MotoGP - Από το 1949 έως το 2023, 1.000 Grand Prix δρόμος!

Στο Le Mans θα διεξαχθεί ο χιλιοστός αγώνας του θεσμού
MotoGP 1000 GP!
Από το

motomag

9/5/2023

Στο Le Mans το MotoGP, φτάνει το ορόσημο των 1000 GP, με αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας να έχουν διεξαχθεί σε 29 διαφορετικές χώρες και 73 διαφορετικές πίστες! Παράλληλα, στα 70 χρόνια της ιστορίας του θεσμού, το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή έχουν κατακτήσει 125 διαφορετικοί αναβάτες.

Αν πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1949 θα βρούμε μια σημαντική πληροφορία για τον κόσμο της μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα για το MotoGP. To Isle of Man TT φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix μοτοσυκλέτας το 1949 και αυτή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του Πρωταθλήματος. Τώρα, το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Μαΐου του 2023, στο Le Mans το MotoGP θα φτάσει τα 1.000 Grand Prix σηματοδοτώντας ένα ξεχωριστό ορόσημο για τον θεσμό!

Πλησιάζοντας προς την ημέρα του γαλλικού αγώνα, ένα σύντομο ταξίδι σε σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Πρωταθλήματος μας θυμίζει ξανά διάφορους πρωταγωνιστές και ορόσημα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του MotoGP.

Το ταξίδι αρχίζει

Leslie Graham

Το 1949, ιδρύεται η Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM), με τις κατηγορίες μοτοσυκλετών 125-250-350-500 κ. εκ. και sidecars 600 κ. εκ. να διαμορφώνουν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Ο Βρετανός Leslie Graham έγινε ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κατηγορίας 500 κ. εκ. οδηγώντας μια βρετανικής κατασκευής AJC μοτοσυκλέτα, ωστόσο μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ήταν αυτή που θα μεσουρανούσε στους αγώνες μοτοσυκλετών.

Η ιταλική κυριαρχία

Giacomo Agostini

Μεταξύ 1949 και 1974, οι Ιταλοί κατασκευαστές MV Agusta και Gilera κυριάρχησαν στην κατηγορία των 500 κ. εκ., με τους θρύλους του MotoGP, Giacomo Agostini, Phil Read, Geoff Duke, John Surtees, και Mike Hailwood να κερδίζουν τίτλους με τους προαναφερθέντες κατασκευαστές.

Η άνοδος των Ιαπώνων κατασκευαστών

Jim Redman

Το 1966 ήταν η πρώτη χρονιά που ένας Ιάπωνας κατασκευαστής κέρδισε αγώνα στη μεγάλη κατηγορία. Χάρη στον Jim Redman, η Honda πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο Hockenheim, ενώ η Yamaha κέρδισε τον τίτλο των κατασκευαστών για πρώτη φορά το 1974. Από το 1975 και μετά, η Honda, η Suzuki και η Yamaha άρχισαν να κυριαρχούν στη μεγάλη κατηγορία. Η Suzuki και η Yamaha μοιράστηκαν τη δόξα μεταξύ 1975 και 1982, πριν ο Freddie Spencer χαρίσει στη Honda τον πρώτο της τίτλο στα 500 κ. εκ. το 1983.

Αμερικανοί και Αυστραλοί αναβάτες αφήνουν το στίγμα τους

King Kenny

Ο “King” Kenny Roberts άνοιξε τον δρόμο για μερικούς Αμερικανούς σπουδαίους οδηγούς που σφράγισαν την ιστορία του MotoGP. Ο Roberts κέρδισε τo 1978, 1979 και 1980 με τη Yamaha το Παγκόσμιο στέμμα στα 500 κ. εκ., με τους Freddie Spencer και Eddie Lawson να μοιράζονται τους τίτλους μεταξύ 1983 και 1986.

Wayne Gardner

To 1987 o Wayne Gardner έγραψε ιστορία για την Αυστραλία, κατακτώντας τον τίτλο στα 500 κ. εκ., με τους Lawson (1988 και 1989) και Wayne Rainey (1990, 1991 και 1992) να επαναφέρουν τις Η.Π.Α. στην κορυφή.

Kevin Schwantz

Ο Kevin Schwantz πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των Πρωταθλητών όταν κατέκτησε τον τίτλο το 1993.

Mick Doohan

O ερχομός του Mick Doohan ήταν αυτός που σταμάτησε τους Αμερικανούς καθώς κατέκτησε από το 1994 έως και το 1998 τους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία. Και κάπου εκεί έρχεται ο Alex Criville για να βάλει την Ισπανία στο χάρτη του MotoGP το 1999, κατακτώντας τον τίτλο. Η χαρά των Ισπανών κράτησε λίγο καθώς το 2000 o Kenny Roberts Jr χάρισε στις Η.Π.Α. τον προτελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο τους.

