MotoGP Αυστραλίας: Ψάχνοντας τις ρυθμίσεις...

Ο καιρός τους άφησε τελικά να παίξουν…

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/10/2017

Μετά από τις ελεύθερες δοκιμές της Παρασκευής, που είδαμε 16 αναβάτες να βρίσκονται με διαφορά μικρότερη του ενός δευτερολέπτου και αρκετές πτώσεις να καραδοκούν, ήρθαν οι ελεύθερες δοκιμές το Σάββατο να συνεχίσουν την παράδοση της αστάθειας που επικρατεί στο φετινό πρωτάθλημα. Μαύρα σύννεφα απειλούσαν με βροχή, μετά άλλαζαν γνώμη, έβρεχαν μέρος της πίστας ή και ολόκληρη για λίγο, με την FP3 να απαιτεί τελικά βρόχινα ελαστικά. Ο Zarco κατάφερε να επικρατήσει γρήγορα στην βροχή και αμέσως το πίεσε ακόμα περισσότερο για χρόνο, όντας χαρούμενος για την επίδοσή του, σημειώνοντας έτσι την πρώτη του πτώση. Ο Marquez δεν θα άφηνε καμία ευκαιρία να πάει χαμένη, και πολύ νωρίς τέθηκε επικεφαλής ρίχνοντας τον Zarco στην δεύτερη θέση. Ο άνθρωπος που απειλεί περισσότερο τον Marquez για τον τίτλο του πρωταθλήματος, ο Dovizioso, είχε στην αρχή καλύτερη δυναμικότητα με το τελευταίο κομμάτι της πίστας να τον προβληματίζει χάνοντας θέσεις, την στιγμή που οι εργοστασιακές Yamaha διατηρούσαν έναν ρυθμό που θα τις έφερνε εκτός Q2, αν συνέχιζαν έτσι και στην τέταρτη ελεύθερη δοκιμή.

Ο Vinales ήταν τελικά εκείνος που κατάφερε να βελτιωθεί λίγο στο τέλος της FP4, με τον Rossi να μην παίρνει το εισιτήριο για την Q2. Ο Marquez με τον Zarco έκαναν και πάλι το 1-2 στην κατάταξη, με την διαφορά όμως πως πλέον η πίστα είχε στεγνώσει και ο καιρός φαινόταν πως θα τους χαρίσει μία ευκαιρία. Ο Marquez είχε δοκιμάσει και τα τρία εμπρός ελαστικά την Παρασκευή και τώρα δοκίμαζε και τα πίσω, ξεκινώντας με το μαλακό και καταλήγοντας στο μεσαίο, που φάνηκε πως τον βόλεψε περισσότερο καθώς έκλεψε αμέσως την πρώτη θέση της κατάταξης. Θα ερχόταν αμέσως μετά μία καθοριστική στιγμή για την συνέχεια της κατάταξης, ο Dovizioso με το μεσαίο εμπρός ελαστικό, ανακάλυψε με άσχημο τρόπο το όριο της πρόσφυσης που προσέφερε, όταν φρενάροντας δυνατά έχασε το εμπρός σημειώνοντας πτώση και χάνοντας την εμπιστοσύνη του, παρόλο που συνέχισε αμέσως μετά ολοκληρώνοντας την FP4 στην 6η θέση.

Στην FP3 πτώσεις είχαν εκτός από τον Zarco, και ο Lorenzo και ο Marquez, με του Lorenzo να είναι η πιο απότομη από τις παραπάνω. Τόσο ο Zarco, όσο και ο Marquez κυριάρχησαν στους χρόνους, ο Dovizioso όμως, ο άνθρωπος που σπάνια κάνει λάθη, δεν μπόρεσε να βρει την εμπιστοσύνη που ήθελε στο εμπρός ελαστικό.

Στις πρώτες χρονομετρημένες δοκιμές για την κατάταξη, ο Rossi δεν άφησε περιθώρια για την πρώτη θέση, και για το πρώτο από τα δύο εισιτήρια στην Q2. Ο Alex Rins ήταν εκείνος που προσπάθησε περισσότερο, όμως ήταν τελικά η KTM του Smith που πήρε το δεύτερο εισιτήριο. Αυτό έφερε τεράστια χαμόγελα στους Αυστριακούς, καθώς είχε ήδη προηγηθεί η πολύ καλή εμφάνιση του Espargaro και τελικά θα οι KTM θα συνέχιζαν παίρνοντας αύριο εκκίνηση εντός δεκάδας, στην 6^η και 9^η θέση.

