MotoGP Ducati: Έτοιμος να σταματήσει τους αγώνες ήταν ο Jorge Martin μετά το Portimao

Η σκληρή δοκιμασία ενός σοβαρού τραυματισμού

Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/8/2021

Το ταλέντο του Jorge Martin είχε φανεί σε όλο του το μεγαλείο όταν έτρεχε στην Moto3, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν με τον ίδιο εντυπωσιακό τρόπο όταν ανέβηκε στην Moto2, κυρίως επειδή εκείνη τη χρονιά το πλαίσιο της KTM ήταν εμφανώς υποδεέστερο από της Kalex. Όμως η άφιξή του στην κορυφαία κατηγορία των MotoGP ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή, όπου στους δύο πρώτους αγώνες στην πίστα του Qatar έδειξε πως όχι μόνο έχει την ταχύτητα να κάνει Pole Position, αλλά έχει και την “εμπειρία” να διαχειριστεί τα ελαστικά της Michelin σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και να ανέβει στο βάθρο.

Κι αυτό το εντυπωσιακό ντεμπούτο το έκανε φέτος, όπου λόγω των μέτρων της πανδημίας, καβάλησε για πρώτη φορά μοτοσυκλέτα των MotoGP μόλις μερικές ημέρες πριν τον αγώνα! Αν θυμηθούμε τη δήλωση του Valentino Rossi: “Στον πρώτο μου αγώνα στη μεγάλη κατηγορία έβλεπα τους πιο παλιούς μπροστά μου και αναρωτιόμουν γιατί πάνε τόσο αργά. Μόλις τους πέρασα… μετά από λίγο έπεσα και τότε κατάλαβα” και την αντίστοιχη δήλωση του Marc Marquez “Στους πρώτους αγώνες στα MotoGP μου ήταν αδύνατον να φρενάρω σωστά από υψηλές ταχύτητες”, τότε η εμφάνιση του Jorge Martin στην πίστα του Qatar με την υψηλότερη τελική δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό ”εκπληκτική”. Μόνο που τα πράγματα πήραν πολύ άσχημη τροπή στα ελεύθερα δοκιμαστικά πριν τον αγώνα του Portimao, όπου ο Jorge Martin είχε μια τρομακτική πτώση που τον έστειλε στο νοσοκομείο και από εκεί στο σπίτι του στη Βαρκελώνη έως τον αγώνα της Αυστρίας.

Προφανώς πρόκειται για μια επώδυνη περίοδο για οποιονδήποτε αναβάτη, αλλά κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί πως ο Jorge Martin θα σκεφτόταν να σταματήσει τους αγώνες.

Κι όμως! Σύμφωνα με όσα είπε σε συνέντευξή του στο DAZN España, μόλις βγήκε από το χειρουργείο και πήγε σπίτι του στη Βαρκελώνη, η μόνη σκέψη που είχε στο μυαλό του ήταν να σταματήσει τους αγώνες.

“Οι πόνοι ήταν αφόρητοι και είναι αδύνατον να τους περιγράψω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως γυρίζοντας στη Βαρκελώνη ήθελα να σταματήσω τους αγώνες! Ευτυχώς κατάφερα να ξεπεράσω την αρνητική ψυχολογική πίεση και να την μετατρέψω σε πείσμα να επιστρέψω ακόμα πιο δυνατός απ’ ότι ήμουν πριν το ατύχημα”.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Jorge Martin είπε πως όταν ήταν στη Moto2 είχε προτάσεις από όλους τους κατασκευαστές και μπορούσε να επιλέξει όποια μάρκα μοτοσυκλέτας ήθελε, αλλά προτίμησε την “δύσκολη” μοτοσυκλέτα της Ducati σκεπτόμενος τις συνολικές δυνατότητες που θα είχε μέσα από την συνεργασία του με την ιταλική εταιρεία και συμπλήρωσε: “Δεν πιστεύω πως η Ducati είναι εύκολη μοτοσυκλέτα για έναν Rookie, αλλά σίγουρα είναι η τέλεια μοτοσυκλέτα για εμένα – αυτή η μοτοσυκλέτα είναι φτιαγμένη για εμένα!”.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!