MotoGP Brno 2020: Αποτελέσματα ελεύθερων δοκιμαστικών Παρασκευής FP1 FP2

Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν

Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/8/2020

Από την καυτή πίστα της Jerez οι αναβάτες των MotoGP είναι στο πιο δροσερό Brno της Τσεχίας αυτό το τριήμερο για τον τρίτο κατά σειρά αγώνα της χρονιάς. Τα όσα έχουν γίνει έως σήμερα σε αυτό το επεισοδιακό πρωτάθλημα σε κάνουν να πιστεύεις πως δεν υπάρχουν πλέον εκπλήξεις, όμως ήδη από το FP1 είχαμε τον Nakagami στην πρώτη θέση, τον Vinales να αρπάζει κατευθείαν μια τούμπα λόγω παγωμένου ελαστικού και τον Bagnaia να βρίσκεται στο ιατρικό κέντρο της πίστας για εξετάσεις μετά την δική τους τούμπα στην Κ1. Α! Και ο Jack Miller έκανε ένα εντυπωσιακό σώσιμο από γλίστρημα του εμπρός ελαστικού για τους φιλάθλους που τους έχει λείψει ο Marc Marquez. Επίσης να τονίσουμε εδώ, πως οι τούμπες δεν είναι καλό πράγμα όταν έχεις ανατινάξει σχεδόν όλους τους κινητήρες σου… ήδη από τους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς.

Μετά την καρό σημαία στα FP1 είχαμε πέντε διαφορετικές μάρκες μοτοσυκλετών στις πέντε πρώτα θέσεις και όλους τους αναβάτες να έχουν διαφορά μόλις μισού δευτερολέπτου μεταξύ τους. Αν πούμε πως ο Johann Jarco ήταν ο ταχύτερος με Ducati και μάλιστα στην 4^η θέση θα εκπλαγεί κανείς; Μάλλον όχι με όσα συμβαίνουν στα MotoGP φέτος. Πάντως στη μεγαλύτερη διάρκεια του FP1, η Suzuki του Mir και η KTM του Espargaro ήταν ταχύτερες, έως τη στιγμή που άλλαξε ελαστικά στη Honda του ο Nakagami και ανέβηκε στην κορυφή. Αν κρίνουμε με βάση τα αποτελέσματα και την εικόνα του προηγούμενου αγώνα στη Jerez, ο Ιάπωνας είναι η μοναδική ελπίδα της Honda για να δει μια μοτοσυκλέτα της στο βάθρο όσο διάστημα απουσιάζει ο Marc Marquez, τον οποίο θα αντικαταστήσει ο Stefan Bradl σε αυτόν τον αγώνα. Στα FP2 το σενάριο δεν άλλαξε, άλλαξε όμως η τελική εικόνα στο τελευταίο πεντάλεπτο όταν ο Franco Morbideli έβαλε φρέσκα λάστιχα και έριξε σε όλους ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο.

Μετά από αυτό αρχίσαμε να βλέπουμε τους χρόνους να κατεβαίνουν και να γίνονται συνεχείς εναλλαγές θέσεων στην πρώτη πεντάδα. Πάντα όμως με τον Morbideli στην κορυφή έως και το τελευταίο δευτερόλεπτο (στην κυριολεξία) όπου ο Fabio Quartararo πέρασε τη γραμμή του τερματισμού κατά 0,007’ πιο γρήγορα από τον Ιταλό! Κι αν αυτό δεν ήταν αναμενόμενο για κάποιους, τότε τι να πεις για τον τρίτο χρόνο (+0,048) του Oliveira και την 4^η θέση (ξανά) του Joann Jarco (+0,081), που έριξαν στην 5^η θέση τον Vinales (+0,166). Στα αξιοσημείωτα γεγονότα του FP2 είναι 7^η θέση της Aprilia του Aleix Espargaro (+0,539) πίσω από την Suzuki του Mir (+0,374) στην 6^η θέση. Ονόματα όπως εκείνα του Valentino Rossi, Cal Crutchlow και Andrea Dovizioso θα τα δεις κάτω από την 11^η θέση. Για τον Dovizioso βέβαια δεν είναι παράξενο να βρίσκεται εκτός δεκάδας στα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής και να μπαίνει σε μπελάδες το Σάββατο στο Q1. Ούτε η θέση του τραυματία Crutchlow είναι παράξενη, ειδικά μετά το “γεια σου και καλή τύχη” που του είπε το HRC για το 2021. Όσο για τον Rossi, καλύτερα να κάνουμε υπομονή μέχρι την Κυριακή, διότι ξέρουμε πως είναι σταθερά καλός στο Brno και δεν έχει κανένα λόγο να πιέζει τον κινητήρα του έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα για τις ομάδες της Yamaha.

Αποτελέσματα FP2

1		Fabio QUARTARARO	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	307.6	1'56.502
2		Franco MORBIDELLI	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	306.8	1'56.509	+0.007
3		Miguel OLIVEIRA	Red Bull KTM Tech 3	KTM	311.2	1'56.550	+0.048
4		Johann ZARCO	Esponsorama Racing	Ducati	313.0	1'56.583	+0.081
5		Maverick VIÑALES	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	307.6	1'56.668	+0.166
6		Joan MIR	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	308.5	1'56.876	+0.374
7		Aleix ESPARGARO	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	312.1	1'57.041	+0.539
8		Pol ESPARGARO	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	313.0	1'57.059	+0.557
9		Takaaki NAKAGAMI	LCR Honda IDEMITSU	Honda	309.4	1'57.073	+0.57
10		Jack MILLER	Pramac Racing	Ducati	312.1	1'57.109	+0.607
11		Brad BINDER	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	308.5	1'57.279	+0.777
12		Valentino ROSSI	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	307.6	1'57.290	+0.788
13		Alex RINS	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	309.4	1'57.354	+0.852
14		Danilo PETRUCCI	Ducati Team	Ducati	312.1	1'57.620	+1.118
15		Andrea DOVIZIOSO	Ducati Team	Ducati	313.0	1'57.635	+1.133
16		Alex MARQUEZ	Repsol Honda Team	Honda	311.2	1'57.688	+1.186
17		Tito RABAT	Esponsorama Racing	Ducati	305.9	1'57.777	+1.275
18		Cal CRUTCHLOW	LCR Honda CASTROL	Honda	312.1	1'57.865	+1.363
19		Bradley SMITH	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	309.4	1'58.161	+1.659
20		Iker LECUONA	Red Bull KTM Tech 3	KTM	307.6	1'58.378	+1.876
21		Stefan BRADL	Repsol Honda Team	Honda	311.2	1'58.424	+1.922
	63	Francesco BAGNAIA	Pramac Racing	Ducati

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!