Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP: Ο Luca Marini στο στόχαστρο της Yamaha

Ο Ιταλός θεωρείται ικανότατος στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας, αξία που εκτιμάται δεόντως από τη Yamaha
Luca Marini
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

26/2/2026

Μια είδηση των τελευταίων ημερών θέλει τη Yamaha να έχει προσεγγίσει τον Luca Marini για μια θέση στην εργοστασιακή της ομάδα το 2027. Μάλιστα ο Ιταλός ετεροθαλής αδελφός του Valentino Rossi ρωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους κατά τη σημερινή (26/2) συνέντευξη Τύπου του εναρκτήριου Grand Prix στην Ταϊλάνδη, καθώς ισπανικά δημοσιεύματα τον εμφάνιζαν να έχει ήδη υπογράψει με τη Yamaha.

Η απάντηση του Marini ήταν λιτή: “Δεν ξέρω τίποτα, αλλά είναι αλήθεια πως στο θέμα της εξέλιξης μιας μοτοσυκλέτας είμαι ο καλύτερος”.

Η Yamaha φέρεται να έχει εξασφαλίσει την υπογραφή του πρωταθλητή του 2024, Jorge Martin, από το 2027, κάτι που ωστόσο δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ακόμη. Εξίσου ανεπίσημα ο καλύτερος αναβάτης της, Fabio Quartararo, θα μετακινηθεί του χρόνου στη Honda.

Αν θεωρήσουμε ως δεδομένη την απώλεια του Quartararo και τη μετακίνηση του Martin στη Yamaha, αυτό σημαίνει πως ενδεχόμενη άφιξη του Marini θα είναι στη θέση του Alex Rins, ο οποίος σε δύο σεζόν δεν έχει καταφέρει σε καμιά περίπτωση να “κουμπώσει” με την M1.

Με τη Yamaha να έχει περάσει ήδη σε μια νέα V4 εποχή στο MotoGP, η εξελικτική διαδικασία αυτής της μοτοσυκλέτας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από απλώς τα αποτελέσματα της φετινής σεζόν, καθώς η μοτοσυκλέτα αυτή είναι λίγο-πολύ ένα εργαστήρι εξέλιξης του πραγματικού στόχου, της αγωνιστικής 850cc του 2027.

Το τρέχον δίδυμο της εργοστασιακής ομάδας, Quartararo και Rins, προέρχονται από πολλά χρόνια σε τετρακύλινδρες εν σειρά μοτοσυκλέτες με τη Yamaha ο πρώτος και τη Suzuki ο δεύτερος, έτσι ένας αναβάτης με αποδεδειγμένη ικανότητα στην εξέλιξη και εμπειρία από V4 φαντάζει ως ιδανική λύση για την επιστροφή της Yamaha σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Όπως είναι ο Marini, που έχει περάσει την καριέρα του στο MotoGP με τον V4 της Honda και πιο πριν με τον V4 της Ducati. Υπό αυτήν την έννοια, η απάντηση του Ιταλού στο ερώτημα που του έγινε σήμερα μοιάζει να υπονοεί ακριβώς αυτό, όσο άσχετη κι αν δείχνει αρχικά με το θέμα.

Η έλευση του Quartararo στη Honda σημαίνει πως οπωσδήποτε θα πρέπει να δημιουργηθεί χώρος γι’ αυτόν, δηλαδή ένας από τους τρέχοντες εργοστασιακούς αναβάτες θα πρέπει να φύγει – και το όνομα του Joan Mir δεν έχει αναφερθεί καθόλου στη μεταγραφολογία της επόμενης χρονιάς που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό. Επίσης δεν υπάρχει χώρος ούτε στη δεύτερη ομάδα της Honda, όπου οι Johann Zarco και Diogo Moreira έχουν συμβόλαια και για το 2027.

Ετικέτες