Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

Pedro Acosta: “Προτιμώ να μην έχω φίλους στο MotoGP, να μη με νοιάζει ποιον ή πώς προσπερνώ”

Ο Ισπανός δεν εμπλέκει το προσωπικό με το επαγγελματικό κομμάτι
acosta
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/8/2026

Ο Pedro Acosta θα είναι teammate του Marc Marquez από την επόμενη σεζόν, ενώ παράλληλα δηλώνει πως δεν δημιουργεί φιλίες μέσα στο paddock, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα.

Ο Acosta αισθάνεται ότι δεν έχει φίλους στο paddock, μια κατάσταση με την οποία είναι ικανοποιημένος, καθώς αυτό σημαίνει ότι δεν έχει δισταγμούς όταν “επιτίθεται” στους αντιπάλους του στο MotoGP.

Την επόμενη σεζόν ο Ισπανός θα αποχωρήσει από την KTM και θα πάει στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati, πλάι στον Marc Marquez.

“Ευτυχώς στο MotoGP, με σχεδόν κάθε αναβάτη είναι αρκετά εύκολο να κάνεις μια συζήτηση, να χτίσεις μια σχέση. Αλλά τελικά, όλοι βρίσκονται εδώ για να πραγματοποιήσουν το ίδιο όνειρο. Και είναι αρκετά δύσκολο, κατά τη γνώμη μου, να έχεις μια ειλικρινή σχέση με κάποιον που θέλει ακριβώς το ίδιο με σένα. Για να είμαι ειλικρινής, ίσως προτιμώ να κρατήσω αποστάσεις και να μην έχω καμία σχέση.

Νιώθω ότι από την πρώτη μέρα, δεν έχω φίλους στο paddock. Αλλά είμαι χαρούμενος γιατί έτσι δεν νιώθω τίποτα για κανέναν. Δεν με νοιάζει πραγματικά ποιον προσπαθώ να προσπεράσω ή με ποιον τρόπο προσπαθώ να το κάνω.

Αν σκεφτείς το παρελθόν, όλες οι σχέσεις ήταν λίγο πολύ έτσι. Θυμήσου τον Sete Gibernau με τον Valentino Rossi, ή τον Mick Doohan με τον Alex Criville, δεν ήταν εύκολη σχέση. Ίσως αυτό είναι και το πικάντικο στοιχείο που μας λείπει τώρα στο MotoGP.”

Ο Acosta, ο οποίος κατέκτησε τη πρώτη του νίκη στο Sprint φέτος, αλλά εξακολουθεί να αναζητά την πρώτη του νίκη στο MotoGP μετά από δυόμισι σεζόν, ξεκινά τις δέκα τελευταίες αγωνιστικές της καριέρας του με την KTM στην έβδομη θέση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.