MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ

Ο πρώτος με νίκη με τρία διαφορετικά εργοστάσια!
MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/4/2024

MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ

Ο πρώτος με νίκη με τρία διαφορετικά εργοστάσια!

Ένα σόου με την κατάλληλη ποσότητα πυρίτιδας, ταιριαστό για Τέξας έδωσε την σειρά για εκκίνηση στον εξαιρετικό αγώνα των ΗΠΑ όπου ο Maverick Viñales σφράγισε την συνέχειά του με το να γίνει ο πρώτος αναβάτης που κατακτά τη νίκη με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές στην ιστορία των MotoGP. Παρότι είχε την pole position και μία νίκη στην Sprint, ο Vinales χρειάστηκε τελικά να παλέψει για την νίκη από τις πίσω θέσεις του βάθρου και το έκανε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Από εκεί και πέρα η τύχη τους, ή καλύτερα η ατυχία του Marquez βοήθησε τον νεοεισερχόμενο Pedro Acosta και τον Enea Bastianini να κάνουν back-to-back βάθρο.

Ο Acosta κατάφερε να βγει πρώτος στην έξοδο της πρώτης στροφής δείχνοντας τον δρόμο στους Bastianini και Jorge Martin, με τον Jack Miller να κάνει μία προσπάθεια να ανέβει από διψήφιο νούμερο σε μονό, υποβιβάζοντας τον Marc Marquez στην τέταρτη θέση. Ο Viñales είχε μια στενή επαφή με Martin και Bagnaia στην πρώτη στροφή με αποτέλεσμα η Aprilia να φτάσει στο άνω άκρο της πρώτης δεκάδας Ο Martin ξέφυγε γρήγορα από τον Bastianini, ο οποίος δέχθηκε επίθεση από Miller, Marquez και Bagnaia.

Ο Acosta δέχτηκε επίσης πολλές επιθέσεις από τον Martin τους επόμενους δύο γύρους, αλλά ο rookie κράτησε την πρωτιά. Στο μεταξύ η διαμάχη Miller και Marquez επέτρεψε στον Bagnaia να περάσει μπροστά με τον Marquez να ανταλλάσσει χρώματα στα αεροδυναμικά βοηθήματα με τον Miller στον 3ο γύρο.

Ο χρόνος του Acosta στην κορυφή του αγώνα τελείωσε στην αρχή του 4ου γύρου, όταν ο Martin έκανε επιτέλους μια καθοριστική κίνηση να αλλάξει η πρώτη θέση του βάθρου. Ο Bagnaia άδραξε εκεί την ευκαιρία κάνοντας μία επίθεση για να κόψει άλλη μία θέση από τον νέο αναβάτη της GASGAS. Ο Acosta συνέχισε να προσφέρει θέαμα μένοντας κολλημένος στον πίσω τροχό της Ducati. Αυτό τον έφερε στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή, όταν η επαφή στην τελευταία στροφή μεταξύ ενός υπερβολικά αισιόδοξου Marquez και ενός τυχερού Martin έφερε τον αναβάτη της Gresini πίσω από το δίδυμο και έπρεπε πλέον να ανασυνταχθεί από την τέταρτη θέση.

Ο Acosta ανέλαβε εκ νέου δράση στην πρώτη στροφή του 7ου γύρου και ο Marquez ακολούθησε πάνω από τον Bagnaia, αλλά εν τω μεταξύ ο Martin απολάμβανε μισό δευτερόλεπτο ανάσας στην κορυφή. Πίσω από την ηγετική τετράδα, ο Viñales έκανε την επιστροφή του, βρίσκοντας τρόπο να περάσει τον Miller και να διεκδικήσει την πέμπτη θέση στο τέλος του ίδιου γύρου ενώ και ο Bastianini σύντομα ακολούθησε το παράδειγμά του περνώντας τον ομόσταυλό του. Όλο αυτό το διάστημα που ο Marquez προσπαθούσε να βρει ένα κενό γύρω από τον Acosta, ο Martin προσπαθούσε να κερδίσει έδαφος μπροστά, με ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο διαφορά στον 9ο γύρο. Μη θέλοντας να εγκαταλείψει ή να συμβιβαστεί με τη δεύτερη θέση, ο Acosta ανέβασε το ρυθμό και αμέσως έκλεισε τη διαφορά από τον πρωτοπόρο, φέρνοντας μαζί του και τον Marquez, ενώ ο Viñales κρατούσε απασχολημένο τον Bagnaia - μια μάχη που τους κόστισε ένα δευτερόλεπτο από την προπορευόμενη τριάδα.

