MotoGP 2023, Ινδία - Buddh, FP1 - Bezzecchi ο πρώτος… γκουρού της πίστας

Με δεύτερο ταχύτερο αναβάτη τον… Marc Marquez!
MotoGP 2023, Ινδία, Buddh, FP1
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

22/9/2023

Ζέστη, υγρασία και το πρώτο session ever για τη μεγάλη κατηγορία του MotoGP στην πίστα του Hermann Tilke στο Buddh της Ινδίας, με τον Marco Bezzecchi να αποδεικνύεται ταχύτερος όλων, και με δεύτερο… έκπληξη, τον Marc Marquez. Αρχή είναι ακόμα φυσικά, και οι χρόνοι αναμένονται να πέσουν, μόλις οι αναβάτες βρουν τις γραμμές και τα σημεία αναφοράς τους.

Πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά στο ολοκαίνουργιο event για το MotoGP, και ο καιρός έχει ζέστη -30 με 32 βαθμούς- και κάποια σύννεφα, αλλά και πολλή υγρασία -και καταχνιά- που κάνει τους αναβάτες να... λιώνουν μέσα στις δερμάτινες στολές τους.

Οι αναβάτες και οι τεχνικοί έχουν πολλή δουλειά μπροστά τους, καθώς κανείς δεν έχει οδηγήσει ξανά στο Buddh, ενώ η μόνη εμπειρία που έχουν οι αγωνιζόμενοι είναι από το... video-game του MotoGP, όπου περιλαμβάνεται η πίστα!

Στα πρώτα λεπτά ο Aleix Espargaro έχει σημειώσει τον ταχύτερο χρόνο με 1:47.611, με δεύτερο τον Marc Marquez (!) και τρίτο τον Luca Marini. Αρχή είναι όμως και οι πιλότοι έχουν μπροστά τους να μάθουν πολλά, για την πίστα του Hermann Tilke, η οποία όπως και οι περισσότερες του Γερμανού σχεδιαστή έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα τη F1 και έχουν σημεία που απαιτούν έντονο φρενάρισμα.

Τριάντα οκτώ λεπτά πριν το τέλος και ο Takaaki Nakagami πέφτει στο τέλος της ευθείας, στην 1, με πολλά, γλιστρώντας στην άσφαλτο, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει. Η μοτοσυκλέτα του όμως θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να επανέλθει σε λειτουργική κατάσταση...

Τριάντα έξι λεπτά πριν το τέλος και ο Jorge Martin "γράφει" εκείνος ταχλυτερο χρόνο με 1:46.817, ενώ λίγο μετά ο Marc Marquez σώζει ένα απότομο γλίστρημα και στο καπάκι ο Quartararo εγκαταλείπει προσωρινά το session από μηχανικό πρόβλημα (πιθανώς συμπλέκτη ή κιβώτιο), το οποίο αντιμετώπισε και στην αρχή των FP1, σπρώχνοντας τη μοτοσυκλέτα του μέχρι τα pits.

Αρκετοί είναι οι αναβάτες που δυσκολεύονται να φρενάρουν στο τέλος της μεγάλης ευθείας, με τον Aleix να βγαίνει και αυτός στην αμμοπαγίδα στο τέλος της, χωρίς όμως να πέσει.

Καθώς όλοι ξεκινούν να πιέζουν, αναζητώντας σημεία αναφοράς και ιδανικές γραμμές, οι έξοδοι πολλαπλασιάζονται, με τον Bagnaia να αποτελεί το τελευταίο παράδειγμα -χωρίς όμως πτώση.

Είκοσι λεπτά πριν το τέλος, και οι δυο πρώτοι αναβάτες στη γενική βαθμολογία του Πρωταθλήματος δείχνουν να βρίσκονται σε διαφορετικές πίστες, με τον πρωτοπόρο Bagnaia να είναι μόλις 17ος, και με τον 2ο Martin να είναι ταχύτερος όλων. Όμως ο Pecco θέλει συνήθως τον χρόνο του για να προσαρμοστεί και να δείξει τι μπορεί να κάνει (ενώ δεν βάζει μαλακά και φρέσκα ελαστικά στα πρώτο session), καταφέρνοντας να βγάλει... τον λαγό μέσα από το καπέλο την τελευταία στιγμή. Θα κάνει το ίδιο και στο Buddh, ή θα δούμε μια ακόμη κυριαρχική εμφάνιση από τον Martin;

Αρχή είναι ακόμα, όμως και στην ΚΤΜ οι δυο εργοστασιακοί αναβάτες έχουν διαμετρικά αντίθετη απόδοση, με τον Jack Miller στην 6η θέση της προσωρινής κατάταξης των FP1, και με τον Binder μόλις 18ο.

