MotoGP 2023, Le Mans, FP1 - Η KTM το 1-3, η Repsol Honda με το Kalex πλαίσιο

Πτώση Marc Marquez με το καλημέρα στην επιστροφή του, ευτυχώς χωρίς συνέπειες για το χέρι του
Jack Miller
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

12/5/2023

Τα πρώτα δοκιμαστικά για το γαλλικό GP ξεκίνησαν με ηλιόλουστο αν και ελαφρώς κρύο καιρό, με τους χρόνους να βρίσκονται ένα δευτερόλεπτο μακριά από το ρεκόρ γύρου, και με τους εργοστασιακούς "πορτοκαλί" Jack Miller και Brad Binder να συνεχίζουν τις δυνατές εμφανίσεις κάνοντας το 1-3, με τον Luca Marini ανάμεσα τους.

Στην αρχή των δοκιμαστικών, ευχάριστη έκπληξη ήταν ο rookie Augusto Fernandez της GASGAS Tech3, που κατάφερε να ανέβει μέχρι και την τρίτη θέση. Φυσικά όταν έφτασε το time-attack στο τέλος της περιόδου, δεν κατάφερε να ρίξει τον χρόνο του αντίστοιχα με των άλλων αναβατών, για να τερματίσει τελικά στην -όχι κακή για εκείνον- 14η θέση.

Δεν πρόλαβε να επιστρέψει ο Marc Marquez, και είχε μια πτώση στην στροφή 11, παίρνοντας αρκετές τούμπες όταν έχασε το μπροστινό, για να σπεύσει κατόπιν να ελέγξει το χέρι στο οποίο είχε τραυματιστεί στο Portimao.

Marc Marquez

Ευτυχώς ο Ισπανός δεν τραυματίστηκε, και συνέχισε να οδηγεί χρησιμοποιώντας το πλαίσιο της Kalex που δεν έχει προλάβει ακόμα να δοκιμάσει εκτενώς το HRC. Το ίδιο πλαίσιο χρησιμοποίησε και ο Mir, με τα αποτελέσματα να είναι θετικά και για τους δυο αναβάτες -αν και είχαν αρκετά χαμηλότερη τελική ταχύτητα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Ο μεν Joan Mir σημείωσε τον 6ο ταχύτερο χρόνο του session, ενώ ο Marquez, που ήταν σαφώς πιο διστακτικός μετά την απουσία του από τους αγώνες και μετά και την πτώση του στην αρχή των δοκιμαστικών βρέθηκε 12ος ταχύτερος.

Brad Binder

Εκείνοι όμως που ξεχώρισαν και έδειξαν πως η άνοδος της ΚΤΜ στους τελευταίους αγώνες δεν ήταν... "a freak accident", ήταν οι Jack Miller και Brad Binder, που τερμάτισαν στις θέσεις 1 και 3 αντίστοιχα, κάνοντας... σάντουιτς τον Luca Marini στη δεύτερη θέση, ο οποίος ήταν και ο ταχύτερος αναβάτης με Ducati.

Zarco

Τέταρτος ήταν ο "τοπικός" Johann Zarco της Prima Pramac Racing, ενώ η πρώτη πεντάδα έκλεισε με τον Alex Marquez της Gresini Racing.

Vinales

Οι εργοστασιακοί "Απριλιανοί" βρέθηκαν στις θέσεις 7 (Aleix Espargaro) και 9 (Maverick Vinales), ενώ δυστυχώς η περιφερειακή ομάδα RNF δεν θα έχει κανένα εκπρόσωπο στον αγώνα του Le Mans, με τον Oliveira να αναρρώνει ακόμα από τον δεύτερο τραυματισμό της σεζόν, και με τον Raul Fernandez που μόλις επέστρεψε από την εγχείρηση στο χέρι λόγω "arm-pump", για να συμπληρώσει μόλις 3 γύρους πριν εγκαταλείψει την προσπάθεια με πόνους.

Raul Fernandez

Στη συνέχεια η RNF δήλωσε πως ο Fernandez δεν θα λάβει μέρος στον αγώνα, για να αναρρώσει περαιτέρω από την επέμβαση στην οποία υπεβλήθη.

Bagnaia

Όγδοος ήταν ο Marco Bezzechi της VR46 Team, και δέκατος ο Francesco Bagnaia που δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει -έχει όμως ακόμα καιρό να το κάνει.

Quartararo

Η Yamaha συνέχισε τις κακές εμφανίσεις, με τον Fabio Quartararo εκτός δεκάδας (11ος) χρησιμοποιώντας το παλιό πλαίσιο της ομάδας, και τον ομόσταυλό του, Franco Morbidelli όχι πολύ μακριά, στην 13η θέση.

Ο Takaaki Nakagami αφού αντιμετώπισε μηχανικό πρόβλημα με την πρώτη μοτοσυκλέτα του, η οποία ξεκίνησε να βγάζει λευκούς καπνούς από τις εξατμίσεις, έγραψε τον 15ο ταχύτερο χρόνο, με τον έτερο "περιφερειακό" της Honda, Alex Rins να τερματίζει στην εξαιρετικά απογοητευτική 18η θέση. Απογοήτευση και για τον Martin που βρέθηκε μόλις 16ος.

Στην wild-card εμφάνιση του ο Danilo Petrucci τα βρήκε μπαστούνια, τουλάχιστον στην αρχή, μην μπορώντας να καταφέρει κάτι καλύτερο από μια 19η θέση, μπροστά από τους τελευταίους Lorenzo Savadori (ο δοκιμαστής της Aprilia με μοτοσυκλέτα της RNF) και τον Jonas Folger που αντικαθιστά τον τραυματία Pol Espargaro της GASGAS.

Ακολουθεί η αναλυτική κατάταξη των πρώτων δοκιμαστικών

ΘΕΣΗ ΑΝΑΒΑΤΗΣ ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΦΟΡΑ
1 Jack MILLER Red Bull KTM Factory Racing  
2 Luca MARINI Mooney VR46 Racing Team 0.095
3 Brad BINDER Red Bull KTM Factory Racing 0.218
4 Johann ZARCO Prima Pramac Racing 0.315
5 Alex MARQUEZ Gresini Racing MotoGP 0.338
6 Joan MIR Repsol Honda Team 0.351
7 Aleix ESPARGARO Aprilia Racing 0.353
8 Marco BEZZECCHI Mooney VR46 Racing Team 0.423
9 Maverick VIÑALES Aprilia Racing 0.441
10 Francesco BAGNAIA Ducati Lenovo Team 0.466
11 Fabio QUARTARARO Monster Energy Yamaha MotoGP 0.497
12 Marc MARQUEZ Repsol Honda Team 0.524
13 Franco MORBIDELLI Monster Energy Yamaha MotoGP 0.704
14 Augusto FERNANDEZ GASGAS Factory Racing Tech3 0.725
15 Takaaki NAKAGAMI LCR Honda IDEMITSU 0.816
16 Jorge MARTIN Prima Pramac Racing 0.847
17 Fabio DI GIANNANTONIO Gresini Racing MotoGP 1.261
18 Alex RINS LCR Honda CASTROL 1.460
19 Danilo PETRUCCI Ducati Lenovo Team 1.719
20 Lorenzo SAVADORI CryptoDATA RNF MotoGP Team 2.524
21 Jonas FOLGER GASGAS Factory Racing Tech3 3.317
  Not qualified (Out 105%)    
  Raul FERNANDEZ CryptoDATA RNF MotoGP Team 11.623
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.