Ετοιμόλεμη η SKY RACING TEAM VR46: Οι νέοι αναβάτες για το 2020

Η σύνθεση της ομάδας για την νέα σεζόν
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

20/9/2019

Η ακαδημία του Valentino Rossi, VR46, συνεχίζει ενωμένη με την SKY την δυναμική παρουσία στη Moto3 όσο και στη Moto2 και παρουσιάζει ήδη τους αναβάτες της ερχόμενης σεζόν. Στη μικρότερη κατηγορία, ο Celestino Vietti Ramus είναι ήδη μέλος της ομάδας και αποτελεί τον κορυφαίο αναβάτη ανάμεσα στους rookies, έχοντας συγκεντρώσει 88 βαθμούς μέχρι στιγμής. Οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανανεώσουν την συνεργασία τους, μαζί του και για το 2020. Ομόσταβλος του Vietti, για τη νέα σεζόν θα είναι ο Adnrea Migno, που έχει ξανατρέξει με τα χρώματα της ομάδας το 2015 όταν έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και παρέμεινε στην ομάδα μέχρι το 2017.

Στη Moto2, ο Luca Marini, που πέρσι εξελίχθηκε πολύ σαν αναβάτης και φέτος είναι ένας απ’ τους πιο σταθερούς σε επιδόσεις της κατηγορίας, θα παραμείνει στην ομάδα και για την ερχόμενη σεζόν. Δεν υπήρχε και περίπτωση αλλγής, αφού στους 12 γύρους της φετινής σεζόν έχει ανεβεί μια φορά στο βάθρο και έχει τερματίσει άλλη μια φορά μέσα στην πεντάδα. Ομόσταβλός του θα είναι ο Marco Bezzecchi, που στο πρωτάθλημα της Moto3 το 2018, ήρθε τρίτος στη βαθμολογία και θεωρήθηκε ένας απ’ τους κορυφαίους Ιταλούς Rookies.

Ο Διευθυντής της Sky Racing, Pablo Nieto αισθάνεται πολύ περήφανος που το 2020 η ομάδα θα βρίσκεται πάλι στην πίστα με τέσσερις μοτοσυκλέτες – δύο για τη Moto3 και δύο για τη Moto2- και που θα οδηγούνται από Ιταλούς αναβάτες. “Η επιλογή να ενδυναμώσουμε το πνεύμα της ομάδας μέσα από ένα εποικοδομητικό κλίμα συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας έγινε μέσω της επέκτασης της συνεργασίας της ομάδας με τους Marini και Vietti, αλλά και την προσθήκη των Bezzecchi και Mingo. Οι δύο ομάδες αποτελούνται από γρήγορους και ικανούς αναβάτες που είναι έτοιμοι να εντυπωσιάσουν τους πάντες και να μας προσφέρουν πολλές συγκινήσεις. Από τεχνικής άποψης, η απόφασή να συνεργαστούμε με την KTM και την κατασκευάστρια πλαισίων Kalex, βασίστηκε στη μακροχρόνια και σταθερή σχέση που έχουμε χτίσει μαζί τους, που χαρακτηρίζεται από την αμοιβαία εμπιστοσύνη.”

Ο Marco Bezzecchi από την άλλη φρόντισε να τονίσει πως η συμμετοχή του στους αγώνες οφείλεται στην υποστήριξη της ακαδημίας του Rossi, την VR46 Riders Academy, ενώ σήμερα που πλέον έχει τη δυνατότητα να γίνει μέλος της ομάδας είναι πολύ περήφανος. Η δεύτερη σεζόν του στην Moto2 θα είναι μια πραγματική πρόκληση και όπως είπε θα δώσει τον καλύτερό του εαυτό ώστε να ξεπληρώσει την εμπιστοσύνη που του έδειξαν κάνοντάς τον μέλος της ομάδας.

Από την άλλη, ο Adrea Migno εστίασε περισσότερο στην διετή πορεία του μακριά από την ομάδα, που αποδείχτηκε μια μεγάλη πρόκληση και συνάμα συντέλεσε στο να διαμορφωθεί περισσότερο ως αναβάτης. “Έμαθα πολλά και αυτό με βοήθησε να εξελιχτώ όχι μόνο σαν αναβάτης αλλά και σαν άνθρωπος. Όταν μου πρότειναν να επιστρέψω στην ομάδα, ήταν σαν να μου είπαν να γυρίσω σπίτι. Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα και θα επιστρέψω στην οικογένεια, με την οποία έκανα το ντεμπούτο μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grand Prix, μια ομάδα που πάντοτε προσπαθεί να βελτιωθεί. Θέλω να ευχαριστήσω την Sky και την VR46 που μου έδωσε αυτή τη νέα ευκαιρία.”

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.