MotoGP Barcelona: Ξεκάθαρη υπεροχή Yamaha με Quartararo στην pole position

Zarco για Quartararo: Είναι με διαφορά ταχύτερος

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/6/2021

Για να δίνει τα εύσημα ένας Γάλλος σε έναν άλλο Γάλλο αναβάτη, σημαίνει πως η διαφορά είναι αδιαμφισβήτητη κι αυτό ακριβώς έκανε ο Zarco για τον Quartararo που ήταν σήμερα ξεκάθαρα ταχύτερος. Δεύτερο χρόνο στην FP3 με πρώτο τον Morbidelli και στην κορυφή από εκείνη την ώρα μέχρι και την pole position κρατώντας την Ducati πίσω του. Κι όλα αυτά σε κερκίδες που επιτέλους είχαν κόσμο μετά από ένα ολόκληρο χρόνο!

Αρκετές οι πτώσεις στην χαμηλής πρόσφυσης πίστα, όπως την χαρακτήρισε η Michelin που η μαλακή γόμα των ελαστικών της ευνοείται. Ο Quartararo έκανε σωστές επιλογές ελαστικών και πήρε την 5^η συνεχόμενη pole position μαζί με ρεκόρ γύρου, απόλυτα κυριαρχώντας στην κατάταξη. Ο Miller έφτασε πιο κοντά του, έχοντας περάσει από την Q1 και κάνοντας και μία πτώση στην Q2, στην τρίτη στροφή με ένα εντυπωσιακό highside που ευτυχώς δεν είχε καμία άλλη επίπτωση. Οι πτώσεις άλλωστε ήταν πολλές σήμερα και ο Iker Lecuona είχε το αποκορύφωμα πέφτοντας σε FP4 και Q1. Μία Q1 που ο Rossi αυτή την φορά προσπέρασε και ο Marc Marquez όχι μόνο δεν την απέφυγε αλλά δεν προωθήθηκε και στην Q2 παρόλο που αναζήτησε την βοήθεια του Miller ακολουθώντας τον, και δίνοντας τα χέρια στην pit lane ξεκάθαρα φάνηκε πως ο Miller δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό.

Ο Miller με τον Pole Espargaro πέρασαν στην Q2 και έπεσαν και οι δύο. Ο Pol ακολουθώντας τον αδερφό του και ακυρώνοντας την προσπάθειά του εκείνη την στιγμή, όπως και έναν γρήγορο γύρο του Quartararo, ο οποίος είχε ήδη προλάβει να γράψει καλύτερο χρόνο από όλους. Το ίδιο και ο Miller που κράτησε την δεύτερη θέση, παρά την πτώση του που του στέρησε την συνέχεια της προσπάθειας.

Ο Zarco ήταν ταχύτερος πάλι στον τελευταίο του γύρο, αλλά μέχρι την τρίτη θέση, κάνοντας δύο τις Ducati πίσω από την Yamaha. Πτώση είχε και ο Rossi στην 4^η στροφή με αποτέλεσμα να μείνει στο τέλος της Q2 μαζί με τον Pol Espargaro.

Σε καλή φόρμα συνεχίζει να είναι ο Miguel Oliveira που πήρε την τέταρτη θέση μπροστά από τον Morbidelli με τον Vinales και πάλι να έχει πρόβλημα με εκείνους που τον ακολουθούν, αυτή την φορά οι δύο Espargaro, όταν ο Pol ακόμη δεν είχε πέσει.

Ο χρόνος του Bagnaia ακυρώθηκε όταν ξεκάθαρα πάτησε εκτός και το έκανε από λάθος εκτίμηση στην είσοδο της στροφής που του χάλασε την έξοδο και όχι γιατί απλά προσπάθησε να περάσει ξυστά από το πράσινο, εκμεταλλευόμενος όλο το πλάτος.

Ο Mir είχε μία καλή προσπάθεια και για λίγο φάνηκε πως μπορούσε να σκαρφαλώσει και πιο μπροστά αλλά η νέα 10^η στροφή φάνηκε μεγαλύτερη πρόκληση και μένει πίσω με εκείνους που έπεσαν στην Q2.

Θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα εκκίνηση η αυριανή γιατί έχουμε αναβαθμισμένη την Yamaha που ήδη κατάφερε, τουλάχιστον μία φορά, να κρατήσει τις Ducati πίσω, αλλά με δεύτερο τον Miller αυτό θα είναι ένα ενδιαφέρον πρόβλημα και ταυτόχρονα μία πληθώρα αναβατών με εξαιρετική εκκίνηση, όπως ο Mir, που έχουν στόχο να περάσουν όσους περισσότερους μπορούν στην αρχή. Ένας από αυτούς ο Marquez!

Κατάταξη Q2
Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ. 1ος/Προηγ.
1	Fabio QUARTARARO	Yamaha	345.0	1'38.853
2	Jack MILLER	Ducati	352.9	1'38.890	0.037 / 0.037
3	Johann ZARCO	Ducati	350.6	1'39.049	0.196 / 0.159
4	Miguel OLIVEIRA	KTM	347.2	1'39.099	0.246 / 0.050
5	Franco MORBIDELLI	Yamaha	337.5	1'39.109	0.256 / 0.010
6	Maverick VIÑALES	Yamaha	343.9	1'39.157	0.304 / 0.048
7	Aleix ESPARGARO	Aprilia	347.2	1'39.218	0.365 / 0.061
8	Brad BINDER	KTM	347.2	1'39.343	0.490 / 0.125
9	Francesco BAGNAIA	Ducati	348.3	1'39.359	0.506 / 0.016
10	Joan MIR	Suzuki	343.9	1'39.431	0.578 / 0.072
11	Valentino ROSSI	Yamaha	343.9	1'39.605	0.752 / 0.174
12	Pol ESPARGARO	Honda	348.3	1'41.791	2.938 / 2.186
Κατάταξη Q1
1	Jack MILLER	Ducati	350.6	1'39.153
2	Pol ESPARGARO	Honda	349.5	1'39.170	0.017 / 0.017
3	Marc MARQUEZ	Honda	350.6	1'39.181	0.028 / 0.011
4	Takaaki NAKAGAMI	Honda	345.0	1'39.347	0.194 / 0.166
5	Jorge MARTIN	Ducati	351.7	1'39.532	0.379 / 0.185
6	Iker LECUONA	KTM	342.8	1'39.567	0.414 / 0.035
7	Enea BASTIANINI	Ducati	349.5	1'39.590	0.437 / 0.023
8	Danilo PETRUCCI	KTM	339.6	1'39.744	0.591 / 0.154
9	Luca MARINI	Ducati	345.0	1'39.942	0.789 / 0.198
10	Alex MARQUEZ	Honda	347.2	1'40.009	0.856 / 0.067
11	Lorenzo SAVADORI	Aprilia	338.5	1'40.158	1.005 / 0.149

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!