Δεκαεπτά λεπτά πριν το τέλος έχουμε πτώση από τον Aleix Espargaro και αμέσως μετά από τον αδερφό του, Pol, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί κανένας τους. Στη συνέχεια ο Luca Marini σημειώνει νέο ταχύτερο χρόνο, με 1:46.515.

Δέκα λεπτά πριν το τέλος, και κανείς αναβάτης της Aprilia δεν δείχνει ικανός να λύσει τον γρίφο της νέας πίστας ακόμα, με ταχύτερο όλων τον... Raul Fernandez στην 7η θέση, με 12ο τον Vinales, 14o τον Aleix και 16ο τον Oliveira.

Για την ώρα η πρώτη τριάδα είναι Martin, Marini και Bezzecchi, ενώ ακολουθούν οι αδερφοί Marquez με ταχύτερο τον Alex.

Έξι λεπτά απομένουν για την καρό σημαία, και ο Jorge Martin ανεβάζει τον πήχη με χρόνο 1:46.731, για να τον περάσει λίγα δευτερόλεπτα μετά το Vinales με 1:46.643. Και τώρα έχουν ξεκινήσει να πιέζουν όλοι, οι περισσότεροι με φρέσκα ελαστικά και μένει να δούμε πού θα καταλήξει ο χρόνος.

Η πρωτιά περνά ξανά στα χέρια του Martin, που δείχνει να έχει βγάλει άκρη από νωρίς στη νέα πίστα, με τον Bezzecchi να είναι ο πρώτος αναβάτης που πέφτει στο 1:45, με 1:45.990.

Δεύτερη πτώση για τον Pol Espargaro, ξανά ανώδυνη ευτυχώς, ενώ αρκετοί αναβάτες βλέπουμε τους γύρους τους να ακυρώνονται για παραβίαση των ορίων της πίστας.

Η καρό σημαία έχει πέσει, και... ο Marc Marquez σημειώνει τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο όλων, πίσω από τον Bezzecchi! Εξαιρετική απόδοση, με τον επόμενο αναβάτη Honda να είναι ο Mir στη 10η θέση, με τον Nakagami 12ο.

Σημειώστε πως μετά το μηχανικό πρόβλημα του Quartararo, ο Γάλλος δεν μπήκε ξανά στο session -είχε σημειώσει μόλις 10 γύρους-, με τη Yamaha να κάνει το 19 (Fabio) και 21 (Franco).

Κι εκεί που λέγαμε για το πόσο καλά γυρίζει ο Martin, ο Ισπανός τερμάτισε μόλις 8ος, 0,620 δευτερόλεπτα πίσω από τον Bezzecchi, ενώ αντίστοιχα, μόλις έβαλε φρέσκα ελαστικά ο Binder, γύρισε πολύ ταχύτερα, τερματίζοντας τρίτος ταχύτερος.

Αμέσως μετά τα FP1, όπως συμβαίνει σε κάθε νέα πίστα, οι αναβάτες είχαν χρόνο για να εξασκηθούν σε εκκινήσεις στην ευθεία του Buddh.

Η πρώτη δεκάδα των πρώτων FP1 στην ιστορία του MotoGP στο Buddh έχει ως εξής:

1. Marco Bezzecchi, Ducati, 1:45.990

2. Marc Marquez, Honda

3. Brad Binder, KTM

4. Raul Fernandez, Aprilia

5. Maverick Vinales, Aprilia

6. Johann Zarco, Ducati

7. Luca Marini, Ducati

8. Jorge Martin, Ducati

9. Fabio Di Giannantonio, Ducati

10. Joan Mir, Honda

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.