MotoGP: Βόμβα Vinales για μετακίνηση στην Aprilia

To αίνιγμα Maverick Vinales μεγαλώνει περισσότερο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/6/2021

Από εχθές το βράδυ ισπανικές πηγές μεταδίδουν πως ο Vinales ζήτησε από την Yamaha να σπάσει το συμβόλαιό του που λήγει στο τέλος της επόμενης σεζόν και ετοιμάζεται για μετακίνηση στην Aprilia. Έχουμε περάσει πλέον από το στάδιο της απλής φήμης και αρχίζουν όλα αυτά να αποκτούν υπόσταση με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως το διαζύγιο Yamaha – Vinales έγινε με κοινή συναίνεση, απόρροια και των δηλώσεών του μετά το Sachsenring και μία από τις χειρότερες εμφανίσεις στον αγώνα για εργοστασιακή Yamaha. Δηλώσεις που συνεχίστηκαν όταν ο Vinales είπε πως θα αντιγράψει τις ρυθμίσεις του Quartararo για το Assen, πράγμα όμως που δεν έκανε.

Στην Ολλανδία ο Vinales δεν ήταν απλά γρήγορος, αλλά έσπασε μέχρι και το ρεκόρ της πίστας, που μόλις είχε καταρρίψει ο Fabio. Ταχύτερος σε όλες τις δοκιμές εκτός της FP4 που όμως εκεί δοκίμασε κάτι διαφορετικό: Έβαλε το μαλακό ελαστικό και έκανε ρυθμό αγώνα και μάλιστα γρήγορου αγώνα με χρόνους αντίστοιχους με το ρεκόρ γύρου που κρατά από το 2015 ο Marquez, προφανώς δοκιμάζοντας την αντοχή ελαστικών. Διαφορετικά θα ήταν ταχύτερος και στην FP4 ακόμη. Κι όλα αυτά χωρίς τελικά να έχει αντιγράψει το setup του Quartararo όπως είχε πει πως θα κάνει. Τόνισε πως η διαφορά στην απόδοσή του έχει να κάνει με την πρόσφυση της πίστας, όπου πράγματι το Assen έχει τεράστια αποθέματα μετά και την ανανέωση της ασφάλτου, και συνέχισε λέγοντας πως η μοτοσυκλέτα της Yamaha είναι εξαιρετική εκεί που έχει πρόσφυση και εξαιρετικά δύσκολη να την χειριστείς όταν η πρόσφυση απουσιάζει. Σε αυτό το σημείο βέβαια δεν θέλησε να αναφέρει το γεγονός πως ο Quartararo είναι πρώτος στο πρωτάθλημα και με διαφορά, με την ίδια μοτοσυκλέτα στις ίδιες πίστες…

Ο Vinales είναι ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους αναβάτες αυτή την στιγμή και σπάζοντας το συμβόλαιό του για την Aprilia είναι δεδομένο πως ανταλλάσσει την χρηματική αμοιβή με την ευκαιρία μίας καλύτερης προσαρμογής, τόσο σε μοτοσυκλέτα όσο και οργανωτικά, διότι σε εκείνο το box θα έχει τον πρώτο λόγο.

Η μετακίνηση αυτή ανοίγει τώρα ένα ντόμινο και μάλιστα με παρακλάδια με όλες τις πιθανότητες που φαίνεται να υπάρχουν. Δεδομένο είναι πως η Yamaha δεν έχει αναπτύξει ένα μηχανισμό χτισίματος ταλέντων, όπως έχει κάνει η KTM η οποία μπορεί να τροφοδοτεί την μεγάλη κατηγορία με δικά της παιδιά, πράγμα που θα είναι εντονότερο στο μέλλον μιας και τώρα χτίζονται αναβάτες όπως ο Pedro Acosta. Υπάρχει όμως ο Morbidelli και η εξαιρετική παρουσία του το 2020, ήδη δικαιολογούσε μία αναβάθμιση από την Petronas.

Με την επικείμενη έξοδο του Rossi από την Petronas οι άδειες θέσεις θα είναι δύο, το όνομα του Dovizioso αναμφισβήτητα θα ακουστεί δυνατά από τον κόσμο πρώτα και παρόλο που θα είναι 36 το 2022, ο Dovi έχει σίγουρα να δώσει πράγματα στην Yamaha από πολλές διαφορετικές θέσεις. Δεν είναι σίγουρο όμως πως ο ίδιος θα θέλει να εξετάσει πολλά διαφορετικά σενάρια συνεργασίας, εκτός από ένα ή δύο…

Ήδη στην συνέντευξη τύπου ο Fernandez ρωτήθηκε αν θα παραμείνει στην Moto2 και απάντησε καταφατικά, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να βρεθεί στα MotoGP. Βέβαια αυτή η απάντηση δεν δόθηκε μετά από μία πρόταση από την Yamaha που σε περίπτωση που του γίνει θα τον βάλει πράγματι σε σκέψεις! Η KTM αυτή την στιγμή παράγει ήδη οδηγούς που δεν μπορεί να απορροφήσει στην μεγάλη κατηγορία, το πλάνο της έχει πάει πιο γρήγορα σε αυτό τον τομέα παρά σε άλλους και με δεδομένη την απόδοση του Oliveira, έχοντας ήδη δεσμεύσει τον Binder, δεν περισσεύουν πολλές καρέκλες.

Σε κάθε περίπτωση η Aprilia αναζητά εδώ και καιρό έναν αναβάτη που θα μπορεί να την φέρει στην πρώτη γραμμή, τώρα που η μοτοσυκλέτα της είναι ικανή να παραμείνει εκεί και ευτυχώς, ο Aleix Espargaro το έχει δείξει με τον καλύτερο τρόπο. Η πρόταση στον Dovizioso ήταν προς αυτή την κατεύθυνση κι αν την είχε δεχτεί, τα πράγματα για τον Vinales θα ήταν τώρα πολύ διαφορετικά! Ίσως να παρέμενε στην Yamaha μέχρι να λήξει το συμβόλαιό του, αν δεν υπήρχε η ευκαιρία της Aprilia, και σίγουρα οι συζητήσεις αυτές κρατούν πολύ καιρό τώρα, αν θυμηθούμε πως ο Massimo Rivola έλεγε στον Simon Crafar του MotoGP.com, έναν από τους καλύτερους δημοσιογράφους στα MotoGP, πως σε λίγο καιρό θα ανακοινώσουν τον δεύτερο αναβάτη τους για την επόμενη σεζόν.

Ο Vinales χρειάζεται μία νέα αρχή αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το ίδιο και η Yamaha, χρειάζεται έναν αναβάτη που δεν θα κατηγορεί την μοτοσυκλέτα ή την ομάδα, που -προσέξτε- ο Vinales πάντα ήταν φειδωλός σε δηλώσεις αφήνοντας να φανεί όμως πως ο συνδυασμός αυτός δεν δουλεύει. Και όσο υπάρχει ο Quartararo φαίνεται ακόμη περισσότερο πως είναι θέμα συνδυασμού. Με την εξέλιξη αυτή ο μεταγραφικός πυρετός θα είναι έντονος το επόμενο διάστημα…

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.