MotoGP Austin 2019: Αγώνας αμαξοστοιχία με εκτροχιασμό

Να σε κάνει να πιστεύεις στην βασκανία…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/4/2019

Τους αξίζει αυτή η ημέρα στους γαλάζιους. Τους αξίζει αν και από συγκυρίες ερχόμενη η ευκαιρία, γιατί έχουν κάνει όλη αυτή την δουλειά και γιατί είναι τόσο καιρό πιστοί στο να εργάζονται περιμένοντας την ώρα τους. Όχι πως έχει έρθει αυτή η ώρα, τουλάχιστον δεν μπορεί να το πει κανείς αυτό από μία και μόνο νίκη, και με έναν Marquez στο χειρότερό του, αλλά σίγουρα πλησιάζει... Μπράβο στην Suzuki, και διπλά μπράβο στον Rins που κάθισε και μέτρησε τις στιγμές, κρατήθηκε και δεν όρμησε όπως θα έκανε οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του βλέποντας την ευκαιρία για την πρώτη νίκη της καριέρας. Και μπροστά από το είδωλο μάλιστα, το δικό του είδωλο όπως ο ίδιος πολλές φορές έχει πει. Η Suzuki πήρε την πρώτη της νίκη εδώ και τρία χρόνια! Ο Rins επέδειξε μία εγκράτεια που έρχεται με εμπειρία και μόνο και για αυτό η νίκη αξίζει και με το παραπάνω.

Η μεγαλύτερη ωστόσο στιγμή του αγώνα, ήταν η άτυχη στιγμή του Marquez.

Όταν δεν πέφτει ο Marquez στα δοκιμαστικά είναι περίεργο, σε κάνει να αγχώνεσαι για τον αγώνα. Συνήθως έχει πέσει τουλάχιστον δύο φορές στις δοκιμές και σώζει τα πάντα στον αγώνα. Δικαιολογημένα λοιπόν έρχονται οι Άγγλοι, οι Ισπανοί και δεν ξέρουμε ποιος άλλος, να λένε πριν την 12η στροφή, πως είναι περίεργο που δεν έχουμε δει κάποια από τις πολλές πτώσεις στα δοκιμαστικά, όπως κάνει πάντα - και σε αποκορύφωμα την περσινή σεζόν. Το 2018 πήρε το ρεκόρ με τις περισσότερες πτώσεις, εκτός όμως αγώνα… Και τονίζουν αυτό το περίεργο πράγμα, αυτή την αντίθεση με τις πτώσεις στα δοκιμαστικά δευτερόλεπτα πριν πέσει, έτσι για να σε κάνει να πιστεύεις στην τύχη και την ατυχία. Σίγουρα ήταν τεράστια ατυχία και διπλή για την Honda που αμέσως μετά εγκατάλειπε και ο Lorenzo, όχι από συμπαράσταση βέβαια αλλά από πρόβλημα στην μοτοσυκλέτα, το δεύτερο σε δύο ημέρες, ο άλλος μεγάλος άτυχος, εδώ και πολλές σεζόν αυτός βέβαια.

Μονάχα η πτώση θα χαλούσε τελικά το σερί του Marquez που κερδίζει στο Τέξας από την εποχή που η πίστα αυτή μπήκε στο πρωτάθλημα! Το 2012 τελείωσε η κατασκευή της, το 2013 μπήκε στο καλεντάρι, και από τότε ο Marquez έχει κάθε της πιθαμή δική του, του ανήκει και όχι γιατί έχει «αγοράσει οικόπεδα» αλλά γιατί ήταν σαν να την έχτισε. Σήμερα δεν θα ήταν μία διαφορετική ημέρα, ξεκίνησε όπως ήταν το σίγουρο πως θα ξεκινούσε. Πήρε την εκκίνηση και κρατήθηκε εμπρός από τον Rossi για ελάχιστα, μέχρι δηλαδή να ανοίξει και να φύγει μπροστά προσθέτοντας δευτερόλεπτα απόστασης. Δεν υπήρχε λόγος να πέσει στην 12η στροφή, κρατώντας τα φρένα μία ιδέα περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε. Ήταν μπροστά και μεγάλωνε την διαφορά του, σε μία πίστα που είναι πολύ χειρότερη από πέρσι, που το υπέδαφος μετακινείται και έχει γεμίσει σαμαράκια. Το λάθος τον οδήγησε σε μία πτώση που ολοκληρώθηκε με αυτό που θα κάναμε όλοι μας, με την ανησυχία στα χέρια από την διαχείριση ενός γεγονότος που δεν πιστεύεις ότι το ζεις εκείνη την στιγμή. Σήκωσε την μοτοσυκλέτα, έπεσε από την άλλη μεριά, προσπάθησε με την βοήθεια των κριτών να την βάλει εμπρός, ξανά έπεσε. Κάπου εκεί τα παράτησε κιόλας, δεν είχε νόημα. Το θέαμα δεν ήταν καθόλου αστείο. Μοιραζόσουν την αγωνία του, ένιωθες την απογοήτευση, όσο ροσσικός ή οτιδήποτε άλλο είσαι. Ήταν κρίμα. Και ήταν ταυτόχρονα το καλύτερο για το πρωτάθλημα, για την αγωνία αυτή που θέλει ο θεατής, που το δεδομένο αποτέλεσμα τον ξενερώνει! Ο Marquez δεν ηγείται πλέον του πρωταθλήματος! Κι ασχέτως αν αυτό μπορεί κάλλιστα να αλλάξει πολύ γρήγορα, το γεγονός είναι πως τα πάντα πήραν μία νέα τροχιά.

