MotoGP: Η Honda ανακοίνωσε τον David Alonso, όχι όμως για ποια ομάδα της
Ο νεαρός Κολομβιανός προάγεται από τη Moto2 στη μεγάλη κατηγορία το 2027
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
21/7/2026
O David Alonso είναι μόλις 20 ετών, μα σε αυτά τα λίγα χρόνια έχει προλάβει να γράψει ιστορία στα Grand Prix. To 2024 κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα Moto3 για να γίνει ο πρώτο Κολομβιανός αναβάτης που καταφέρνει κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε κατηγορία του MotoGP, ενώ ταυτόχρονα συνέδεσε το όνομά του για πάντα με την αγωνιστική ιστορία της CFMOTO, καθώς μαζί του έγινε η πρώτη κατασκευάστρια από την Κίνα που κατακτά παγκόσμιο πρωτάθλημα Κατασκευαστών – έστω κι αν κάτω από τα φέρινγκ βρισκόταν μια KTM RC250GP.
Με εκείνη την κυριαρχική και άκρως εντυπωσιακή σεζόν του στη Moto3 ο Alonso προήχθη άμεσα στη Moto2, στην οποία ωστόσο δεν έχει καταφέρει να επιδείξει σταθερότητα στην απόδοσή του. Στη δεύτερη χρονιά του στη μεσαία κατηγορία φέτος, ο Κολομβιανός που έχει γεννηθεί στη Μαδρίτη έχει δώσει δείγματα των ικανοτήτων του, αλλά δεν παλεύει για τον τίτλο όπως πολλοί θα περίμεναν.
Παρόλα αυτά ήταν γνωστό εδώ και καιρό πως οι μνηστήρες τον περιτριγύριζαν από την αρχή της φετινής χρονιάς θέλοντας να τον προσελκύσουν στο δικό τους άρμα για το πρωτάθλημα MotoGP του 2027, ενώ θεωρούταν σχεδόν σίγουρος για τη Honda εδώ και αρκετό καιρό.
Η σιγουριά αυτή μετατράπηκε σε βεβαιότητα με την επίσημη ανακοίνωση της Honda Racing Corporation, λίγη ώρα πριν επισημοποιηθεί και η μεταγραφή του Fabio Quartararo.
Υπάρχει ωστόσο μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο ανακοινώσεων, καθώς η Honda δεν έχει αποκαλύψει ακόμη αν ο Κολομβιανός θα ενταχθεί στην εργοστασιακή Honda HRC ή στην LCR του Lucio Cecchinello.
Το γεγονός πως η ομάδα του Alonso δεν έχει κοινοποιηθεί ακόμη από τη Honda σημαίνει πιθανότατα πως απομένουν κάποιες εκκρεμότητες προς επίλυση, χωρίς να είναι σαφές αν αυτό αφορά στο συμβόλαιο του αναβάτη ή αν οι Ιάπωνες περιμένουν κάποια άλλη μεταγραφική εξέλιξη που θα καθορίσει ποιος θα πάει στην εργοστασιακή ομάδα δίπλα στον Quartararo.
Το πιθανότερο σενάριο θέλει τη διοίκηση της Honda να αμφιταλαντεύεται μεταξύ του Diogo Moreira και του Alonso για τη δεύτερη εργοστασιακή μοτοσυκλέτα, καθώς ο Βραζιλιάνος έχει ήδη πάρει το βάπτισμα του πυρός στη μεγάλη κατηγορία και μάλιστα έχει ανταπεξέλθει πολύ καλά, παίρνοντας βαθμούς στους περισσότερους αγώνες που έχει τρέξει. Αν η Honda HRC επιλέξει τον Moreira, τότε ο Alonso θα αγωνιστεί με τη μοτοσυκλέτα της LCR, στη θέση του Βραζιλιάνου και δίπλα στον Johann Zarco.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
