MotoGP ΗΠΑ: Νίκη Bagnaia μετά από πτώση Marc Marquez

Αγώνας με ελάχιστες μάχες εμπρός
MotoGP ΗΠΑ: Νίκη Bagnaia μετά από πτώση Marc Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/3/2025

Δράμα στην COTA πριν αρχίσει ο αγώνας που οδήγησε σε καθυστέρηση της εκκίνησης, μία καθυστέρηση που μερίδα φίλαθλων των MotoGP είναι έτοιμοι να την χρεώσουν εξ ολοκλήρου στον Marc Maraquez όταν στην πράξη ήταν ένας από όλους που αποφάσισαν αλλαγή ελαστικών την τελευταία στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν έκανε εκείνος την κίνηση δεν θα την έκανε και κανείς άλλος, ωστόσο δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για υποκινητή, και μάλιστα μόνο με το παράδειγμά του χωρίς να μιλήσει. Είναι σαν να τον κατηγορείς που οι άλλοι τον θεωρούν ως εκείνον τον γκουρού που πρέπει να αντιγράψουν για να πετύχουν και αυτό θα ήταν εξωφρενικό, παρότι σίγουρο πως θα γίνει από μία μικρή μερίδα.

Στην πράξη η βροχή έφερε τα πάνω κάτω, ο Quartararo έπεσε στον sitting lap, το safety car τράκαρε στην 15η στροφή και πάνω που ανακοινώθηκε ο αγώνας βρεγμένος, έκοψε και άρχισε να στεγνώνει.

Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν να στεγνώσει τελείως η αγωνιστική γραμμή και μάλιστα θέμα λεπτών. Δεν ήξερες σε ποιο γύρο του αγώνα τα βρόχινα ελαστικά θα είναι κατεστραμμένα και δεν θα μπορείς να οδηγήσεις αλλά ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα γίνει αυτό και έτσι 3 οδηγοί πήραν το ρίσκο να μπουν με slick. Με τον Miller το περιμένεις αυτό, πάντα παίρνει το ρίσκο στην βροχή και ορισμένες από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, όπως στο Assen πριν από μία δεκαετία, ήρθαν όταν πήρε το ρίσκο. Δεν το περιμένεις από τον νεαρό Ai Ogura αλλά και εκείνος βγήκε με slick.

Καθόλου περίεργο που ήταν τσατισμένοι όταν είδαν την εκκίνηση να καθυστερεί για να αλλάξουν όλοι ελαστικά λοιπόν, καθώς ο κανονισμός είναι ξεκάθαρος, πρέπει να τιμωρηθούν όσοι εγκαταλείπουν την γραμμή εκκίνησης. Τι να κάνεις όμως; Μία επανάληψη της πιο περίεργης εκκίνησης ποτέ, της εκκίνησης της Αργεντινής; Είναι σαν να τιμωρείς και την ασφάλεια μαζί, από την στιγμή που ήρθαν έτσι τα πράγματα και η πίστα στέγνωσε ελάχιστα λεπτά πριν την εκκίνηση, το να μπουν όλοι μέσα με βρόχινα που δεν θα άντεχαν ούτε για τρεις γύρους, θα είχε επίπτωση στην ασφάλεια των αναβατών και κατά επέκταση στην διοργάνωση.

Το μόνο λάθος που φαίνεται αυτή την στιγμή, είναι πως καθυστέρησαν να αλλάξουν την κατάσταση του αγώνα και να δώσουν το περιθώριο σε όλους να αλλάξουν ελαστικά!

Στην εκκίνηση την κανονική αυτή τη φορά, ο Marquez φεύγει εμπρός με μεγαλύτερη διαφορά από τον Bagnaia εχθές στον αγώνα Sprint και αμέσως χτίζει και μία μικρή απόσταση. Ο Bagnaia παίζει πολύ έντονα με τον Alex Marquez και οι δυο τους αλλάζουν αρκετές φορές δεύτερη-τρίτη θέση με τελική επικράτηση του Bagnaia.

Ο Marc Marquez είναι όμως πάνω από δύο δευτερόλεπτα εμπρός. Μία μεγάλη διαφορά για κάποιον που έχει δηλώσει πως πλέον έχει μάθει να ελέγχει ξεκάθαρα τον αγώνα όταν είναι εμπρός για να μην χρειαστεί το ρίσκο του παρελθόντος. Ίσως να ήθελε να χτίσει απόσταση για την στιγμή που ο Bagnaia θα ξέφευγε από τον Alex Marquez και θα τον πλησίαζε, ίσως το ρίσκο εκείνη την στιγμή να ήταν για προστασία αργότερα, θα το εξηγήσει ο ίδιος σίγουρα, σε κάθε περίπτωση η πτώση του ήταν ένα λάθος που εύκολα μπορεί να είχε αποφευχθεί!

Πάτησε πάνω στο κερμπ που προφανώς κρατούσε ακόμη νερό και σημείωσε μία πτώση κρατώντας την μοτοσυκλέτα για να μην σβήσει. Δεν τα κατάφερε, την έβαλε εμπρός με την βοήθεια του προσωπικού της πίστας και ξανά μπήκε στην 18η θέση χωρίς δεξιό μαρσπιέ και ζελατίνα. Οδήγησε αρκετούς γύρους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς μαρσπιέ και το πόδι στον αέρα, μέχρι να βεβαιωθεί πως δεν θα ερχόταν καμία σημαία που θα αλλάζει την πορεία του αγώνα και θα του έδινε μία ευκαιρία να παλέψει για τους βαθμούς, ούτε και θα έπεφταν τόσοι πολλοί εμπρός που θα ανέβαινε ξανά μέσα στους βαθμούς.

Ο Bagnaia πράγματι ανέβηκε μετά από αυτό σε διαφορά με τον Alex Marquez, ίσως αν ο Marc Marquez δεν έπεφτε θα βλέπαμε μία κινητικότητα στο τέλος του αγώνα για τις θέσεις του βάθρου που αλλιώς ήταν κλειδωμένες.

Είναι κρίμα γιατί η πίστα αυτή είναι μία από εκείνες που για να χάσει την νίκη θα πρέπει να πέσει, ενώ φέτος είχε παραμείνει απόλυτα ανίκητος από την αρχή της σεζόν.

Σε κάθε περίπτωση η πιο δυνατή στιγμή του αγώνα είναι οι αντιδράσεις του Bagnaia και των άλλων οδηγών όταν ο Marc Marquez άρχισε να τρέχει στα pit για να αλλάξει μοτοσυκλέτα. Αν δείτε την εικόνα τους να αντιδρούν στο τρέξιμο του Marc Marquez ενώ πριν δεν είχαν καμία προδιάθεση να εγκαταλείψουν το grid, καθισμένοι όλοι τους πάνω στις μοτοσυκλέτες τους, θα διαπιστώσετε το πώς τον αντιμετωπίζουν οι ίδιοι.

Αυτή την στιγμή ο Alex Marquez προηγείται για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα, έστω και για έναν βαθμό διαφοράς από τον αδερφό του και σχεδόν δέκα πίσω ακολουθεί ο Bagnaia. Είναι πολύ νωρίς βέβαια ακόμη, ενώ περιμένουν και την αποσταθεροποίηση που θα φέρει, αν φέρει, η επάνοδος του Martin που λείπει έντονα η παρουσία του από τους πρώτους αγώνες της σεζόν.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.