Michelin MotoGP Αυστραλίας: Pole position για Marquez σε δραματικά τελευταία λεπτά

Η βροχή διέκοψε την κούρσα της κατάταξης

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/10/2018

Ο περσινός νικητής στο πολύ ιδιαίτερο και τεχνικό Phillip Island και ήδη φετινός πρωταθλητής, Marc Marquez, δεν πήρε μία εύκολη pole position σήμερα, κυρίως λόγω των συνθηκών. Μόλις ολοκληρώθηκε η Q1 ορισμένα σύννεφα έκαναν την εμφάνισή τους καταβρέχοντας κυριολεκτικά μικρούς κύκλους του ενός μέτρου, αφήνοντας στεγνή και ταυτόχρονη επικίνδυνη την πίστα. Η έναρξη της Q2 συνάντησε σταγόνες σε μόνο λίγα σημεία τα οποία γρήγορα στέγνωσαν επιτρέποντας στους αναβάτες να γράψουν γρήγορους γύρους. Ο Marquez φλέρταρε από την πρώτη στιγμή με την pole position, όπου ο Iannone, εξαιρετικά γρήγορος από εχθές, ήταν επίσης ένα από τα φαβορί για την πρώτη θέση της εκκίνησης. Τα κατάφερε για πολύ λίγο να έχει τον ταχύτερο χρόνο, και επέστρεψε στο box της Suzuki για νέα ελαστικά όπου έδειξε πως θα ήθελε να πραγματοποιήσει μία στρατηγική περισσότερων προσπαθειών. Ούτε όμως ο Vinales, ούτε ο Zarco ήθελαν βέβαια να τον αφήσουν, εν μέσω της συνέχειας της προσπάθειας του Marquez, που ξανά πήρε την πρώτη θέση, πριν την διεκδικήσει ο Γάλλος. Λίγο πριν η βροχή κάνει την εμφάνισή της ο Marquez τέθηκε και πάλι επικεφαλής με τον ταχύτερο γύρο, ωστόσο κάθε άλλη προσπάθεια θα έπρεπε να τελειώσει.

Ήταν μάταιο να συνεχίσουν οι υπόλοιποι την προσπάθεια, από την στιγμή που οι πρώτοι γύροι είχαν γίνει με στεγνή πίστα και δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρουν κάτι καλύτερο με αυτές τις συνθήκες. Όπως είπε ο Zarco, μπορούσες να πας γρήγορα και η μοτοσυκλέτα σε άκουγε, μέχρι που κάποια στιγμή θα ήσουν κάτω χωρίς να προλάβεις να αντιδράσεις…

Η κατάταξη είχε πρακτικά τελειώσει με τον Vinales να συνεχίζει σε γρήγορο ρυθμό, περισσότερο για προπόνηση όμως, και όχι για κάτι άλλο, ενώ ο Miller το έκανε γιατί ήταν μπροστά στο κοινό του, κι ας γλίστρησε έντονα δύο φορές. Ήταν θέμα συγκυρίας για τον Miller, που θα μπορούσε να τεθεί επικεφαλής όπως ξεκίνησε την προσπάθειά του σήμερα, αλλά δεν το επέτρεψαν οι συνθήκες. Αύριο ξεκινά εμπρός από τον Rossi, έχοντας την έκτη θέση, και θα προσπαθήσει σίγουρα να παίξει ρόλο στην διεκδίκηση του αγώνα, την στιγμή που ο Dovizioso έχει μία από τις χειρότερες θέσεις σε εκκίνηση από την ημέρα που έγινε το Ν1 για την Ducati.

Μένοντας στην Ducati, ήταν πολύ άτυχη στιγμή η πτώση του Bautista που μετά την εξαιρετική του επίδοση στο MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN αποφασίστηκε να αντικαταστήσει τον Lorenzo που μόλις χειρουργήθηκε στο χέρι. Σημείωσε πτώση μετά από γλίστρημα, συνέπεια αλλαγής κατεύθυνσης, στο κατηφορικό κομμάτι που πέφτουν όλοι σε αυτή την πίστα.

Οι πτώσεις ήταν βέβαια περισσότερες την Παρασκευή και πιο άσχημες, τόσο του Marquez αλλά κυρίως του Crutchlow που χάνει τον αγώνα και αναμένεται η απόφασή του για το αν θα συνεχίσει την σεζόν αυτή, καθώς πρέπει να ελεγχθεί πλήρως το κάταγμα στον αστράγαλο..

Σε περίπτωση ενός στεγνού αγώνα, όπως κι αναμένεται να είναι, το Michelin MotoGP Αυστραλίας θα μας δώσει έναν δυνατό αγώνα όπου ο Marquez θα μάχεται για το πρεστίζ και το απόλυτο ρεκόρ που πλέον θέλει να χτίσει με την καριέρα του και οι υπόλοιποι για τις τελευταίες ευκαιρίες δόξας σε αυτή την σεζόν…

Αποτελέσματα κατάταξης για το MICHELIN® AUSTRALIAN MOTORCYCLE GRAND PRIX

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.1ος	Προηγ.
1	Marc MARQUEZ	Honda	1'29.199
2	Maverick VIÑALES	Yamaha	1'29.509	0.310	0.310
3	Johann ZARCO	Yamaha	1'29.705	0.506	0.196
4	Andrea IANNONE	Suzuki	1'29.712	0.513	0.007
5	Alex RINS	Suzuki	1'30.026	0.827	0.314
6	Jack MILLER	Ducati	1'30.140	0.941	0.114
7	Valentino ROSSI	Yamaha	1'30.270	1.071	0.130
8	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'30.328	1.129	0.058
9	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	1'30.519	1.320	0.191
10	Hafizh SYAHRIN	Yamaha	1'30.593	1.394	0.074
11	Pol ESPARGARO	KTM	1'30.640	1.441	0.047
12	Alvaro BAUTISTA	Ducati	1'32.367	3.168	1.727
Αποτελέσματα Q1:
Q2	Alvaro BAUTISTA	Ducati	1'29.851
Q2	Pol ESPARGARO	KTM	1'30.105	0.254	0.254
13	Karel ABRAHAM	Ducati	1'30.174	0.323	0.069
14	Takaaki NAKAGAMI	Honda	1'30.452	0.601	0.278
15	Franco MORBIDELLI	Honda	1'30.518	0.667	0.066
16	Bradley SMITH	KTM	1'30.646	0.795	0.128
17	Xavier SIMEON	Ducati	1'30.679	0.828	0.033
18	Dani PEDROSA	Honda	1'30.770	0.919	0.091
19	Aleix ESPARGARO	Aprilia	1'30.911	1.060	0.141
20	Thomas LUTHI	Honda	1'30.958	1.107	0.047
21	Jordi TORRES	Ducati	1'31.141	1.290	0.183
22	Scott REDDING	Aprilia	1'31.309	1.458	0.168
23	Mike JONES	Ducati	1'32.639	2.788	1.330

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!