MotoGP 2019-Δοκιμαστικά Catalunya: Δύσκολοι γρίφοι

Κρίθηκαν στο νήμα οι θέσεις

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/6/2019

Τα δεδομένα πριν ξεκινήσουν οι κατατακτήριες δοκιμές στην πίστα της Βαρκελώνης είχαν ως εξής: Η θερμοκρασία στην άσφαλτο ήταν εξαιρετικά υψηλή, σχεδόν στους 50 βαθμούς, πράγμα που σήμαινε ότι οι μοτοσυκλέτες –όπως τα Yamaha Μ1- που είχαν θέμα στην διαχείριση των ελαστικών, θα είχαν δύσκολο καθήκον, με δεδομένη και την σχετικά μειωμένη πρόσφυση της πίστας. Γι’ αυτό άλλωστε στις τελευταίες ελεύθερες δοκιμές, μέσα στην πίστα υπήρχαν όλες οι επιλογές γόμας, καθώς οι ομάδες προσπαθούσαν να λύσουν έναν από τους πιο δύσκολους γρίφους.

Ένα άλλο δεδομένο ήταν οι τελικές ταχύτητες. Κι εδώ πάλι η Yamaha ήταν στην αδύναμη πλευρά των ισορροπιών, καθώς όλες οι μοτοσυκλέτες της (εργοστασιακές και δορυφορικές) υπολείπονταν δραματικά από τους αντιπάλους τους, με τις διαφορές να ξεπερνούν ακόμη και τα 10km/h. Αντιθέτως, οι Honda και Ducati, πετύχαιναν εντυπωσιακά νούμερα, βοηθούμενες κι από την μεγάλη ευθεία της πίστα της Catalunya. Τα εργοστάσια και οι ομάδες είχαν λοιπόν να λύσουν δύσκολα παζλ, με αρκετές τολμηρές επιλογές, όπως τα carbon ψαλίδια των Aprilia και ΚΤΜ, να μπαίνουν στο παιχνίδι.

Στην διαδικασία των Q1 δεν είχαμε κάποια… απρόσμενη συμμετοχή, αφού μέχρι και ο Jorge Lorenzo κατάφερε την τελευταία στιγμή να εξασφαλίσει την συμμετοχή απευθείας στα Q2, μαζί με του υπόλοιπους εργοστασιακούς αναβάτες. Από τα Q1 οι δύο αναβάτες που πήραν τελικά την πρόκριση για τα Q2 ήταν οι Franco Morbidelli (ο οποίος είχε και μια τρομακτική πτώση στα ελεύθερα δοκιμαστικά που τον έστειλε στο νοσοκομείο, απ’ όπου πήρε τελικά το οκ για να συμμετάσχει στον αγώνα) και ο Mir με την Suzuki.

Αμέσως μετά, ως είθισται, ξεκίνησαν οι δεύτερες κατατακτήριες δοκιμές (Q2) που αναμένονταν με μεγάλο ενδιαφέρον, λόγω των πολλών παραγόντων που αναφέραμε και παραπάνω, οι οποίοι επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την απόδοση των μοτοσυκλετών. Οι δύο πρώτοι αναβάτες που άρχισαν να γράφουν χρόνο ήταν οι Vinales και Marquez με το χρονόμετρο να σταματά στο 1:40 χαμηλό. Ο Rins από την άλλη έδειξε τα δόντια του για άλλη μια φορά, όντας ο ταχύτερος αναβάτης των ελεύθερων δοκιμαστικών μένοντας ψηλά στην κατάταξη. Ο Morbidelli επίσης ήταν πολύ δυνατός, μπαίνοντας μάλιστα στην κορυφή των χρόνων, στα μισά της διαδικασία των χρονομετρημένων. Στο ίδιο χρονικό σημείο, ο Quartararo ήταν δεύτερος, ενώ ο Petrucci είχε μια πτώση, ευτυχώς ανώδυνη.

Στην τελευταία τους έξοδο στην πίστα –κι αφού είχαν αλλάξει ελαστικά- οι αναβάτες έπαιζαν τα τελευταία τους χαρτιά. Οι χρόνοι έπεφταν δραματικά κι όλα κρίθηκαν στα τελευταία δευτερόλεπτα. Μεγάλος κερδισμένος ήταν τελικά ο Quartararo που πήρε την pole postion (δεύτερη για φέτος), με τον Marquez να τερματίζει δεύτερος και τον Vinales τρίτο. Στην δεύτερη σειρά της εκκίνησης θα στηθούν οι Morbidelli, Rossi και Dovizioso, με την Yamaha να έχει και τις τέσσερις μοτοσυκλέτες της στις δύο πρώτες σειρές! Στην τρίτη σειρά θα στηθούν οι Petrucci, Rins και Crutchlow, ενώ ο Lorenzo δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την δέκατη θέση, ακολουθούμενος από τους Mir και Pol Espargaro.
Ο αυριανός αγώνας προβλέπεται άκρως συναρπαστικός, φέρνοντας ενδεχομένος και αλλαγές στην βαθμολογία.

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!