Από την εκκίνηση ακόμη ο αγώνας αυτός δεν φαινόταν να ξεκινά φυσιολογικά. Ολόκληρο ζήτημα, διχασμός μεγάλος για την πρόωρη εκκίνηση του Crutchlow στον προηγούμενο αγώνα και έχουμε αμέσως δύο που έχουν κάνει αυτό το λάθος; Ήταν σαν κάποιος να θέλει να φουντώσει ο πόλεμος των οπαδών του αθλήματος με την Dorna! Ευτυχώς πολύ γρήγορα θα έδειχναν τα στιγμιότυπα από την εκκίνηση γιατί ήξεραν πολύ καλά τι θα ακολουθούσε. Κι αν κι αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η τιμωρία του Crutchlow ήταν υπερβολική, στην συγκεκριμένη περίπτωση το πρόβλημα ήταν των δύο αναβατών. Απλά έγινε σε δύο ταυτόχρονα, πράγμα σπάνιο, αμέσως μετά από μία διχαστική απόφαση για το ίδιο γεγονός, πράγμα ακόμη πιο σπάνιο.

Μοιραία εκείνοι που έκαναν λάθος εκκίνηση, ήταν και οι ομόσταβλοι των αναβατών που θα διεκδικούσαν την πρώτη θέση! Ο Mir δεν το πίστευε, φανερά τσατισμένος πέρασε από την pit lane, αλλά τι να πει και ο Vinales! Η Yamaha έβγαλε πινακίδα στον Vinales που έγραφε πέναλντι και αυτό σημαίνει πως έπρεπε να περάσει από την εναλλακτική τροχιά, χάνοντας πολύτιμα δευτερόλεπτα. Το πρόβλημα ήταν πως η ποινή του δεν ήταν αυτή… Έπρεπε να περάσει από την pit lane! Και ναι, πέρασε καθυστερημένα από την pit lane, αλλά τι να πουν στην Dorna, είχε ήδη τιμωρήσει τον εαυτό του διπλά!

Πριν από αυτό ο δρόμος εμπρός θα είχε καθαρίσει από την πτώση του Crutchlow. Ο Βρετανός κρατούσε την τρίτη θέση κυνηγώντας τον Rossi. Και από το γεγονός πως ήταν ο Crutchlow που έχει τις πτώσεις για στραγάλια, όπως επίσης από το γεγονός πώς έχανε ελάχιστα πρόσφυση εμπρός προσπαθώντας να φρενάρει μπαίνοντας εμπρός στον Rossi, η ανησυχία ήταν αν πέσει, μην πέσει πάνω στον Rossi. Τελικά έπεσε πίσω του, σε ένα αποτέλεσμα που το έβλεπε κανείς να έρχεται, εκτός από τον ίδιο που μετά και την Αργεντινή η σεζόν ξεκινά τελείως ανάποδα από εκείνο για το οποίο είχε προετοιμαστεί. Μόλις λίγο μετά βγήκε και ο Vinales εκτός, κι έπεσε και ο Marquez, ο κάποτε δεύτερος του πρωταθλήματος, ο Dovizioso, ανέβαινε στην 4η θέση έχοντας ξεκινήσει από την 13η θέση! Μπροστά του η πιο γρήγορη Ducati, εκείνη του Miller, ο οποίος κάθε χρονιά κάνει και κάτι που μπορεί να τον φέρει πιο κοντά σε μία εργοστασιακή σέλα, και φέτος το έχει ξεκινήσει πολύ καλά! Ο Miller δεν θα μπορούσε να κυνηγήσει τον Rossi και τον Rins.