Το όνομα Rossi και η νέα εποχή του MotoGP

Rossi

Το 2000 έρχεται στην μεγάλη κατηγορία ένας Ιταλός με το όνομα Valentino Rossi, ένα όνομα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του θεσμού. Ο Ιταλός το 2001 κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στα 500 κ. εκ. με τη Honda, ενώ την επόμενη χρονιά το MotoGP αλλάζει άρδην.

Four-Stroke MotoGP bikes

Τα δίχρονα 500 κ. εκ. μας αποχαιρετούν με τους τετράχρονους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (που θα έπεφταν στα 800 για να ανέβουν ξανά στα 1.000 κυβικά και να παραμείνουν εκεί) να έρχονται στο προσκήνιο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, με τον Valentino Rossi να κατακτά τους τίτλους από το 2002-2005, ωστόσο το σημαντικό σε αυτές τις χρονιές είναι η μετακίνηση του από την Honda το τέλος του 2003 στη Yamaha.

Hayden-Loukopoulos

To 2006 είχαμε αλλαγή στον θρόνο, με τον αείμνηστο Nicky Hayden να βρίσκεται στην κορυφή με τη Honda. To 2006 βιώσαμε ακόμη μία συγκλονιστική στιγμή για το MotoGP, καθώς ο Casey Stoner κατακτούσε τον πρώτο του τίτλο με τη Ducati, επαναφέροντας τη σημαία της Ιταλίας στην κορυφή μετά το 1974. Η απάντηση του «Γιατρού» δεν άργησε να έρθει με τον Ιταλό να κερδίζει τον τίτλο το 2008 και το 2009.

Οι εξωγήινοι ήρθαν στο MotoGP

Stoner, Rossi, Lorenzo, Pedrosa

Με τον ερχομό των Ισπανών Jorge Lorenzo και Dani Pedrosa η τράπουλα ανακατεύεται καθώς οι Casey Stoner και Valentino Rossi έχουν να αντιμετωπίσουν δυο νέους δυνατούς αντιπάλους. Μεταξύ 2007 και 2012, οι τέσσερις αυτοί αναβάτες έγιναν ευρέως γνωστοί ως "οι εξωγήινοι" καθώς οι μάχες μεταξύ τους ήταν συγκλονιστικές και πέρα από τα συνηθισμένα. Σε αυτές τις έξι σεζόν, οι Stoner (2007, 2011), Rossi (2008-2009) και Lorenzo (2010,2012) κατέκτησαν από δύο τίτλους, ενώ ο Dani Pedrosa τερμάτισε στην πρώτη τριάδα σε πέντε από αυτές τις έξι χρονιές. Στο τέλος του 2012 ο Stoner ανακοίνωσε την απόσυρση του από τους αγώνες σε ηλικία 27 ετών, ωστόσο ένας άλλος “εξωγήινος” ήταν έτοιμος να πάρει τη θέση του, ο λόγος για τον Ισπανό Marc Marquez.

Αλλαγές στους κινητήρες και νέες κατηγορίες

Toni Elias

Το 2010 η τετράχρονη Moto2 αντικατέστησε την κατηγορία των δίχρονων 250 κ. εκ., με τη Honda να γίνεται ο μοναδικός κατασκευαστής κινητήρων στη νέα αυτή κατηγορία. Το 2012, δημιουργήθηκε η επίσης τετράχρονη Moto3 για να αντικαταστήσει τη δίχρονη κατηγορία 125 κ. εκ.. Την ίδια χρονιά, εισήχθησαν και οι CRT (Claiming Rule Teams) στην κορυφαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισέλθουν στον θεσμό ομάδες με χαμηλότερο προϋπολογισμό.

Η εποχή του Marc Marquez

Marc Marquez

Το 2013 ξημερώνει η εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας στο MotoGP. Ο Marc Marquez κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στη μεγάλη κατηγορία, με τον αναβάτη της Honda να κερδίζει συνεχόμενα τον Παγκόσμιο Τίτλο μέχρι και το 2019. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας Marquez-Honda, βλέπουμε την είσοδο της KTM στο MotoGP -2017- και την εμφάνιση των αεροδυναμικών βοηθημάτων, πρώτα στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Ducati.

2020 έως σήμερα

Fabio Quartararo

Νέες χώρες και νέοι πρωταγωνιστές ξεπρόβαλαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του MotoGP. Οι Joan Mir -Suzuki 2020-, Fabio Quartararo -Yamaha 2021- και Francesco Bagnaia -Ducati 2022- βάζουν ένα τέλος στο σερί του Marc Marquez δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στον θεσμό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η σημαντικότερη στιγμή των συγκεκριμένων ετών είναι η απόσυρση του Valentino Rossi στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς του 2021, με τον Ιταλό θρύλο να συνεχίζει ως manager αγωνιστικής ομάδας στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος.

