MotoGP Βροντολόγιο 2017 – 1126 πτώσεις!

Τρίτος ο Marquez και πέμπτος ο Crutchlow
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/11/2017

Νέο ρεκόρ κατέγραψαν οι πτώσεις και όχι - ο φετινός, δίκαια πρωταθλητής, Marc Marquez δεν έχει και το ρεκόρ με τις περισσότερες - γεγονός που οφείλεται σε μία σειρά από εντυπωσιακά «σωσίματα» που θα μείνουν στην ιστορία και συνέβαλλαν καθοριστικά και για τον τίτλο.

Το 2016 ήταν η χρονιά που οι πτώσεις συνολικά στις τρεις κατηγορίες των MotoGP ξεπέρασαν τις χίλιες και φέτος συνέχισαν την ανοδική τους πορεία, φτάνοντας τις 1126. Η σημαντική διαφορά με μερικές δεκαετίες πίσω; Πως κάθε πτώση κοστίζει όσο 30 με 40 σε χρηματικό κόστος και σχεδόν μηδέν σε ανθρώπινο. Ευτυχώς δηλαδή, τα δεδομένα είναι πλήρως ανεστραμμένα. Η μεγάλη μεταστροφή έγινε την δεκαετία του ’90 που μπήκαν νέοι κανονισμοί στις πίστες, τις μοτοσυκλέτες, την διοργάνωση, τον τρόπο διεξαγωγής κτλ, με μόλις δύο θανάτους να σημειώνονται, πράγμα που κατά σύγκριση θεωρείται επιτυχία. Το ίδιο και την δεκαετία του 2000. Τώρα κοντεύουμε στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε και βλέπουμε μία σχετική αύξηση. Ξεκινήσαμε στην αρχή της τρέχουσας δεκαετίας με τον θάνατο του Shoya Tomizawa, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 στον αγώνα της νέας τότε Moto2. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε ο Marco Simoncelli, κάνοντας τεράστιο αντίκτυπο στην κοινότητα του μοτοσυκλετισμού και πέρσι το τελευταίο θύμα ήταν ο Luis Salom. Η βασική διαφορά αιτιών για την από χρόνο σε χρόνο αύξηση των πτώσεων και μοιραία και των δυστυχημάτων, είναι πως πλέον δεν ευθύνονται οι πίστες, οι μοτοσυκλέτες, οι διαδικασίες. Ή για να το θέσω ακριβώς στην βάση του, δεν είναι πλέον οι πρωταρχικοί λόγοι που οδηγούν στις πτώσεις, όπως ήταν κάποτε. Πλέον οι αναβάτες πέφτουν γιατί παίρνουν τεράστιο ρίσκο σε κάθε αγώνα, κι αυτό δεν συμβαίνει από απερισκεψία ή από επιπολαιότητα, αλλά γιατί πλέον μονάχα έτσι κερδίζονται οι αγώνες. Τα στατιστικά δείχνουν πως από δεκαετία σε δεκαετία οι διαφορές μειώνονται, κι αν το αντιπαραθέσεις αυτό με τον ρυθμό πτώσεων, γίνεται αντιληπτό πως τα δύο αυτά συνδέονται.

Πρωτεργάτης για φέτος ο Sam Lowes, όπως και πέρσι, καταφέρνοντας να πέσει 31 φορές συνολικά με την Aprilia, στους 18 αγώνες που πήρε μέρος, ενώ πέρσι έπεσε 30 φορές στην Moto2. Ο Jorge Navarro της Gresini στην Moto2 ισοφάρισε το περσινό ρεκόρ του Lowes με 30 πτώσεις κι έπειτα έρχεται ο Marquez με συνολικά 27, αν και στην δική του περίπτωση θα πρέπει να προσμετρηθούν και οι πτώσεις που είχε σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα από την άσφαλτο! Ενώ μόλις δύο από τις 27 πτώσεις έγιναν σε αγώνα, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο! Σε κάθε τριήμερο του αγώνα λοιπόν, σε όλες τις κατηγορίες και τα δοκιμαστικά μετρούσαμε χοντρικά τουλάχιστον 60 πτώσεις στο σύνολο, με το Misano να αποτελεί ρεκόρ με 140 πτώσεις και να ακολουθούν Le Mans και Assen με 94 και 91 αντίστοιχα.

Μετά τον Marquez ακολουθεί ο Alvaro Bautista με 26, και o Crutchlow με 24, ενώ ο Rossi είχε από τις λιγότερες πτώσεις, μόλις 4 σε 17 αγωνιστικά τριήμερα, αν και η βασική πτώση που του στέρησε την ευκαιρία να κυνηγήσει τον τίτλο έγινε εκτός στατιστικών - με τον Dovizioso και τον Barbera να έχουν από έξι στο σύνολο της σεζόν.

Εντυπωσιακό είναι και το αποτέλεσμα των πτώσεων αυτών, όπως τις καταγράφει η Dorna, που δείχνει επίσης πως οι εξελίξεις σε προστατευτικό εξοπλισμό έχουν κάνει την διαφορά: Από σύνολο 1126 πτώσεων, μετράμε έξι σπασμένες κλείδες, τρεις αστραγάλους, δύο δάχτυλα, έναν καρπό, ένα βραχίονα, ένα πήχη, μία λεκάνη, μία κνήμη, κι ένα μετατάρσιο. Αυτό που δεν μπορεί να αποτιμηθεί και μάλιστα ανοικτά προς τον κόσμο, είναι ο οικονομικός αντίκτυπος των πτώσεων αυτών για τις ομάδες και προφανώς το ενδιαφέρον εδώ είναι για τις μικρότερες, εκτός εργοστασίων.

Η πρόβλεψη είναι πως ο αριθμός των πτώσεων θα αυξάνεται, και πάντα με την ευχή να παραμένει ο απολογισμός με μόνο οικονομικό αντίκτυπο, χωρίς ούτε ένα δάχτυλο σπασμένο…

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.