MotoGP Κατάρ: Σουρωτήρι το ρεκόρ! Pole Position για Luca Marini – Κατάταξη για χαμό στην εκκίνηση

Παράπονα για την πρόσφυση αλλά όλοι ταχύτεροι!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/11/2023

Ο χθεσινός χαμός με τις κίτρινες σημαίες συνεχίστηκε σήμερα με επαφές μοτοσυκλετών, σφαλιάρες και παραλίγο συγκρούσεις. Η FP2 και η δοκιμές κατάταξης είχαν τα πάντα με λίγα λόγια.

Για αρχή ήταν το ρεκόρ όπου από εχθές έδειχνε πως δεν θα αντέξει, αν δεν είχε ακυρωθεί ο γύρος του Vinales θα είχε σπάσει από εχθές. Ακόμη και ο Quartararo κατάφερε να σπάσει τον χρόνο που επί δύο χρόνια είχε ο Bagnaia και το ακόμη στην αρχή της πρόσφυσης έχει να κάνει με το γεγονός πως η πίστα έχει μία μακρά ευθεία που αν εκμεταλλευτούν σωστά την έξοδο της τελευταίας στροφής οι Ducati, τότε δεν υπάρχει αντίπαλος. Η Yamaha αλλά και ο Quartararo τρέφουν μεγάλη αγάπη για αυτή την πίστα, όμως πάρα τις πολλές στροφές και αλλαγές κατευθύνσεων, η ευθεία είναι δύσκολο να κατακτηθεί με λιγότερη δύναμη.

Κι έτσι στην Q1 οι Ducati ήταν εκεί για να κάνουν την διαφορά. Μάταια ο Quartararo έκανε ότι μπορούσε, σπάζοντας ξανά το ρεκόρ και πιέζοντας τον χρόνο στα μισά του ’52 εκεί που ήδη βρίσκονταν πολλοί αναβάτες, παίρνοντας το ρεκόρ πίστας ο ένας από τον άλλο.

Ο Alex Marquez πήρε το άλλο εισιτήριο για την Q2 αλλά ο Zarco έκανε και αυτός την προσπάθειά του και η Yamaha έμεινε πίσω στην Q1 με τον Bezzecchi επίσης να περνά σε χρόνο τον Quartararo.

Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα όμως στην Q1 όπως και στην FP2, καθώς ο γύρος του Miller χάλασε για δεύτερη φορά, το έπαθε και εχθές και δεν πέρασε στην Q2, ο Aleix Espargaro σήκωσε το χέρι του και χτύπησε το κράνος του Morbidelli όταν ακούμπησαν στην FP2 και θα υπάρχει σίγουρα συνέχεια αργότερα με ποινές. Ενώ και ο Bastianini θα καρφωνόταν πάνω στον Lecuona όταν τον πέτυχε να πηγαίνει αργά πάνω στην αγωνιστική γραμμή με δικαιολογημένη την αγανάκτησή του που εκφράστηκε με χειρονομίες.

Στην Q2 το ρεκόρ συνέχισε να πέφτει και ο Bagnaia δεν ήταν ο καλύτερος οδηγός να ακολουθείς, όπως έκανε ο Marquez σε μία παραδοσιακή κίνηση γιατί πάντα ακολουθεί τον Bagnaia. Αργότερα και ο Martin θα προσπαθούσε να κάνει το ίδιο ενώ ο Di Giannantonio έσπαγε το ρεκόρ που αμέσως μετά θα το ξανά έσπαγε ο Alex Marquez.

Είμασταν ήδη στο 1.51 αλλά ο Luca Marini έδειχνε πως θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο και πράγματι το έκανε, με τον ταχύτερο χρόνο να είναι πλέον σχεδόν ένα δευτερόλεπτο κάτω από το προηγούμενο ρεκόρ! Ο Martin μόνος του πλέον χωρίς να ακολουθεί κανέναν, έδειξε πως θα μπορούσε να υπάρχει και καλύτερος χρόνος μιας και ήταν ταχύτερος στο πρώτο session αλλά στο τέλος δεν κατάφερε και έτσι θα ξεκινήσει 5^ος πίσω από τον Bagnaia.

Αυτό σημαίνει πως θα έχουμε μία δυναμιτισμένη εκκίνηση, τόσο στον Sprint, όσο και στον κανονικό αγώνα!

[UPDATE]:

MotoGP Κατάρ: Ποινή 6 θέσεων στον Aleix Espargaro επειδή χτύπησε τον Morbidelli – [VIDEO]


Αποτελέσματα Q2:
Pos.	Rider	Team	Gap 1st / Prev.	Time
1	10L. Marini	Mooney VR46 Racing Team		01:51.7620
2	49F. Di Giannantonio	Gresini Racing MotoGP	+0.067 / +0.067	01:51.8290
3	73A. Marquez	Gresini Racing MotoGP	+0.136 / +0.069	01:51.8980
4	1F. Bagnaia	Ducati Lenovo Team	+0.274 / +0.138	01:52.0360
5	89J. Martin	Prima Pramac Racing	+0.296 / +0.022	01:52.0580
6	5J. Zarco	Prima Pramac Racing	+0.339 / +0.043	01:52.1010
7	93M. Marquez	Repsol Honda Team	+0.341 / +0.002	01:52.1030
8	12M. Viñales	Aprilia Racing	+0.413 / +0.072	01:52.1750
9	25R. Fernandez	CryptoDATA RNF MotoGP Team	+0.586 / +0.173	01:52.3480
10	41A. Espargaro	Aprilia Racing	+0.704 / +0.118	01:52.4660
11	33B. Binder	Red Bull KTM Factory Racing	+0.967 / +0.263	01:52.7290
12	37A. Fernandez	GASGAS Factory Racing Tech3
Αποτελέσματα Q1:
1	5J. Zarco	Prima Pramac Racing		01:52.3820
2	73A. Marquez	Gresini Racing MotoGP	+0.055 / +0.055	01:52.4370
3	72M. Bezzecchi	Mooney VR46 Racing Team	+0.122 / +0.067	01:52.5040
4	20F. Quartararo	Monster Energy Yamaha MotoGP	+0.142 / +0.020	01:52.5240
5	23E. Bastianini	Ducati Lenovo Team	+0.446 / +0.304	01:52.8280
6	43J. Miller	Red Bull KTM Factory Racing	+0.507 / +0.061	01:52.8890
7	88M. Oliveira	CryptoDATA RNF MotoGP Team	+0.717 / +0.210	01:53.0990
8	21F. Morbidelli	Monster Energy Yamaha MotoGP	+0.761 / +0.044	01:53.1430
9	44P. Espargaro	GASGAS Factory Racing Tech3	+0.980 / +0.219	01:53.3620
10	36J. Mir	Repsol Honda Team	+1.188 / +0.208	01:53.5700
11	27I. Lecuona	LCR Honda CASTROL	+1.456 / +0.268	01:53.8380
12	30T. Nakagami	LCR Honda IDEMITSU	+1.978 / +0.522	01:54.3600

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!