MotoGP Le Mans: Βασιλιάς του "χάους" ο Miller

Δύσκολες συνθήκες στο Le Mans
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/5/2021

Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή του τριημέρου, ότι ο ρυθμιστικός παράγοντας για την έκβαση του αγώνα στο Le Mans της Γαλλίας θα ήταν ο καιρός. Οι διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες είχαν ως αποτέλεσμα τις δεκάδες πτώσεις κατά την διάρκεια των δοκιμαστικών, σε όλες τις κατηγορίες, με την κατάταξη στο grid των MotoGP να καθορίζεται σε ένα δραματικό φινάλε των Q2.

Με τον αγώνα να ξεκινάει ως στεγνός όλα τα δεδομένα ήταν ανοιχτά, μέχρι που μετά από μόλις τέσσερις γύρους άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής, σηματοδοτώντας την απαρχή… του χάους. Από αυτό ροντέο συνθηκών και δεδομένων, νικητής βγήκε ο Αυστραλός αναβάτης της Pramac Ducati Jack Miller, ο οποίος ο έγινε ο δεύτερος αναβάτης μετά τον Fabio Quartararo, που έχει πετύχει δύο νίκες μέσα στην φετινή σεζόν μέχρι τώρα.

Ο Miller ξεκίνησε δυνατά μπαίνοντας επικεφαλής, πριν πάρει την πρωτοπορία ο Maverick Vinales στον δεύτερο μόλις γύρο. Με το ξεκίνημα όμως της βροχής, ο Vinales έχασε θέσεις, με τους Quartararo, Marquez και Rins να τον περνούν με ευκολία. Στον έκτο γύρο, όλοι οι αναβάτες αποφάσισαν να μπουν στα πιτς για να αλλάξουν μοτοσυκλέτες, αλλά αυτός που βγήκε πρώτος -προς έκπληξη όλων- ήταν ο Marc Marquez, κάνοντας μια υποδειγματική εναλλαγή μοτοσυκλέτας.

Ο Rins κατάφερε κι αυτός να βγει πριν τον μέχρι εκείνη την στιγμή επικεφαλής Quartararo, αλλά με έναν περίεργο τρόπο κατάφερε να πέσει αμέσως μετά την έξοδό του από τα πιτς, στο εσάκι Dunlop. Κι ενώ ο Marquez έδειχνε ικανός να κάνει την έκπληξη, μια πτώση όμως στην τελευταία στροφή της πίστας, του έκοψε κάθε ελπίδα για τη νίκη.

Ο Miller ανέβηκε στην δεύτερη θέση, αλλά εκείνη την στιγμή έλαβε το μήνυμα στο ηλεκτρονικό όργανό του ότι πρέπει να εκτελέσει την ποινή long lap λόγω του ότι μπήκε με μεγαλύτερη από το επιτρεπτό όριο ταχύτητα στα πιτς. Μάλιστα, αναγκάστηκε να κάνει δύο φορές το πέρασμα του long lap, γιατί την πρώτη φορά δεν είχε μπει σωστά. Για τον ίδιο λόγο και με την ίδια ποινή, τιμωρήθηκε και ο Francasco Bagnaia.

Παρόλα αυτά, ο Miller είχε ξεκάθαρο πλεονέκτημα ταχύτητας έναντι του Quartararo και δεν δυσκολεύτηκε να τον φτάσει και να τον περάσει μπαίνοντας επικεφαλής, παραμένοντας εκεί μέχρι το τέλος του αγώνα.

Πιο πίσω το δράμα εξελισσόταν κανονικά, με τους δύο αναβάτες της Aprilia, Lorenzo Savadori και Aleix Espargaro, να εγκαταλείπουν λόγω μηχανικών προβλημάτων, ενώ οι Rins και Marquez που είχαν ξαναμπεί στον αγώνα μετά τις πτώσεις τους έπεσαν και πάλι, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν οριστικά. Στα «θύματα» του Le Mans συμπεριλήφθηκαν και οι Morbidelli, Pol Espargaro και Joan Mir.

Πλησιάζοντας προς το τέλος, ένας ακόμη αναβάτης της Ducati, ο Johann Zarco ανέβασε εκπληκτικά το ρυθμό του, προσπερνώντας τον Takaaki Nakagami για να κυνηγήσει τους δύο αναβάτες που ήταν μπροστά. Μάλιστα, κατάφερε να «κόψει» δύο δευτερόλεπτα από τον Quartaro μέσα σε έναν γύρο, περνώντας μπροστά του, με πέντε γύρους να απομένουν. Αυτό ήταν και το τρίτο βάθρο για τον Γάλλο φέτος.

