MotoGP, Jerez Practice: Ταχύτερος ο Alex Marquez με διαφορά, εκτός δεκάδας ο Pedro Acosta

Τελευταία στιγμή πήρε πρόκριση για το Q2 ο Marc Marquez – Δύο πτώσεις ο Martin
alex
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/4/2026

Ο Alex Marquez ήταν μακράν ο ταχύτερος αναβάτης στα δοκιμαστικά που μόλις τέλειωσαν στην πίστα της Jerez, αφήνοντας με τρία δέκατα διαφορά δεύτερο τον Fabio Di Giannantonio και με πέντε δέκατα διαφορά τρίτο τον Marco Bezzecchi.

Τα δοκιμαστικά δεν ξεκίνησαν ιδανικά για τον Pecco Bagnaia που είχε πτώση, ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί, ενώ ο Di Giannantonio είχε πιάσει κορυφή με 1:36:560, με δεύτερο τον Alex Marquez και τρίτο τον Johann Zarco.

Στα 37 λεπτά πριν το τέλος ο Marc Marquez έκανε τον τρίτο καλύτερο χρόνο, την ίδια ώρα που ο Bagnaia έμπαινε στην πρώτη δεκάδα. Δέκα λεπτά αργότερα, πτώση σημείωσε ο Jorge Martin – που ήταν η δεύτερη της ημέρας. Μάλιστα ο Martin έπεσε κοντά στα pits, με αποτέλεσμα να τρέξει για να πάει να πάρει τη δεύτερη μοτοσυκλέτα του.

Οι αναβάτες δέκα λεπτά πριν το τέλος ξεκίνησαν να κάνουν την προσπάθειά τους για γρήγορους γύρους, ώστε να προκριθούν απευθείας στις Q2, με τον Alex Marquez να κάνει έναν εκπληκτικό γύρο και να γράφει 1:35:704, που είναι μισό δευτερόλεπτο μακριά από τον δεύτερο Di Giannantonio. Στη συνέχεια δεύτερος ανέβηκε ο Bez, τρίτος ο Bagnaia, ενώ μόλις ένα λεπτό πριν το τέλος ο Di Giannantonio πέρασε δεύτερος και ο Marc Marquez τέταρτος. Έκπληξη προκάλεσε το ότι ο Pedro Acosta έμεινε εκτός δεκάδας.

Για ακόμη μία φορά, η Aprilia δείχνει τα δόντια της και βλέπουμε τέσσερις μοτοσυκλέτες της στην πρώτη δεκάδα. Εκτός δεκάδας οι Honda, ενώ ταχύτερη Yamaha είναι εκείνη του Quartararo στη 17η θέση.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τον ταχύτερο χρόνο ανά αναβάτη:

Θέση

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος

1

Alex Marquez

Gresini Racing

1:35.704

2

Fabio Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46

1:36.037

3

Marco Bezzecchi

Aprilia Racing

1:36.210

4

Marc Marquez

Ducati Lenovo Team

1:36.227

5

Ai Ogura

Trackhouse Racing

1:36.248

6

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo Team

1:36.265

7

Raul Fernandez

Trackhouse Racing

1:36.282

8

Fermin Aldeguer

Gresini Racing

1:36.292

9

Jorge Martin

Aprilia Racing

1:36.301

10

Enea Bastianini

Red Bull KTM Tech3

1:36.359

11

Joan Mir

Honda HRC Castrol

1:36.386

12

Johann Zarco

Castrol Honda LCR

1:36.410

13

Luca Marini

Honda HRC Castrol

1:36.415

14

Franco Morbidelli

Pertamina Enduro VR46

1:36.442

15

Pedro Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

1:36.467

16

Brad Binder

Red Bull KTM Factory Racing

1:36.585

17

Fabio Quartararo

Monster Energy Yamaha

1:36.752

18

Toprak Razgatlioglu

Prima Alpine Pramac Yamaha

1:36.864

19

Diogo Moreira

Pro Honda LCR

1:36.934

20

Jack Miller

Prima Alpine Pramac Yamaha

1:36.997

21

Alex Rins

Monster Energy Yamaha

1:37.025

22

Lorenzo Savadori

Aprilia Racing

1:27.258

23

Augusto Fernandez

Yamaha Test Team

1:37.619

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.