Βοηθούμενος από τον Martin που δεν κράτησε σταθερό ρυθμό, ο Acosta είχε άλλη μια ευκαιρία να πάρει την πρωτοπορία στον 10ο γύρο, αλλά ήταν βραχύβια, καθώς ο Marquez πέρασε τον Martin στη στροφή 12 και τον Acosta στη στροφή 1 για να γίνει επικεφαλής του ροντέο για άλλη μια φορά. Ωστόσο το όνειρο για την επιστροφή του βασιλιά της COTA ήταν σύντομοσ καθώς σημείωσε μία αποκαρδιωτική πτώση στα φρένα. Ο Acosta έδειξε πως θα είναι ανενόχλητος εμπρός αλλά η άνοδος του Viñales πολύ σύντομα μας έδειξε πως το βάθρο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Στο μεταξύ και ο Martin είχε επίσης παρέα από το εργοστασιακό δίδυμο των Bagnaia και Bastianini στη μάχη για την τρίτη θέση.

Ο Viñales έκανε την κίνησή του για την πρωτιά στη στροφή 11 με οκτώ γύρους να απομένουν και ο Acosta προσπάθησε να απαντήσει αμέσως, αλλά ο poleman κράτησε με την δεύτερη προσπάθεια την θέση του με ένα blockpass πολύ καθαρό, πολύ επαγγελματικό και από εκεί και πέρα γρήγορα έχτισε ένα πλεονέκτημα μισού δευτερολέπτου, το οποίο μετατράπηκε σε ένα δευτερόλεπτο εν ριπή οφθαλμού. Μαζί με την KTM που έτρεχε στα κόκκινα χρώματα της GASGAS όλο το γκρουπ πίσω από τον Vinales ήταν κατά κόκκινο αλλά κανείς δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Top Gun. Ο Acosta είχε μια μικρή ανάσα στη δεύτερη θέση, καθώς ο Martin είχε τον Bastianini να τον κυνηγάει στο σβέρκο του, αφού παραμέρισε τον Bagnaia από τη μάχη του βάθρου.

Ο Viñales συνέχισε ακάθεκτος στην πρώτη θέση και μπόρεσε να αντιδράσει γρήγορα όταν ο Acosta άρχισε να μειώνει το πλεονέκτημά του στους τελευταίους γύρους. Η προσοχή για τους τελευταίους δύο γύρους στράφηκε στη μάχη για την τρίτη θέση, όπου ο Bastianini κέρδισε τελικά τον Martin μετά από καταδίωξη για το δεύτερο μισό του αγώνα. Ο Bagnaia τερμάτισε στην μακρινή πέμπτη θέση, με τους Fabio Di Giannantonio, Aleix Espargaro, Marco Bezzecchi, Brad Binder και Raul Fernandez να συμπληρώνουν τις 10 πρώτες θέσεις.

Παρά το γεγονός ότι έχασε το βάθρο, ο Martin διατήρησε την πρωτιά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα με 21 βαθμούς διαφορά από τον Bastianini, με τον Viñales να σκαρφαλώνει στην τρίτη θέση με 24 βαθμούς διαφορά. Ο Acosta ακολουθεί με 26 βαθμούς, τέσσερις λιγότερους από τον Bagnaia.

 

Θέση

No.

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος/Διαφ.

1

12

Maverick Viñales

Aprilia

41:09.503

2

31

Pedro Acosta

KTM

1.728

3

23

Enea Bastianini

Ducati

2.703

4

89

Jorge Martin

Ducati

4.690

5

1

Francesco Bagnaia

Ducati

7.392

6

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

9.980

7

41

Aleix Espargaro

Aprilia

12.208

8

72

Marco Bezzecchi

Ducati

13.343

9

33

Brad Binder

KTM

14.931

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

16.656

11

88

Miguel Oliveira

Aprilia

18.542

12

20

Fabio Quartararo

Yamaha

22.899

13

43

Jack Miller

KTM

24.011

14

37

Augusto Fernandez

KTM

27.652

15

73

Alex Marquez

Ducati

32.855

16

10

Luca Marini

Honda

33.529

Πτώσεις

 

42

Alex Rins

Yamaha

20:48.178

 

93

Marc Marquez

Ducati

20:36.524

 

36

Joan Mir

Honda

16:40.803

 

21

Franco Morbidelli

Ducati

14:29.451

 

5

Johann Zarco

Honda

12:55.867

 

30

Takaaki Nakagami

Honda

12:32.563

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.