cal Crutchlow και Taka Nakagami, οι επιστήμονες εξέταζαν τα μάτια των αναβατών 30 λεπτά πριν τον αγώνα και 30 λεπτά μετά τον αγώνα, δηλαδή σε χρονικό διάστημα όπου ο εγκέφαλος ήταν σε "αγωνιστική υπερδιέγερση". Από το 2019, στην έρευνα μπήκαν και αναβάτες από την Moto2 και Moto3.


Μετά από έξι χρόνια, έως το τέλος του 2021 όπου μάζεψαν τα τελευταία στοιχεία απ' όλους τους αναβάτες και απ' όλες τις κατηγορίες, τα αποτελέσματα έδειξαν πως οι αναβάτες των MotoGP έχουν την ικανότητα να διατηρούν τα μάτια τους ανοιχτά για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα σε σύγκριση με του αναβάτες των πιο αργών (σε τελική ταχύτητα) κατηγοριών.
Μιλάμε για το αυθόρμητο κλείσιμο των βλεφάρων, δηλαδή μια υποσυνείδητη λειτουργία των ματιών όπου τα βλέφαρα κλείνουν στιγμιαία (0,15 δευτερόλεπτα) ώστε να καθαρίσουν και να υγροποιήσουν το μάτι. Ένας "κοινός" άνθρωπος υπό φυσιολογικές συνθήκες κάνει αυτή την αυθόρμητη κίνηση των βλεφάρων σε διαστήματα κάθε 4-6 δευτερόλεπτα. Όλοι οι αναβάτες των Grand Prix ανεξάρτητα την κατηγορία, ξεπέρασαν κατά πολύ αυτόν τον μέσο όρο.
Όμως ειδικά οι αναβάτες των MotoGP όπου σε κάθε γύρο ξεπερνούν τουλάχιστον για μία φορά τα 300km/h και σε πάρα πολλές πίστες κινούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα με ταχύτητες άνω των 300km/h, η έρευνα έδειξε πως κλείνουν αυθόρμητα τα μάτια τους πολύ λιγότερες φορές σε σχέση με τους αναβάτες των πιο αργών κατηγορίων. Το παράδοξο είναι πως παρά τα πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα που κλείνουν τα βλέφαρα, τα μάτια των αναβατών των MotoGP δεν είχαν δείγματα ερεθισμού ή ξηρότητας!
Για τον επικεφαλή της έρευνας (που θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια) της Sifi, κύριο Dr Carlos Chines, τα αποτελέσματα δείχνουν πως υπάρχουν τρόποι να εκπαιδευτεί το μάτι για να αντιμετωπίζει "ειδικές συνθήκες" και πιστεύει πως μπορεί να δημιουργηθεί μια σειρά ασκήσεων που θα βελτιώνει τις επιδόσεις του σε συγκεκριμένους τομείς, όπως δηλαδή στην περίπτωση όπου τα μάτια των αναβατών των MotoGP μπορούν να προσφέρουν στον εγκέφαλο για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα αδιάκοπη εικόνα!  

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.