MotoGP: Domenicali για Lorenzo-«Χαίρομαι που τελικά ταιριάξαμε, έστω και την ύστατη στιγμή»

Δεύτερες σκέψεις από την μεριά της Ducati
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/6/2018

Εμφανή αλλαγή στην αντιμετώπιση του Lorenzo από τον CEO της Ducati, Caudio Domenicali, μετά και την δεύτερη συνεχόμενη –και εντυπωσιακή- νίκη του Ισπανού στην Βαρκελώνη. Μιλώντας εχθές στο μικρόφωνο του Sky Sport ο κύριος Domenicali είπε χαρακτηριστικά πως τελικά «έλυσαν την εξίσωση» και συνέχισε: «Θα ήταν πολύ πιο άσχημο για όλους μας και για την εικόνα της Ducati κυρίως, αν όλη αυτή η πορεία του Lorenzo τελείωνε χωρίς να είναι ανταγωνιστικός με την μοτοσυκλέτα μας. Οπότε είμαι πολύ χαρούμενος με τις λύσεις που καταφέραμε και βρήκαμε και που πιστεύω πως μας έχουν δώσει μία καλή βάση και για τους αγώνες στο μέλλον, ως σύνολο».

«Τώρα έχουμε δύο αναβάτες που εξίσου μπορούν να κυνηγήσουν το πρωτάθλημα –μιλά ως θέση στο βάθρο, όχι βαθμολογικά. Αυτό μας δημιουργεί φυσικά αντικρουόμενα συναισθήματα καθώς από την μία λυπούμαστε γιατί στο τέλος της σεζόν ο Lorenzo θα φύγει, από την άλλη είμαστε εξίσου χαρούμενοι που επιτέλους καταφέραμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τον Lorenzo ώστε να μπορεί να κερδίσει. Αυτό όμως που μου δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση, είναι πως για τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια λέγεται πως η μοτοσυκλέτα μας μπορούσε να κερδίσει μονάχα με έναν αναβάτη και τώρα αυτό αλλάζει! Αυτή η εντύπωση που περιφέρεται στο κοινό θα πάψει να ακούγεται και ο κόσμος θα αντιληφθεί πως η ομάδα μας είναι εξαιρετικά δυνατή και μπορεί να δώσει τις κατάλληλες λύσεις. Θεωρώ πως το σπουδαιότερο κέρδος είναι να έχουμε μία ισορροπημένη ομάδα που μας δίνει μία εξίσου ισορροπημένη μοτοσυκλέτα, το μόνο που χρειάζεσαι για να ποντάρεις με ασφάλεια σε ένα νικηφόρο μέλλον».

Το είχαμε πει πέρσι τον Νοέμβριο, πως η Ducati έχει δύο δρόμους μπροστά της και ο πιο δύσκολος από πλευράς διαχείρισης, είναι να προστατέψει την επένδυσή της. Και η επένδυση αυτή είναι ο Lorenzo. Έχουν δώσει πολλά χρήματα, και όχι μόνο στην αμοιβή του, αλλά και στο R&D που έπρεπε να ολοκληρώσει όλη την εξέλιξη. Το ξέρανε και οι ίδιοι πως σε μία τέτοια επένδυση συχνά το σωστό είναι να ρίξεις περισσότερο χρήμα / κόπο και χρόνο, από το να ακυρώσεις την όποια εξέλιξη. Είναι αυτές οι συγκυρίες όμως που δεν βοήθησαν. Περίμεναν και οι ίδιοι μέχρι την τελευταία στιγμή, γιατί είναι πραγματικά τελευταία στιγμή σε μία τόσο έντονη μεταγραφική περίοδο, να φτάνει το καλοκαίρι για να υπογραφούν συμβόλαια. Από την άλλη τα αποτελέσματα άργησαν να φανούν για δραματικά μικρή χρονική συγκυρία - έναν αγώνα πίσω να γινόντουσαν όλα και μπορεί να υπήρχε διαφορετική εξέλιξη. Είναι οι αντιδράσεις του κόσμου όμως, που κακώς τις ακούει η Ducati, για παράδειγμα η Honda δεν το κάνει ποτέ αυτό, είναι που ο Dovizioso απαίτησε να είναι ο πρώτος αναβάτης και πολύ καλά έκανε, και το κλίμα διαμορφώθηκε με τρόπο που έδειχνε την πόρτα στον Lorenzo, χωρίς να χρειαστεί να του το πει κάποιος.

Ουσιαστικά ο Domenicali αυτό εξηγεί, πως τελικά έλυσαν τον γρίφο της μεταξύ τους συνεργασίας στην ύστατη στιγμή, και πλέον αποκομίζουν από αυτό την πολύτιμη εμπειρία της εξέλιξης για να την εφαρμόσουν στο μέλλον… Μαζί και την εμπειρία της διαχείρισης παρόμοιων καταστάσεων…

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.