Το καλύτερό του αποτέλεσμα για φέτος έφερε και ο Danilo Petrucci με την ΚΤΜ, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση, ενώ μπροστά του τερμάτισε ο Bagnaia ο οποίος έμεινε έναν βαθμό πίσω στην βαθμολογία από τον Quartararo που είναι ο νέος επικεφαλής του πρωταθλήματος.

 

Αποτελέσματα Le Mans
1
Jack Miller
Ducati Team (GP21)
47m 25.473s
2
Johann Zarco
Pramac Ducati (GP21)
+3.970s
3
Fabio Quartararo
Monster Yamaha (YZR-M1)
+14.468s
4
Francesco Bagnaia
Ducati Team (GP21)
+16.172s
5
Danilo Petrucci
KTM Tech3 (RC16)
+21.430s
6
Alex Marquez
LCR Honda (RC213V)
+23.509s
7
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
+30.164s
8
Pol Espargaro
Repsol Honda (RC213V)
+35.221s
9
Iker Lecuona
KTM Tech3 (RC16)
+40.432s
10
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
+40.577s
11
Valentino Rossi
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+42.198s
12
Luca Marini
Sky VR46 Avintia Ducati (GP19)*
+52.408s
13
Brad Binder
Red Bull KTM (RC16)
+59.377s
14
Enea Bastianini
Avintia Ducati (GP19)*
+62.224s
15
Tito Rabat
Pramac Ducati (GP21)
+69.651s
16
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+4 laps


 

MotoGP: Στα 850 κυβικά η κυριαρχία των V4 θα αμφισβητηθεί ξανά, όπως παλιά!

Αντίθετα με την εξέλιξη έως σήμερα όπου έπεσε ακόμη και το κάστρο της Yamaha
Inline 4
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

16/12/2025

Ο πρώην test rider της Suzuki, Sylvain Guintoli, εξηγεί γιατί τα MotoGP οδηγήθηκαν στη κυριαρχία των V4 κινητήρων, αλλά και γιατί το πλεονέκτημα αυτό ίσως να μην είναι δεδομένο στην εποχή των 850cc.

Για πρώτη φορά από την αρχή της τετράχρονης εποχής τους, το 2002, τα MotoGP θα έχουν από την σεζόν του 2026 μοτοσυκλέτες αποκλειστικά με V4 κινητήρες, τώρα που έπεσε και το κάστρο της Yamaha.

Στις περισσότερες από τις 24 σεζόν που πέρασαν από την κατάργηση των δίχρονων 500cc, ο ανταγωνισμός μεταξύ V και Inline κινητήρων ήταν σχετικά ισορροπημένος.

Σε επίπεδο τίτλων αναβατών, 14 έχουν κατακτηθεί από V-κινητήρες, δύο με τον V5 της Honda. Ενώ οι υπόλοιποι δώδεκα με V4 των Honda και Ducati.
Οι εν σειρά κινητήρες μετρούν δέκα παγκόσμια πρωταθλήματα, εννέα από την Yamaha και ένα από την Suzuki, όταν ο Joan Mir κατέκτησε τον τίτλο το 2020.

Ο Fabio Quartararo χάρισε στη Yamaha τον πιο πρόσφατο τίτλο της το 2021, πριν η Suzuki αποχωρήσει με στυλ, κερδίζοντας δύο από τους τρεις τελευταίους αγώνες της το 2022. Αυτές έμελλε να είναι και οι τελευταίες νίκες εν σειρά κινητήρων, μέχρι νεοτέρας, με τη Yamaha να επιβεβαιώνει ότι από το 2026 θα περάσει και εκείνη σε V4, ακολουθώντας τις Ducati, Aprilia, KTM και Honda.

Η ίδια η ιστορία της Suzuki στο MotoGP δείχνει πόσο δραστικά έχει αλλάξει το τοπίο. Η ιαπωνική εταιρεία είχε δυσκολευτεί στο παρελθόν με τον V4 GSV-R, πριν επιστρέψει το 2015 με τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα.

Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της GSX-RR που κατέκτησε τίτλο έπαιξε ο πρώην αναβάτης του MotoGP και πρωταθλητής WorldSBK, Sylvain Guintoli, ως εργοστασιακός δοκιμαστής και με wild-card συμμετοχές.

inline4

"Η Suzuki έτρεχε με V4 πριν από πολλά χρόνια, αλλά όταν επέστρεψε, επέλεξε εν σειρά διάταξη, την περίοδο που ήμουν κι εγώ εκεί", δήλωσε ο Guintoli που πλέον εκτελεί χρέη σχολιαστή MotoGP ενώ ακόμα αγωνίζεται στην κατηγορία EWC με την BMW.

"Προφανώς λειτούργησε πολύ καλά, γιατί κερδίσαμε τον τίτλο το 2020. Και μετά ο Fabio πήρε τον τίτλο το 2021. Άρα είχαμε δύο συνεχόμενους τίτλους με εν σειρά κινητήρες.

