MotoGP 2024, Barcelona Solidarity GP, P1 - Ο Pecco κάνει τη διαφορά, 5ος ο Martin

Απίστευτη επίδοση από τον Johann Zarco της Honda, στην 4η θέση των πρώτων χρονομετρημένων της Καταλονίας!
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

15/11/2024

Στα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά του τελευταίου GP της σεζόν και δεύτερου στην Καταλονία για το 2024, ο Pecco Bagnaia έκανε το καλύτερο που μπορούσε, παίρνοντας την πρώτη θέση, με τον Jorge Martin να μην μπορεί να απαντήσει, τερματίζοντας τέσσερις θέσεις πιο πίσω. Θεαματική ήταν η επίδοση του Johann Zarco στην 4η θέση, που ήταν ο μόνος αναβάτης ιαπωνικής μοτοσυκλέτας στην πρώτη δεκάδα.

Η θερμοκρασία στους 16 βαθμούς Κελσίου είναι ελαφρώς ψηλότερη από τα πρωινά FP1, και η βροχή συνεχίζει να παραμένει μακριά από την πίστα της Καταλονίας, όπου έχουμε εναλλαγή ηλιοφάνειας και συννεφιάς. Αν το ρεκόρ γύρου στην πίστα της Καταλονίας είναι 1:38.190, από το πρώτο GP του 2024 στην ίδια πίστα, με κάτοχο τον Aleix Espargaro της Aprilia, στα πρωινά και κρύα FP1 ο ταχύτερος χρόνος ήταν το 1:40.501 του Nakagami, ενώ στα P1 περιμένουμε τους χρόνους να πέσουν αρκετά.

Ο πρώτος ταχύτερος γύρος ανήκει στον Vinales, για να τον περάσει στο καπάκι ο Morbidelli, και με τη σειρά τους ο Espargaro και ο Bastianini, για να έρθει ο Martin να γράψει 1:40.934 και να βρεθεί εμφατικά στην κορυφή, ενώ αμέσως μετά στη 2η θέση ανεβαίνει ο Pecco Baganaia.

Ούτε πέντε λεπτά δεν έχουν περάσει από την έναρξη των ωριαίων πρώτων χρονομετρημένων και οι αναβάτες αλλάζουν θέση στην κορυφή ταχύτερα απ' όσο μπορούμε να τους καταγράψουμε.

Ο χρόνος κατηφορίζει προς το χαμηλό 1:40, με τον Bezzecchi να γράφει 1:40.242, παίρνοντας τη σκυτάλη στην πρώτη θέση, για να πέσουμε πολύ γρήγορα στο 1:39, με τον Bez και πάλι πρώτο με 1:39.829.

Morbido

Οκτώ λεπτά μετά την έναρξη των P1, και ο Morbidelli πέφτει παίρνοντας αρκετές τούμπες, ευτυχώς χωρίς τραυματισμό.

Περιέργως ο Marc Marquez δεν έχει βγει από τα pits το πρώτο δεκάλεπτο, μοιάζοντας να περιμένει κάτι... τελικά μπαίνει και αυτός μέσα, δεκαπέντε λεπτά μετά την έναρξη των χρονομετρημένων.

Δεύτερη πτώση στα P1, αυτή τη φορά για τον Augusto Fernandez στην 5, η δεύτερη πτώση για τον αναβάτη της GASGAS σήμερα, με την πρώτη να έρχεται το πρωί στα FP1 μετά τη σύγκρουσή του με τον Pedro Acosta.

Σαράντα πέντε λεπτά απομένουν και ο Alex Marquez βρίσκεται 2ος, με τον Marc μόλις 20ο, και με τον 8 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή να ακολουθεί κατά πόδας τον αδελφό του, προσπαθώντας να αντιγράψει γραμμές και να βελτιώσει τον χρόνο του. Δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά, αφού ανεβαίνει μόλις 6 θέσεις για να βρεθεί 14ος.

Μέχρι στιγμής οι δυο αντίπαλοι για τον τίτλο του 2024 δεν δείχνουν να έχουν τον έλεγχο στους χρόνους, με τον Martin να βρίσκεται μόλις 10ος, και με τον Bagnaia 4ο.

Bezzecchi

Σαράντα λεπτά πριν το τέλος η πρώτη πεντάδα έχει ως εξής: Bezzecchi, A. Marquez, Acosta, Bagnaia και Vinales. Πρώτος αναβάτης Honda ο Zarco στην 8η θέση, πρώτος αναβάτης Yamaha ο Alex Rins στην 12η θέση με τον Quartararo μόλις 19ο!

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Martin ανεβαινει εκείνος 5ος, μία μόλις θέση πίσω από τον Bagnaia.