Στα επόμενα 1.000 Grand Prix

MotoE

Τα συνθετικά καύσιμα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνιση τους στο Πρωτάθλημα, ενώ ήδη υπάρχει κατηγορία ηλεκτρικών μοτοσυκλετών (MotoE) στον θεσμό. Τι θα δούμε άραγε στα επόμενα 1.000 GP; Θα υπάρξει αντίστοιχη μετάβαση από τους θερμικούς στους ηλεκτρικούς κινητήρες, όπως έγινε από τον δίχρονο στον τετράχρονο κινητήρα; Ή θα παραμείνει στο επίκεντρο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης; Ποια θα είναι τα επόμενα τεχνολογικά επιτεύγματα που θα βοηθήσουν να ανέβει η ασφάλεια των αγωνιζομένων; Και ποιες θα είναι οι επόμενες χώρες που θα φιλοξενήσουν αγώνα MotoGP; Πολλές οι ερωτήσεις, και εμείς θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις, ώστε να σας ενημερώνουμε συνεχώς για το πιο συναρπαστικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας στον κόσμο.

Ετικέτες

Διώχνει τα MotoGP η Ταϊλάνδη! Δεν ανανέωσαν για 2027 – Ζητούν νέα διαπραγμάτευση

Θέλουν να συγκεντρώσουν τον προϋπολογισμό στην F1
Διώχνει τα MotoGP η Ταϊλάνδη! Δεν ανανέωσαν για 2027 – Ζητούν νέα διαπραγμάτευση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/3/2025

Από δύο ξεχωριστές πηγές μέσα στην Ταϊλάνδη και έπειτα με την επαλήθευση του ίδιου του προέδρου της πίστας Chang, κ. Newin Chidchob μας έρχεται η είδηση πως αμέσως μετά την επιτυχημένη διοργάνωση του πρώτου αγώνα της σεζόν που σημείωσε τεράστια προσέλευση, με 224.634 εισιτήρια, το υπουργείο αθλητισμού δεν ανανεώνει για την σεζόν του 2027.

Η συμφωνία που έχει το SAT (Sports Authority of Thailand) με την Dorna συνεχίζει να ισχύει και για την επόμενη σεζόν, όμως τώρα ήταν προγραμματισμένο να ολοκληρώσουν την συμφωνία τους για την επέκταση της συνεργασίας τους. Δυστυχώς αυτό το πλάνο ναυάγησε προς μεγάλη απογοήτευση του κ. Newin Chidchob καθώς τα MotoGP στήριζαν την ύπαρξη της πίστας ενώ παράλληλα η επέκταση του συμβολαίου θα ξεκινούσε να φέρνει ουσιαστικό κέρδος. Μέχρι σήμερα η επένδυση που είχε απαιτηθεί για να καλυφθούν οι προδιαγραφές των MotoGP αλλά και η έγκριση FIA grade 1 που έχει η πίστα για F1, ήταν τεράστια και έτρεχαν ακόμη οι μειώσεις της επένδυσης.

Τα οικονομικά μεγέθη που ο Newin λέει ότι αποφέρει ο αγώνας ζαλίζουν και ξεφεύγουν τόσο πολύ προς τα πάνω, που μοιάζει σαν μία προσπάθεια να πείσει τις αρχές για την συνέχιση του αγώνα, παρόλο που στην πράξη έχουν τον τρόπο να ελέγξουν την εγκυρότητα των αριθμών που δίνει στην δημοσιότητα. Από την στιγμή που τα νούμερα δεν διαψεύδονται, τότε μιλάμε για ένα αστρονομικό ποσό που από μόνο του καθιστά τεράστιο το λάθος να μην συνεχίσουν τα MotoGP στην Ταϊλάνδη.

Ο συνολικός τζίρος μαζί με τις δοκιμές για την πίστα Chang ξεπέρασε τα 5 δις Μπατ ή αλλιώς τα 141 εκατ. Ευρώ όταν η Dorna ζητά 14 εκατ. Ευρώ κάθε χρόνο από το υπουργείο τουρισμό για να φέρει τα MotoGP εκεί. Από αυτά τα 8,4 εκατ. Ευρώ εξασφαλίζονται από χορηγίες που σημαίνει ότι το κόστος για την κυβέρνηση της Ταϊλάνδης είναι εξαιρετικά μικρό, μπροστά στο συνολικό όφελος.

