MotoGP Catalunya 2019: Χάος από τον Lorenzo

Εκτός μάχης οι μεγάλοι αντίπαλοι του Marquez
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/6/2019

Το Grand Prix της Catalunya, είναι ένας αγώνας που παραδοσιακά δημιουργεί μεγάλη προσμονή. Σε αυτή την πίστα του Montmelo έχουν σημειωθεί μερικά από τα πιο σημαντικά ορόσημα και είναι συνήθως εκεί που βλέπουμε τις μεγάλες -κυρίως θετικές- αλλαγές στην απόδοση των αναβατών και των μοτοσυκλετών. Είναι εκεί που ξεκαθαρίζει για το υπόλοιπο της χρονιάς αν ένας αναβάτης μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματά του για το υπόλοιπο της χρονιάς, αν οι ομάδες και οι μηχανικοί κατάφεραν να βρουν κάτι που θα μπορούσε να δώσει μια ώθηση στις μοτοσυκλέτες τους ώστε το συνολικό αποτέλεσμα της χρονιάς να είναι θετικό.

Από αυτή την άποψη, τα αποτελέσματα των κατατακτήριων δοκιμών ήταν αρκετά ενθαρρυντικά για την Yamaha, καθώς κατάφερε να έχει τέσσερις μοτοσυκλέτες της στις πέντε πρώτες θέσεις, έστω κι αν μια τιμωρία του Vinales το έριξε στην δεύτερη σειρά της εκκίνησης και πιο συγκεκριμένα, από την έκτη θέση. Μεγάλες προσδοκίες επίσης είχε δημιουργήσει και ο Rins με την Suzuki, κάνοντας ένα εκπληκτικό διήμερο δοκιμών, ενώ και οι νεοφώτιστοι Quartararo (κάτοχος της pole position) και Morbidelli, έδειξαν ότι έχουν βρει για τα καλά τα πατήματά τους στην μεγάλη κατηγορία. Από την άλλη, ο Marquez έδωσε -ως συνηθίζει- το στίγμα του ξεκινώντας από την δεύτερη θέση στο grid, ενώ τα δύο Ducati πετυχαίνοντας δύο από τις υψηλότερες τελικές που σημειώθηκαν στην Βαρκελώνη, έθεταν σοβαρή υποψηφιότητα να φύγουν με τερματισμούς στο βάθρο και με την καρό σημαία.

Η εκκίνηση πάντως ήταν υπόθεση του Dovizioso που τέθηκε επικεφαλής, ενώ τρομερή εκκίνηση έκανε και ο Lorenzo που ήρθε από πίσω και βρέθηκε τέταρτος στον πρώτο γύρο. Ομοίως και ο Vinales αντιστάθμισε γρήγορα το μειονέκτημά του και βρέθηκε δεύτερος, όχι για πολύ όμως καθώς με την συμπλήρωση του πρώτου γύρου ο Marquez του πήρε τη θέση. Η καταστροφή όμως ήρθε  στον δεύτερο γύρο όταν ο επιθετικός Lorenzo πήγε να περάσει από εσωτερική και λέχασε το μπροστινό του, παίρνοντας μαζί του τους Dovizioso, Vinales και Rossi...Το σκηνικό που διαμορφώθηκε ήταν πλέον ιδανικό για τον Marquez που έμεινε μόνος του μπροστά, με τον Petrucci να ακολουθεί από απόσταση και ακόμη πιο πίσω τους Quartararo Rins να παλεύουν μεταξύ τους. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Lorenzo κατέστρεψε έναν αγώνα που είχε όλα τα φόντα να γίνει συναρπαστικός, βγάζοντας εκτός όλους όσους θα μπορούσαν εν δυνάμει να παλέψουν για τη νίκη. Είναι χαρακτηριστικές και οι χειρονομίες του Vianles που έδειχνε στις κάμερες ότι έλειπε το μυαλό από τον συμπετριώτη του.

Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στην μάχη για την τρίτη θέση, με αλλεπάλληλες προσπεράσεις μεταξύ των Quartararo και Rins. Παρόλα αυτά, οι δυο τους δεν άργησαν να πιάσουν τον Petrucci, με την μάχη να μεταφέρεται τελικά για την δεύτερη θέση! Ο Petrucci εκμεταλλευόταν στις ευθείες το γκάζι της Desmosedici, αλλά αμέσως μετά η ψαλίδα με τους διώκτες του έκλεινε. όμως η μοτοσυκλέτα της Ducati δεν είναι η μόνη με υψηλή τελική, καθώς η Suzuki του Rins πάλευε στα ίσα την Desmosedici. Μπροστά ο Marquez έκανε έναν από τους πιο άνετους αγώνες της καριέρας του, αδιαφορώντας πλήρως για τις μάχες που εξελίσσονταν πίσω του σε μεγάλη απόσταση.

Για αρκετό διάστημα, το σκηνικό ήταν το ίδιο, με σκληρές μάχες μεταξύ Rins και Petrucci, όταν 11 γύρους πριν τον τερματισμό, ο Rins έκανε ένα επιθετικό προσπέρασμα ακουμπώντας με τον Ιταλό, ανεβαίνοντας στην δεύτερη θέση, ενώ παράλληλα είχε πετύχει και την υψηλότερη τελική του αγώνα με 343km/h. Μάχη είχαν όμως και οι Quartararo με τον Miller για την τέταρτη θέση, με την ένταση να ανεβαίνει όσο πλησιάζαμε προς το τέλος. Λίγο αργότερα, η πτώση του Morbidelli ευνόησε τους Miller και Crutchlow που άρχισαν να ανεβάζουν ρυθμό. με εφτά γύρους να απομένουν, ο Petrucci, που εν τω μεταξύ είχε ξαναπάρει την δεύτερη θέση, έκλεισε ωραία την γραμμή του με τον Rins να γλιτώνει την πτώση για πολύ λίγο, μένοντας όμως πίσω στην έβδομη θέση.

Έναν γύρο αργότερα ο Crutchlow είχε πτώση, ενώ ένας εκπληκτικός Quartararo είχε ανέβει στην δεύτερη θέση μπροστά από τον Petrucci. Μέσα στην πίστα είχαν μείνει μόνο 13 αναβάτες, με τις πτώσεις να αποτελούν τον μεγάλο αρνητικό πρωταγωνιστή. Στους τελευταίους γύρους, δεν είχαμε κάποιο μεγάλο δράμα, με τον Marquez να τερματίζει πρώτος την... βόλτα του (πετυχαίνοντας άλλη μια διπλή οικογενειακή νίκη, αφού και ο αδερφός του κέρδισε στην Moto2), τον  Quartararo να μένει άνετα δεύτερος (το πρώτο του βάθρο στα MotoGP), τον Petrucci να βλέπει ακόμη ένα βάθρο στην τρίτη θέση και τον Rins να περνάει τον Miller τερματίζοντας τέταρτος. Ο Αυστραλός τερμάτισε μπροστά από το έτερο Suzuki του Mir και η ΚΤΜ του Pol Espargaro βρέθηκε στην έβδομη θέση. Η κατάσταση στον βαθμολογικό πίνακα πλέον έχει διαμορφωθεί ως εξής: Πρώτος ο Marquez με διαφορά 37 βαθμών από τον δεύτερο Dovizioso και τον RIns να παραμένει τρίτος.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.