MotoGP Βραζιλία: Pole Positon για τους Q1 και ρεκόρ πίστας από εκεί αντί της Q2!

Τα πάνω – κάτω στην Βραζιλία
MotoGP Βραζιλία: Pole Positon για τους Q1 και ρεκόρ πίστας από εκεί αντί της Q2!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/3/2026

Η στεγνή και ηλιόλουστη πίστα της Βραζιλίας δεν είχε καμία σχέση με την χθεσινή εικόνα και ακόμη περισσότερο με την ανησυχητική εικόνα των προηγούμενων ημέρων, όταν πλημμύρισε δημιουργώντας αμφιβολίες για την διεξαγωγή του αγώνα.

Σήμερα όμως ο καιρός και η ακόμη άγνωστη πίστα βοήθησαν να δώσουν άλλη μία περίοδος κατατακτήριων δοκιμών με θέαμα και αγωνία για το ποιος θα πάρει τελικά την πρώτη θέση, κάτι που μάλλον θα συμβαίνει συχνά στη μεγάλη κατηγορία αυτή τη σεζόν.

Για αρχή τα πάντα ήρθαν πάνω – κάτω και τελικά το πέρασμα από την Q1 αποδείχτηκε πλεονέκτημα, ίσως για πρώτη και τελευταία φορά.

Περισσότεροι γύροι στην άγνωστη πίστα, περισσότερη εμπειρία μαζί της και με τις κυμαινόμενες συνθήκες πρόσφυσης να επιτρέπουν σε όποιον έκανε το πέρασμα, να αποκτά αρκετά μεγάλο πλεονέκτημα.

Το αποτέλεσμα μιλά από μόνο του. Ο Fabio Di Giannantonio απέδειξε τέλεια τον παραπάνω ισχυρισμό με τον Ιταλό να ξεγλιστρά από το Q1, να σκαρφαλώνει στην προσωρινή pole position και στη συνέχεια να γίνεται ένα από τα πολλά θύματα της Κ4, κρατούσε όμως ήδη τον χρόνο με τον Bezzecchi να φτάνει πολύ κοντά, όχι όμως και να τον ανατρέπει.

Ο Di Giannantonio πανηγύρισε τη δεύτερη pole position της καριέρας του στη μεγάλη κατηγορία, ακολουθούμενος από τον Marco Bezzecchi, που επίσης είχε περάσει από την Q1. Δεν είχαν εύκολη δουλειά οι δυο τους, αλλά με τους πρόσθετους γύρους τα κατάφεραν. Ιδιαίτερα ο Bezzecchi είχε ένα αρκετά επεισοδιακό πρωινό μένοντας με μία μόνο μοτοσυκλέτα.

Άλλο παράδοξο εδώ, το γεγονός πως στην Q1 έγινε ο ταχύτερος γύρος και όχι στην Q2!

Απειροελάχιστη η διαφορά, αλλά παραμένει το γεγονός πως το ρεκόρ γύρου σημειώθηκε στην Q1. Η Κ4 τράβηξε στην δίνη της και τον Marc Marquez, ο οποίος είχε πτώση στα χαοτικά πρώτα πέντε λεπτά της Q2. Αν και δεν κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του με την εφεδρική του μοτοσυκλέτα, ο αρχικός του χρόνος ήταν τόσο καλός που τον κράτησε στην πρώτη γραμμή της εκκίνησης.

Η μεγάλη έκπληξη είναι ο Fabio Quartararo που μόνο στο τέλος της Q2 έκανε την διαφορά και έβαλε την Yamaha V4 σε μια πραγματικά απίστευτη P4. Παρότι πέρσι είχε καταφέρει να πάρει και την pole position περισσότερες φορές και από εκείνες που θα είχε στοιχηματίσει ο ίδιος, δικά του λόγια, η αλλαγή μοτοσυκλέτας, η νέα πίστα και το γεγονός πως εχθές δεν κατάφερε να ξεχωρίσει, δεν μπορούσαν να κάνουν κάποιον να περιμένει την 4η θέση στην εκκίνηση. Ακόμη και τον ίδιο!
Μένει να δούμε αν θα καταφέρει κάτι περισσότερο από το 1-2 καλούς πρώτους γύρους εμπρός.

