MotoGP 2022 - Valencia, FP2

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/11/2022

Με φρέσκα slick, οι αναβάτες της Ducati ανέβασαν ρυθμό στα FP2 της Valencia, όμως αντί για κάποιο πρωτοκλασάτο όνομα στην κορυφή, τον ταχύτερο χρόνο σημείωσε ο απίθανος Luca Marini της VR46 Team. Παράλληλα, ο μεν Fabio Quartararo δεν κατάφερε να επαναλάβει την επίδοση του ως ο ταχύτερος στα FP1, πέφτοντας στην κατάταξη, ενώ αντίθετα ο Francecso Bagnaia βρήκε την ταχύτητα που του έλειπε για να ξεφύγει από την 17η θέση, με τους δυο τους να συναντιώνται στις θέσεις 8 και 9 αντίστοιχα, με σχεδόν ταυτόσημους χρόνους!

Οι χρόνοι των FP2 έπεσαν σχεδόν κατά ένα δευτερόλεπτο σε σχέση με των FP1 (όλοι οι αναβάτες βελτίωσαν τους χρόνους τους), ενώ πέρα από τους χρόνους πτώσεις είχαμε και για τους αναβάτες, πέντε τον αριθμό (Morbidelli, Di Giannantonio, Marc Marquez, Aleix Espargaro, Cal Crutchlow), ευτυχώς όλες χωρίς τραυματισμό.

Πριν μπουν όλοι σε time attack mode, ο Fabio πέρασε ξυστά τον Darryn Binder στη στροφή 13, όμως ευτυχώς αμφότεροι παρέμειναν όρθιοι, ενώ το ίδιο συνέβη μεταξύ Fabio και Brad Binder στον τελευταίο γύρο, όπου υπήρξε επαφή χωρίς όμως πτώση.

Όταν όλοι έβαλαν φρέσκα μαλακά πίσω ελαστικά και βγήκαν στην πίστα 6 λεπτά πριν το τέλος των FP2, επικεφαλής τέθηκε αρχικά ο Jack Miller με 1:30.608, για να περάσει κατόπιν πρώτος ο Marini με 1:30.217, ενώ ο Bagnaia βρήκε τον καλό του εαυτό, ανεβαίνοντας έως και 2ος για λίγο, με χρόνο 1:30.447, όμως στη συνέχεια θα έπεφτε στην 9η θέση.

Πίσω από τον Luca Marini, στη δεύτερη θέση τερμάτισε τελικά ο Jorge Martin, με τρίτο τον Jack Miller, ανατρέποντας εντελώς την κατάσταση των FP1 όσον αφορά στα εργοστάσια, κάνοντας το 1-2-3 για τη Ducati.

Τέταρτος, και πρώτος αναβάτης χωρίς Ducati, ήταν ο… Marc Marquez της Honda, ενώ πέμπτος βρέθηκε ένας αόμη Ducatista, ο Enea Bastianini.

Καλά τα αποτελέσματα για τους “πορτοκαλί”, αφού δυο αναβάτες ΚΤΜ βρέθηκαν στην πρώτη δεκάδα, με τον Miguel Oliveira 6ο, και τον Brad Binder 10o.

Αντίθετα, κάκιστα ήταν τα αποτελέσματα για τους αναβάτες της Aprilia, με τον Maverick Vinales 12ο, και τον Aleix Espargaro 13ο.

Ακολουθεί το TOP-10 των FP2, που είναι ίδιο με το συνδυαστικό TOP-10 της Παρασκευής. Για αναλυτικά αποτελέσματα, δείτε ΕΔΩ.

1. Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team) – 1:30.217

2. Jorge Martin (Prima Pramac Racing) + 0.105

3. Jack Miller (Ducati Lenovo Team) + 0.128

4. Marc Marquez (Repsol Honda Team) + 0.173

5. Enea Bastianini (Gresini Racing MotoGP™) + 0.177

6. Miguel Oliveira (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.205

7. Johann Zarco (Prima Pramac Racing) + 0.207

8. Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.225

9. Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) + 0.230

10. Brad Binder (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.302

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.