Ούτε ο Rins έδειχνε πως θα μπορούσε να το κάνει αυτό από την στιγμή που γυρνούσε στην μισή πίστα ελάχιστα πιο γρήγορα από τον Rossi και στην υπόλοιπη ελάχιστα πιο αργά με τον Rossi να κρατά έναν πιο γρήγορο ρυθμό με λίγα χιλιοστά του δευτερολέπτου. Διαβάζοντας και μελετώντας στροφή με την στροφή, ο Rins τελικά πραγματοποιεί μία πεντακάθαρη, εξαιρετική προσπέραση για σεμινάριο με τον Rossi γρήγορα να περνά σε αποτυχημένη αντεπίθεση. Φρέναρε πιο αργά, άνοιξε γραμμή και έχασε πολύτιμα δέκατα τα οποία αν και ανέκτησε, δεν ήταν σε θέση να περάσει εμπρός. Δεν ήρθε ποτέ σε θέση να επιτεθεί στον Rins, ο οποίος έκανε μερικούς εξαιρετικούς γύρους, πατώντας ακόμη και στο όριο των κερμπ και μαζεύοντας το λάθος άμεσα. Στην 11η στροφή έχασε τα φρένα, αλλά και πάλι, συμπεριφέρθηκε ομαλά με εμπειρία, και κατάφερε την πρώτη του νίκη. Ο Rins δεν περίμενε ποτέ να κερδίσει σήμερα, και το μυστικό του είναι πως δεν το πίστεψε παρά την στιγμή που σηκώθηκε η σημαία. Τα είπε αργότερα ο ίδιος, μαζί με το γεγονός πως μπορεί να ξυρίσει το κεφάλι του τώρα που πήρε την νίκη, σε ένα παλιό τάμα που είχε κάνει. Ούτε ο Rossi πίστευε πως θα βρισκόταν εμπρός, είχε από την αρχή την δεύτερη θέση στο μυαλό του, όπως επίσης ο ίδιος είπε…

Η πτώση του Marquez έφερε μία αναζωπύρωση στην βαθμολογία του πρωταθλήματος, που αν και στην αρχή ακόμη έμοιαζε να κλειδώνει ολοένα και περισσότερο επάνω του!

Στην Moto2 ο Luthi επιτέλους θα έπαιρνε μία νίκη παλεύοντας με τον νεότερο Marquez και αφού τον κέρδισε ξεκάθαρα εξαφανίστηκε εμπρός με εντυπωσιακή διαφορά!

Αντίστοιχα στην Moto3 ο Aron CANET, άλλος ένας που δεν ήταν φαβορί, θα κέρδιζε τον επεισοδιακό αγώνα, κι έτσι έμελλε το Τέξας σήμερα να είναι η ημέρα που δεν θα υπήρχαν φαβορί!

 

 
Θέση
Βαθμοί
N.
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ
1
25
42
Alex RINS
Suzuki
158.4
41'45.499
2
20
46
Valentino ROSSI
Yamaha
158.3
+0.462
3
16
43
Jack MILLER
Ducati
157.8
+8.454
4
13
4
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
157.8
+9.420
5
11
21
Franco MORBIDELLI
Yamaha
157.2
+18.021
6
10
9
Danilo PETRUCCI
Ducati
157.0
+21.476
7
9
20
Fabio QUARTARARO
Yamaha
156.7
+26.111
8
8
44
Pol ESPARGARO
KTM
156.5
+29.743
9
7
63
Francesco BAGNAIA
Ducati
156.5
+30.608
10
6
30
Takaaki NAKAGAMI
Honda
156.4
+31.011
11
5
12
Maverick VIÑALES
Yamaha
156.3
+34.077
12
4
29
Andrea IANNONE
Aprilia
156.2
+34.779
13
3
5
Johann ZARCO
KTM
155.7
+42.458
14
2
88
Miguel OLIVEIRA
KTM
155.6
+44.272
15
1
53
Tito RABAT
Ducati
155.6
+44.623
16
 
17
Karel ABRAHAM
Ducati
155.6
+44.740
17
 
36
Joan MIR
Suzuki
155.4
+48.063
18
 
55
Hafizh SYAHRIN
KTM
154.2
+1'07.683

Εγκατάελειψαν

 
 
99
Jorge LORENZO
Honda
156.3
10 Laps
 
 
93
Marc MARQUEZ
Honda
159.3
12 Laps
 
 
35
Cal CRUTCHLOW
Honda
158.6
15 Laps
 
 
41
Aleix ESPARGARO
Aprilia
143.3
15 Laps

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.