MotoGP: Η Yamaha ρίχνει το τελευταίο κάστρο και αποκτά V4 – Η επιβεβαίωση ήρθε!

Βλέπαμε πως έκαναν ετοιμασίες
MotoGP: Η Yamaha ρίχνει το τελευταίο κάστρο και αποκτά V4 – Η επιβεβαίωση ήρθε!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/9/2024

Ο διευθυντής της Yamaha Motor Racing (έως τέλος σεζόν) Lin Jarvis, επιβεβαίωσε κάτι που γνωρίζαμε ήδη και είχαμε δει πως κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, την είσοδό τους στην V4 διάταξη! Μετά την έξοδο της Suzuki από τα MotoGP είχαν μείνει οι μόνοι με εν σειρά τετρακύλινδρο κινητήρα και φαινόταν πως αυτό δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ καθότι βρίσκονται σταθερά εκτός δεκάδας.

Με την έλευση του Luca Marmorini, του ανθρώπου που βοήθησε την Aprilia να βελτιώσει τον V4 κινητήρα που ήδη είχε και να φτιάξουν μαζί έναν νέο V4 90ο μοιρών, ήταν πλέον ξεκάθαρη η διαδρομή που είχε πάρει η Yamaha.

Ο Jarvis εξήγησε πως τα MotoGP άλλαξαν δραματικά την τελευταία πενταετία και νέες τεχνολογίες μεταμόρφωσαν πλήρως τον ιδανικό τρόπο που η δύναμη κατανέμεται, την μία με την ρύθμιση ύψους και την άλλη με τα αεροδυναμικά βοηθήματα, καθιστώντας αμφίβολο αν πρέπει να συνεχίσουν μόνοι τους σε διαφορετικό δρόμο.

Όπως είχαμε γράψει πριν από λίγες ημέρες εδώ, έχει μεγάλη σημασία να ετοιμαστεί ο κινητήρας τώρα, κερδίζοντας μπόλικο χρόνο σε δοκιμές ακόμη και σε αγωνιστική εμπειρία προς τελειοποίηση της διάταξης πριν εφαρμοστούν οι νέοι κανονισμοί από το 2027 και μικρύνει ο κυβισμός.

Όπως είπε ο Jarvis ο εν σειρά τετρακύλινδρος έχει ακόμη χώρο για βελτίωση αλλά σε αυτό το στάδιο που έχουν μείνει μόνοι τους πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους και να προετοιμαστούν κατάλληλα για την νέα εποχή.

Τόνισε ότι ο κινητήρας είναι έτοιμος και δοκιμάζεται στο δυναμόμετρο πάγκου. Εκεί θα φτιαχτούν και οι πρώτες χαρτογραφήσεις και έπειτα θα βγει στην πίστα για τις δοκιμές, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως μόνο όταν είναι πιο γρήγορος από αυτόν που έχουν τώρα, θα μπει σε αγωνιστική χρήση.

Ο Quartararo τόνισε επίσης πως δεν έχει καμία ανάμειξη στην απόφαση για μετάβαση στον V4 πέρα από την επιθυμία του για περισσότερη δύναμη που έχει εκφράσει δημόσια πολλές φορές. Δεν έχει εμπειρία σε V4 και δεν μπορεί να συμβουλέψει την Yamaha αν πρέπει να κάνει το βήμα ή όχι, θέλει απλά την περισσότερη δύναμη και αν αυτός είναι ο δρόμο για να βρεθεί, τότε θα πρέπει να κάνουν το βήμα.

Η επόμενη περίοδος θα καθορίσει και την διάταξη του κινητήρα από το 2027 και μετά, όπως είπε ο Jarvis. Οι άλλοι κατασκευαστές γνωρίζουν ήδη τα υπέρ και τα κατά και είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για το 2027, οπότε πρέπει να κερδίσουν έδαφος το αμέσως επόμενο διάστημα.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.