Φτάσαμε στη μέση των P1, και η κατάταξη μπροστά δεν έχει αλλάξει δραματικά από εκεί που την αφήσαμε πριν, με τον Bezzecchi στην κορυφή, δεύτερο τον Alex Marquez και τρίτο τον Pedro Acosta, με Pecco και Jorge 4ο και 5ο.

Marc Marquez

Ο Marc Marquez δείχνει να μη μπορεί να γυρίσει γρήγορα, και βρίσκεται για την ώρα 16ος, με τον Enea Bastianini που μάχεται με τον Ισπανό για την 3η θέση στο Πρωτάθλημα να έχει επίσης κακή απόδοση, στην 15η θέση.

Είκοσι λεπτά πριν το τέλος και τα πράγματα είναι τουλάχιστον υποτονικά. Ο Martin έχει ανέβει 5ος, με 6ο τον Bagnaia, ενώ η πρώτη τριάδα είναι Bezzecchi, Vinales και Alex Marquez.

Οι περισσότεροι αναβάτες τώρα έχουν μπει στα pits για ξεκούραση και αλλαγή ελαστικών, πριν την επίθεσή τους για έναν χρόνο που θα τους επιτρέψει να παρακάμψουν τα Q1 για να βρεθούν απευθείας στα Q2.

Έχουμε μπει στο τελευταίο τέταρτο των P1, και οι αναβάτες ξεκινούν την time attack προσπάθειά τους με φρέσκα ελαστικά.

Πρώτος περνά o Martin με 1:39.652, με δεύτερο τον Bezzecchi, και τρίτο τον Bastianini. Και ο αναβάτης της Prima Pramac συνεχίζει να ανεβάζει ρυθμό...

Για ένα δευτερόλεπτο ο Vinales παίρνει την πρωτιά, όμως αμέσως μετά ο Martin δείχνει ξανά τα δόντια του, γράφοντας 1:39.214 για να βρεθεί εκείνος στην κορυφή.

Zarco

Δεύτερος ανεβαίνει ο Acosta, ενώ από το πουθενά ο Marc Marquez ανεβαίνει 7ος, αλλά ο αναβάτης που κάνει τα σαγόνια μας να πέσουν στο πάτωμα είναι ο Johann Zarco (ναι, ο Zarco της Honda!) που ακολουθώντας τον Marc γράφει τον ταχύτερο χρόνο με 1:39.197... απίστευτος! Επόμενος αναβάτης Honda είναι ο Nakagami στην 11η θέση.

Επτά λεπτά πριν το τέλος φρέσκα ελαστικά μπαίνουν στους τροχούς, και ξεκινούμε για την τελική προσπάθεια των αναβατών για μια θέση στα Q2. Θα δούμε χρόνο στο 1:38; Martin και Bagnaia βρίσκονται για την ώρα στις θέσεις 2 και 4, με τον Pecco να μην καθυστερεί να μπει στην πίστα, και να μπαίνει 2-3 λεπτά αργότερα από ότι ο Jorge.

Στην τελική προσπάθεια του Pecco, τον Ιταλό ακολουθούν από κοντά οι Marc Marquez και Johann Zarco, ενώ στα 3 λεπτά πριν το τέλος ο Martin χάνει το μπροστινό γλιστρώντας για μέτρα, παραμένοντας όρθιος με τη βοήθεια του αγκώνα του που σέρνεται στο έδαφος!

Πρώτος περνά ο Bez, ο πρώτος αναβάτης που πέφτει στο 1:38, ενώ αμέσως μετά τον διαδέχεται ο Pecco Bagnaia με 1:38.918!

Ένα λεπτό πριν το τέλος και έχουμε πτώση από τον Juan Mir, μια ακόμη από τις αμέτρητες για τον Ισπανό φέτος...

Η καρό σημαία πέφτει, και έχουμε τελευταία προσπάθεια για μια πλειάδα αναβατών, χωρίς όμως κάποιος να μπορεί να απειλήσει τον Pecco.Την ίδια ώρα ο Acosta βγαίνει στα χαλίκια, παραμένοντας όμως όρθιος.

Τα πρώτα χρονομετρημένα τελειώνουν και η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Francesco Bagnaia, Ducati, 1:38.918
2. Marco Bezzecchi, Ducati
3. Aleix Espargaro, Aprilia
4. Johann Zarco, Honda
5. Jorge Martin, Ducati
6. Maverick Vinales, Aprilia
7. Alex Marquez, Ducati
8. Marc Marquez, Ducati
9. Pedro Acosta, GASGAS
10. Enea Bastianini, Ducati

Οι αναβάτες της Yamaha τερματίζουν τελικά στις θέσεις 14 και 15, με ταχύτερο τον Fabio Quartararo.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.