Δύο Yamaha θα ήταν τελικά εκείνες που θα κατάφερναν να κλείσουν την πρώτη σειρά της αυριανής εκκίνησης, πίσω από την Honda του Marquez που φυσικά δεν υπήρχε κανείς που να μην ποντάριζε επάνω του για την pole position. Ο Zarco ήταν ο επικρατέστερος για την δεύτερη θέση, την οποία όμως παραχώρησε στον Vinales που απέδωσε την αλλαγή του στα ελαστικά και μόνο: «Το απόγευμα το μαλακό ελαστικό συμπεριφέρθηκε αναπάντεχα καλά και κατάφερα να κάνω καλό χρόνο και να έχω καλύτερο ρυθμό από αυτό που περίμενα. Όμως ουσιαστικά δεν έχουμε τίποτα, καμία ρύθμιση που να δουλεύει απόλυτα, αύριο τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για εμάς»!

Για μία σύντομη στιγμή της τελικής δοκιμασίας της ημέρας, ο Iannone βρέθηκε μπροστά όταν μαζί με τον Miller άρχισαν να κάνουν έναν κανονικό αγώνα πίσω από τον Marquez! Είναι χαρακτηριστικό να προσπαθούν οι πιο αργοί αναβάτες να ακολουθούν κάποιους από τους πρωτοκλασάτους για να κάνουν χρόνο, όμως εδώ γινόταν μία μικρή μάχη για το ποιος θα το καταφέρει. Ο Marquez φρόντισε να κόψει την ευκαιρία, κι αμέσως μετά επιτέθηκε κατεβάζοντας τον χρόνο. Ο Zarco δήλωσε πως θα ήταν αδύνατο να τον ακολουθήσει σε αυτό τον ρυθμό και τελικά είναι χαρούμενος με την τρίτη θέση που εξασφάλισε, την οποία ευχήθηκε, πολύ συγκρατημένα είναι η αλήθεια, να εξαργυρώσει με μία θέση στο βάθρο, στον αυριανό αγώνα.

Ο Dovizioso προσπάθησε να επιτεθεί στους τελευταίους γύρους, αλλά είχε αφήσει τα ελαστικά να χάσουν θερμότητα –κυρίως το εμπρός που είναι το ζήτημα με την Ducati- έκανε παράλληλα κι ένα μικρό λάθος κι έτσι έχασε την τελευταία ευκαιρία μένοντας σε μία απογοητευτική, 11^η θέση. Κανένας αναβάτης, ακόμα και ο Marquez, δεν δηλώνει πανέτοιμος για τον αυριανό αγώνα, με τα πάντα να είναι ρευστά, από τον καιρό μέχρι τις ρυθμίσεις και την απόδοση των ελαστικών στο στεγνό, εξαιτίας των ιδιαίτερων συνθηκών της πίστας και των χαμηλών θερμοκρασιών.

Πρόκειται να είναι ένας απρόβλεπτος αγώνας –άλλος ένας- ο αυριανός…

Αποτελέσματα Q2/Q1:

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΜΟΤΟ	ΧΡΟΝΟΣ	ΔΙΑΦ.1ος	Προηγ.
1	Marc MARQUEZ	Honda	1'28.386
2	Maverick VIÑALES	Yamaha	1'28.719	0.333	0.333
3	Johann ZARCO	Yamaha	1'28.744	0.358	0.025
4	Andrea IANNONE	Suzuki	1'28.937	0.551	0.193
5	Jack MILLER	Honda	1'28.964	0.578	0.027
6	Pol ESPARGARO	KTM	1'29.030	0.644	0.066
7	Valentino ROSSI	Yamaha	1'29.203	0.817	0.173
8	Aleix ESPARGARO	Aprilia	1'29.271	0.885	0.068
9	Bradley SMITH	KTM	1'29.321	0.935	0.050
10	Cal CRUTCHLOW	Honda	1'29.429	1.043	0.108
11	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	1'29.496	1.110	0.067
12	Dani PEDROSA	Honda	1'29.546	1.160	0.050
	Αποτελέσματα Q1:
Q2	Valentino ROSSI	Yamaha	1'29.346
Q2	Bradley SMITH	KTM	1'29.705	0.359	0.359
13	Alex RINS	Suzuki	1'29.824	0.478	0.119
14	Tito RABAT	Honda	1'29.847	0.501	0.023
15	Karel ABRAHAM	Ducati	1'29.961	0.615	0.114
16	Jorge LORENZO	Ducati	1'30.085	0.739	0.124
17	Loris BAZ	Ducati	1'30.224	0.878	0.139
18	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'30.471	1.125	0.247
19	Hector BARBERA	Ducati	1'30.543	1.197	0.072
20	Scott REDDING	Ducati	1'30.806	1.460	0.263
21	Broc PARKES	Yamaha	1'30.889	1.543	0.083
22	Alvaro BAUTISTA	Ducati	1'30.900	1.554	0.011
23	Sam LOWES	Aprilia	1'31.158	1.812	0.258

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!