Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

Concorde Agreement: Η συμφωνία που έχει μπλοκάρει το MotoGP – Οι διοργανωτές ζητούν πολλά, δεν δίνουν τίποτα

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που δεν έχει ανακοινωθεί καμιά μεταγραφή ακόμη
liberty media
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

24/4/2026

Η συμφωνία που είναι γνωστή ως Concorde Agreement ουσιαστικά αφορά στα συμβόλαια συμμετοχής των κατασκευαστών στο πρωτάθλημα MotoGP για την πενταετία από το 2027 ως και το 2031, καθώς τα τρέχοντα έχουν διάρκεια ως το τέλος της φετινής σεζόν. Δανείζεται το όνομά της από τον χώρο της Formula 1, το έτερο τέκνο της αμερικανικής Liberty Media που εσχάτως έχει βαλθεί να αλλάξει το MotoGP σε μια ανάλογη λογική.

Αυτή η συμφωνία θα έπρεπε κανονικά να έχει υπογραφεί από την αρχή της φετινής σεζόν, ωστόσο από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές πως μεταξύ των δύο πλευρών υπήρχε ένα μεγάλο χάσμα. Από την πλευρά της διοργάνωσης βρίσκεται η Liberty Media και η MotoGP Sports Entertainment Group (MGPSEG, πρώην Dorna), ενώ απέναντί τους βρίσκεται η Ένωση Κατασκευαστών (MSMA) και η Ένωση Αγωνιστικών Ομάδων (IRTA).

Η αρχική αποτυχία συμφωνίας οδήγησε σε νέα συνάντηση στα τέλη του Μαρτίου, στο περιθώριο του τρίτου αγώνα MotoGP της σεζόν στις ΗΠΑ, η οποία επίσης απέβη άκαρπη. Στο μεταξύ έχουν γίνει γνωστές αρκετές πρωτοκλασάτες μεταγραφές αναβατών ενόψει 2027, αλλά καμιά τους δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως και ο μόνος λόγος γι’ αυτό είναι η αποτυχία της συμφωνίας.

Επισήμως δεν υπάρχουν πολλές ανακοινώσεις, κάτι αναμενόμενο όταν μιλάμε για μια διαπραγμάτευση που είναι ακόμη σε εξέλιξη, αλλά σταδιακά αρχίζουν να βρίσκουν τον δρόμο τους προς τη δημοσιότητα αρκετές πληροφορίες σχετικά με τα σημεία που μπλοκάρουν τη συμφωνία. Ή μάλλον το ένα σημείο που διατρέχει όλα τα υπόλοιπα: το χρήμα.

Ένα βασικό ζητούμενο για τις Liberty και MGPSEG είναι η ανάπτυξη του MotoGP στα πρότυπα της F1 και ήδη έχουμε δει κάποια πρώτα βήματα που προωθεί η νέα διοργανώτρια, όπως η κατάργηση του Phillip Island για να αντικατασταθεί από μια πίστα σε δημόσιο δρόμο στη Αδελαΐδα. Κατατέθηκαν επίσης και αρκετά πιο αμφιλεγόμενες απόψεις, όπως αυτή που θέλει την καταμέτρηση των πρωταθλημάτων των αναβατών να μην κάνει αναφορά στις μικρότερες κατηγορίες (Moto2, Moto3), θέλοντας να απομονώσει επικοινωνιακά το MotoGP από τις άλλες κλάσεις ώστε να είναι πιο “συμπαγές” ως προϊόν μάρκετινγκ.

Τώρα γίνονται γνωστές και άλλες απαιτήσεις της διοργάνωσης προς τις ομάδες, όπως το να ενισχύσουν δραστικά τα τμήματα μάρκετινγκ και τις επικοινωνιακές δράσεις τους ώστε να πολλαπλασιαστεί η προβολή του αθλήματος.

Θέλουν επίσης όλες οι ομάδες να προσλάβουν σε μόνιμη βάση εφεδρικούς αναβάτες ώστε να μην σημειώνονται απουσίες στη σχάρα εκκίνησης όταν κάποιος τραυματιστεί, ενώ απαιτούν να έχουν όλοι οι κατασκευαστές λειτουργικά πρωτότυπα των αγωνιστικών μοτοσυκλετών τους διαθέσιμα για προωθητικές εκδηλώσεις καιρό πριν την έναρξη του πρωταθλήματος.

Αυτά περιγράφονται ως μέρος των απαιτήσεων της Liberty Media προς MSMA και IRTA, ενώ η πλευρά των αναβατών και ομάδων ζητά περισσότερα χρήματα με ένα νέο συμβόλαιο που να προβλέπει ανταπόδοση ως ποσοστό των εσόδων και όχι με σταθερό ετήσιο ποσό όπως γίνεται ως τώρα.

Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει από τις διαπραγματεύσεις, η Liberty προτείνει μια πάγια ετήσια πληρωμή 8 εκατομμυρίων ευρώ σε κάθε ομάδα, η οποία είναι κατά ένα εκατομμύριο αυξημένη από αυτή που λαμβάνουν τώρα - ή, κατά άλλες φήμες, ένα σταθερό ετήσιο ποσό ανά μοτοσυκλέτα στα ίδια επίπεδα με τα τωρινά. Από την πλευρά τους, οι ομάδες δηλώνουν πως αυτή η πρόταση συνιστά κοροϊδία, καθώς τα κόστη που καλούνται να επωμιστούν από τις νέες απαιτήσεις της Liberty θα τους κοστίσουν αρκετά περισσότερα χρήματα και επιμένουν σε ποσοστό επί των κερδών όπως στη F1.

Υπάρχουν κάποιες αντιπροτάσεις από τις ομάδες, όπως λ.χ. να προσληφθεί ένας εφεδρικός αναβάτης ανά κατασκευαστή και να χρησιμοποιείται στη θέση απόντα οποιασδήποτε ομάδας χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα, ενώ εκπρόσωπος της MSMA είπε ανώνυμα πως “οι κατασκευαστές δεν είναι αρνητικοί στην πρόταση αυτή, αν η Liberty πληρώσει τα δέοντα”, ωστόσο είναι μάλλον σαφές πως ο εφεδρικός αναβάτης δεν ακούγεται ως ιδανική λύση και θα προτιμούσαν να μην γίνει καμιά αλλαγή στο σημείο αυτό απ’ όσα ισχύουν σήμερα.

Το θέμα είναι πως έχει αρχίσει να διαγράφεται πλέον η γενική εικόνα και δυστυχώς μοιάζει να είναι αυτή που υποπτευόμασταν: η Liberty Media ήρθε με μεγάλες ορέξεις και πλάνα για το MotoGP, ζητώντας τα πάντα και δίνοντας τίποτα.

Στο τέλος βέβαια το ερώτημα είναι ένα και αμείλικτο: ποιος θα υποχωρήσει πρώτος; Είναι τα εργοστάσια σε θέση να απειλήσουν με αποχώρηση ή μήπως δεν έχουν κανένα πραγματικό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια τους; Κι αν στο τέλος δεν επιτευχθεί η περίφημη Concorde Agreement για το MotoGP, πού οδεύουμε; Προς μια σεζόν χωρίς πρωτάθλημα το 2027;

Αν η τι άλλο, η συνέχεια αυτού του ανομολόγητου θρίλερ που διεξάγεται πίσω από κλειστές πόρτες και μακριά από μικρόφωνα και κάμερες θα έχει πολύ ενδιαφέρον.