Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

Marc Marquez για τις δυσκολίες του Bagnaia, το “Marquez effect” και την αυτοπεποίθηση

Ο Ισπανός σχολιάζει την πτώση απόδοσης του Pecco και το τι χρειάζεται για να επιστρέψει στην κορυφή
Marquez on Bagnaia
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

29/8/2025

Ο Marc Marquez μίλησε πριν το GP Ουγγαρίας για τις δυσκολίες του Francesco Bagnaia, εξηγώντας πώς η έλλειψη αυτοπεποίθησης μπορεί να κοστίσει δέκατα στο γύρο και να οδηγήσει σε πτωτική πορεία

“Είναι δύσκολο να εξηγηθεί και να κατανοηθεί γιατί, για παράδειγμα, την Παρασκευή στην Αυστρία ήταν ο αναβάτης με τον καλύτερο ρυθμό και στη συνέχεια όσο προχωρούσε το Σαββατοκύριακο πήγαινε προς τα πίσω”, δήλωσε ο #93. “Στο MotoGP είναι έτσι. Όταν χάνεις λίγη αυτοπεποίθηση με τη μοτοσυκλέτα, αρχίζεις να χάνεις μισό δέκατο στο φρενάρισμα και υπάρχουν τέσσερις ή πέντε ζώνες φρεναρίσματος. Στο τέλος του γύρου αυτό γίνεται δύο ή τρία δέκατα. Έτσι μπαίνεις σε μια σπείρα μειωμένης αυτοπεποίθησης.

“Γι’ αυτό πέρυσι έλεγα συνέχεια ότι έπρεπε να αποκτήσω ξανά αυτοπεποίθηση. Όταν κερδίζεις ξανά εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, μπορείς να δοκιμάσεις διαφορετικά πράγματα, οδηγείς πιο ελεύθερα και ίσως αυτό συμβαίνει στον Pecco. Του έχουν μαζευτεί πολλά, είναι πιο σφιγμένος πάνω στη μοτοσυκλέτα και αυτό τον κάνει πιο αργό. Αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτός και η Ducati θα βρουν τη λύση, γιατί βλέπω πώς δουλεύουν. Δεν έχει ξεχάσει να οδηγεί μοτοσυκλέτα, γιατί υπάρχουν συνεδρίες που πάει πολύ γρήγορα.”

Στην ερώτηση του DAZN αν πρόκειται για το περίφημο “Marquez effect”, ο Marquez απάντησε:
“Όχι, δεν το νομίζω. Στο τέλος δουλεύω στο γκαράζ μου, δίνω το 100% μου, αλλά…” χαμογέλασε. “Δεν μπορώ να σου πω. Δεν μπορώ να σου πω γιατί πάντα τερμάτιζα πάνω από τους ομόσταυλούς μου, οπότε δεν μπορώ να σου πω.”

Και πρόσθεσε:
“Όταν ένας ομόσταυλος είναι μπροστά – πολλές φορές έχω κάνει λάθη στους αγώνες γιατί ο ομόσταυλος μου ήταν μπροστά, στο παρελθόν όταν ήταν ο Dani. Οπότε πρέπει να είναι δύσκολο και θα έρθει η μέρα, σίγουρα. Θα έρθει η μέρα που ο ομόσταυλός μου θα με νικήσει και θα πουν ότι δεν αξίζεις αυτή τη μοτοσυκλέτα, την αξίζει κάποιος άλλος. Αλλά ο Pecco είναι δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, είναι τρίτος στο Πρωτάθλημα, ξεκίνησε από την πρώτη σειρά στην Αυστρία… δεν είναι δράμα. Αργά ή γρήγορα θα βρει τον τρόπο.”

Μετά από ένα δύσκολο GP στην Ουγγαρία, που ο ίδιος ο Bagnaia περίμενε να είναι έτσι λόγω χαρακτηριστικών της πίστας, σειρά έχουν Βαρκελώνη και Μιζάνο. Δύο από τις καλύτερες του πίστες. Εκεί θα φανεί αν αρχίζει η αντεπίθεση.