"Μετά από αυτό ξεκίνησε η κυριαρχία των V4".

Στην ερώτηση τι προκάλεσε τη στροφή προς τους V4, ο Guintoli απάντησε. "Σίγουρα η αεροδυναμική, σε συνδυασμό με την υπεροχή σε ίππους του V4. Τους χρειάζεσαι αυτούς τους ίππους, γιατί έχεις όλη αυτή την αντίσταση από τα φτερά και τις αεροδυναμικές συσκευές στις ευθείες.

"Με τις συσκευές ρύθμισης ύψους, οι μοτοσυκλέτες είναι πλέον πιο “drag”, κάτι που βοηθά στο να περάσει όλη αυτή η δύναμη στο έδαφος."

"Όταν χαμηλώνεις την ανάρτηση πίσω σύστημα και μάλιστα αυτό μπορείς να το κάνεις δυναμικά, μέσα στην στροφή, τότε έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που υπήρχαν παλαιότερα για να χρησιμοποιήσεις την ισχύ. Πάντα σε σχέση με μια συμβατική αγωνιστική μοτοσυκλέτα, όπου ο μόνος τρόπος που έχεις να ελέγξεις την δύναμη, είναι απλά να περιορίζεις το άνοιγμα της γκαζιέρας μέχρι να μπεις ουσιαστικά στην τέταρτη σχέση."

"Η αεροδυναμική, οι συσκευές ρύθμισης ύψους και η συνολική πρόσφυση μαζί με την συμβολή των ηλεκτρονικών, επέτρεψαν τις μοτοσυκλέτες να γίνουν πιο αποδοτικές, και στους αναβάτες να χρησιμοποιούν περισσότερη ισχύ από ποτέ. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται αυτό το μικρό πλεονέκτημα του V4".

Σύμφωνα με τον Guintoli, το πλεονέκτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν πέφτει η πρόσφυση των ελαστικών στη διάρκεια του αγώνα.

"Σε συνθήκες αγώνα, όταν μειώνεται η πρόσφυση, δεν μπορείς να διατηρήσεις την ίδια ταχύτητα στη στροφή", εξηγεί.

"Με έναν V4 όμως μπορείς να φρενάρεις και να στρίψεις πιο γρήγορα στην κορυφή της στροφής και μετά να χρησιμοποιήσεις όλη τη δύναμη μόλις σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα.”

inline4

"Έτσι χάνεις λιγότερο χρόνο σε σχέση με το να προσπαθείς να διατηρήσεις την ταχύτητα μέσα στη στροφή, που είναι το δυνατό σημείο ενός εν σειρά.

"Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα πήγαν προς τα εκεί… Αλλά δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα ισχύει και με τους νέους κανονισμούς του 2027!".

Με το MotoGP να περνά στα 850cc από το 2027, να καταργεί τις συσκευές ρύθμισης ύψους και να αλλάζει σε ελαστικά Pirelli, το σημερινό πλεονέκτημα του V4, που βασίζεται στη μέγιστη αξιοποίηση του πίσω Michelin, μπορεί να εξαφανιστεί.

"Θα δούμε, αλλά το 2027 θα έχουμε πιο ‘φυσικές’ μοτοσυκλέτες, χωρίς συσκευές ρύθμισης ύψους, με λιγότερη αεροδυναμική. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα."

"Ίσως ένας Ι4 να μην είναι κακή ιδέα!".

Δεν είναι τυχαίο ότι Kawasaki, Yamaha και BMW με κινητήρες εν σειρά έχουν κατακτήσει τέσσερις από τους έξι τελευταίους τίτλους στο WorldSBK με ελαστικά Pirelli.

Ωστόσο, με τόση γνώση και δεδομένα πλέον χτισμένα γύρω από τον V4, και ακόμη και τη Yamaha να αλλάζει φιλοσοφία αναζητώντας περισσότερη πρόσφυση πίσω, κανένας κατασκευαστής των MotoGP δεν δείχνει προς το παρόν διατεθειμένος  να εξετάσει σοβαρά έναν Ι4 κινητήρα. Το αντίθετο μάλιστα, η Yamaha καίει την σεζόν που έρχεται ως προετοιμασία για να χτίσει εμπειρία με την διάταξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον Toprak.

Ο Sylvain Guintoli ήρθε πρόσφατα ξανά στο προσκήνιο καθως προετοιμάζεται να τρέξει στον Μαραθώνιο του Λονδίνου το 2026, φορώντας τη στολή αγώνων του, στη μνήμη του γιου του Luca, για φιλανθρωπικό σκοπό.

inline4

 

Ετικέτες