Ο Jorge Martin έδειξε επίσης πως θα μπορούσε να βρεθεί στην πρώτη σειρά της εκκίνησης αλλά μια πτώση, επίσης στην Κ4 έβαλε τέλος στις φιλοδοξίες του τρία λεπτά πριν τη λήξη του χρόνου και τον ανάγκασε να αρκεστεί στην 5η θέση. Ο πρωτοπόρος των FP2, Ai Ogura, έκανε επίσης τη δική του προσπάθεια για την pole και παρόλο που ήταν ένας από τους λίγους που απέφυγαν το χαλίκι σε αυτή τη διαδικασία, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν η 6η θέση.

Ο Fermin Aldeguer συνεχίζει να εντυπωσιάζει κατά την επιστροφή του από τον τραυματισμό, σκαρφαλώνοντας στην 7η θέση μπροστά από τον ομόσταβλό του, Alex Marquez - ο οποίος υποχώρησε στην 8η θέση προς το τέλος. Αν ο εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής είχε μόνο μικρές απώλειες στην πρώιμη πτώση του, αυτό κόστισε πολύ περισσότερο στον τρέχοντα πρωτοπόρο του πρωταθλήματος - με τον Pedro Acosta να πέφτει επίσης στην περιβόητη Κ4 λίγο πριν τον Marquez, αλλά στη συνέχεια να δυσκολεύεται να βελτιώσει την 9η θέση του ανάμεσα στις κίτρινες σημαίες των τελευταίων λεπτών.

Ο Johann Zarco ήταν πολύ πιο συγκρατημένος αφότου πρωτοστάτησε την Παρασκευή, πράγμα περίεργο καθώς δεν έχει επιδείξει στο παρελθόν τέτοια συγκράτηση μετά από επιτυχία, σε κάθε περίπτωση όμως ήταν η κορυφαία και μοναδική Honda στην Q2, παίρνοντας την 10η θέση στις κατατακτήριες, μπροστά από έναν Pecco Bagnaia που δυσκολεύτηκε να ανασυνταχθεί μετά από μια πτώση στην Κ10 στον πρώτο του γρήγορο γύρο, ενώ ο Toprak Razgatlioglu δεν γινόταν παρά να πάρει την τελευταία θέση της διαδικασίας με ένα δευτερόλεπτο διαφοράς και χρόνο που δείχνει πως αύριο θα τον καταπιούν οι επόμενου -τουλάχιστον- πέντε αναβάτες.

Αποτελέσματα Q2:

ΘΕΣΗ

Ν#

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΜΟΤΟ

ΧΡΟΝΟΣ

ΔΙΑΦ

ΠΡΟΗΓ

1

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:17.410

 

 

2

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:17.480

0.070

0.070

3

93

Marc Marquez

Ducati

1:17.491

0.081

0.011

4

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:17.561

0.151

0.070

5

89

Jorge Martin

Aprilia

1:17.630

0.220

0.069

6

79

Ai Ogura

Aprilia

1:17.702

0.292

0.072

7

54

Fermin Aldeguer

Ducati

1:17.715

0.305

0.013

8

73

Alex Marquez

Ducati

1:17.799

0.389

0.084

9

37

Pedro Acosta

KTM

1:18.034

0.624

0.235

10

5

Johann Zarco

Honda

1:18.065

0.655

0.031

11

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:18.122

0.712

0.057

12

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

1:18.422

1.012

0.300

Αποτελέσματα Q1:

Q2

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:17.408

 

 

Q2

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:17.531

0.123

0.123

13

36

Joan Mir

Honda

1:17.710

0.302

0.179

14

11

Diogo Moreira

Honda

1:17.812

0.404

0.102

15

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:17.815

0.407

0.003

16

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:17.964

0.556

0.149

17

42

Alex Rins

Yamaha

1:17.975

0.567

0.011

18

43

Jack Miller

Yamaha

1:18.022

0.614

0.047

19

10

Luca Marini

Honda

1:18.169

0.761

0.147

20

12

Maverick Viñales

KTM

1:18.176

0.768

0.007

21

33

Brad Binder

KTM

1:18.237

0.829

0.061

22

23

Enea Bastianini

KTM

1:18.479

1.071

0.242

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.