Πόσο μάλλον που τα στοιχεία που το ίδιο το SAT ανακοινώνει, κάνουν λόγο για 7.000 θέσεις εργασίας και μία πολύ σημαντική οικονομική επίδραση στην περιοχή που βρίσκεται σχεδόν έξι ώρες μακριά από την πρωτεύουσα.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ένας γύρος των MotoGP στην Ισπανία με τα μισά εισιτήρια που συνήθως κόβονται εκεί αποφέρει συνολικά έως και 50 εκατ. Ευρώ στην περιοχή με τον αγώνα από μόνο του να δημιουργεί τζίρο 12 εκατ. Ευρώ και άλλο τόσο, περίπου 11 εκατ. Ευρώ σε έμμεσα οικονομικά οφέλη για την περιοχή. Το ποσό αυτό διπλασιάζεται και αγγίζει τα 50 εκατ. Ευρώ όταν υπολογίσει κανείς τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στον τομέα των υπηρεσιών. Την ίδια στιγμή το κόστος που ζητά η Dorna από μία ισπανική πίστα είναι πολύ μικρότερο, περίπου 8 εκατ. Ευρώ.

Αν τώρα συγκρίνετε το ποσό που ζητά η Dorna από Ισπανική πίστα και το ποσό που εξασφαλίζει το υπουργείο τουρισμού της Ταϊλάνδης από χορηγίες για να φέρει τον αγώνα στην χώρα, θα δείτε ότι ταυτίζονται.

Το SAT προσπάθησε λοιπόν να πείσει την Dorna να δεχτεί μία μείωση στο κόστος των δικαιωμάτων ώστε να μην χρειαστεί να καταβάλει κάτι για τα MotoGP, όχι όμως από απληστία αλλά επειδή θέλει αυτά τα χρήματα -και πολλά περισσότερα- να τα δώσει προς την πορεία των διεργασιών που χρειάζονται για να αποκτήσει η Ταϊλάνδη τον δικό της αγώνα F1. Ουσιαστικά επιστρέφοντας αυτό το ποσό προς την ίδια κατεύθυνση.

Προφανώς αυτό αφήνει παγερά αδιάφορο τον Newin αλλά και όλους στο Buriram γιατί αν η Ταϊλάνδη πάρει την F1 δεν θα δώσει τον αγώνα σε αυτή την πίστα, τόσο μακριά από την πρωτεύουσα.

Αυτή την στιγμή λοιπόν η Ταϊλάνδη έχει χάσει τον αγώνα MotoGP από το 2027 και μετά.

Είναι σε διαπραγματεύσεις να τον κερδίσει και πάλι ζητώντας να καταβάλει ένα πολύ πιο μικρό ποσό. Αντίστοιχα η Dorna ζητούσε να αυξηθεί κιόλας, γιατί η Dorna δεν έχει μία τιμή για όλους αλλά την προσαρμόζει αντίστοιχα με την δυναμική της κάθε διοργάνωσης και βλέποντας ότι υπάρχει μεγάλο περιθώριο κέρδους, δεν σκοπεύει να διαπραγματευτεί για λιγότερα, αλλά για περισσότερα.

Επειδή είναι μία πίστα μακριά από εκείνες που μπορούμε εύκολα να επισκεφτούμε, μπορεί ο Έλληνας αναγνώστης να μην αντιμετωπίζει αυτές τις εξελίξεις με το ίδιο ενδιαφέρον με τους Ασιάτες καθώς είτε γίνει στην Ταϊλάνδη ο αγώνας, είτε στην Ινδία, το ίδιο αποτέλεσμα θα υπάρχει. Ωστόσο είναι καλό να γνωρίζει πώς λειτουργούν τα πράγματα και πόσο πραγματικά τον κοροϊδεύουν όλοι οι πολιτικοί που φωτογραφίζονται με χειραψίες με την Dorna και κάνουν λόγο για «συζητήσεις» για ελληνικό αγώνα MotoGP όταν στην πράξη δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση και ούτε υπάρχει τρόπος να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα μίας τόσο μεγάλης επένδυσης που μόνο τα δικαιώματα για τον αγώνα, χωρίς την κατασκευή της πίστας, είναι ένα τεράστιο ποσό που η πρόβλεψη πώλησης εισιτηρίων μετά βίας το καλύπτει, πόσο μάλλον το διαχειριστικό κόστος των ημερών, πριν αρχίσει κανείς να υπολογίζει την απόσβεση της επένδυσης στην κατασκευή της ίδιας της πίστας. Κυρίως όμως ο Έλληνας αναγνώστης που θα γνωρίζει τις εξελίξεις, θα μπορεί να αντιληφθεί το ύψος των διαπραγματεύσεων αν όλα πάνε καλά και η Ταϊλάνδη κρατήσει τα MotoGP μετά το 2027. Τότε θα ξέρουμε αν το υπουργείο αθλητισμού της Ταϊλάνδης βάζει τα γυαλιά σε κάθε πολυφωτογραφημένο δικό μας μαϊντανό ή αν τελικά ανήκουν στην ίδια συνομοταξία.