MotoGP Le Mans: Βασιλιάς του "χάους" ο Miller

Δύσκολες συνθήκες στο Le Mans
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/5/2021

Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή του τριημέρου, ότι ο ρυθμιστικός παράγοντας για την έκβαση του αγώνα στο Le Mans της Γαλλίας θα ήταν ο καιρός. Οι διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες είχαν ως αποτέλεσμα τις δεκάδες πτώσεις κατά την διάρκεια των δοκιμαστικών, σε όλες τις κατηγορίες, με την κατάταξη στο grid των MotoGP να καθορίζεται σε ένα δραματικό φινάλε των Q2.

Με τον αγώνα να ξεκινάει ως στεγνός όλα τα δεδομένα ήταν ανοιχτά, μέχρι που μετά από μόλις τέσσερις γύρους άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής, σηματοδοτώντας την απαρχή… του χάους. Από αυτό ροντέο συνθηκών και δεδομένων, νικητής βγήκε ο Αυστραλός αναβάτης της Pramac Ducati Jack Miller, ο οποίος ο έγινε ο δεύτερος αναβάτης μετά τον Fabio Quartararo, που έχει πετύχει δύο νίκες μέσα στην φετινή σεζόν μέχρι τώρα.

Ο Miller ξεκίνησε δυνατά μπαίνοντας επικεφαλής, πριν πάρει την πρωτοπορία ο Maverick Vinales στον δεύτερο μόλις γύρο. Με το ξεκίνημα όμως της βροχής, ο Vinales έχασε θέσεις, με τους Quartararo, Marquez και Rins να τον περνούν με ευκολία. Στον έκτο γύρο, όλοι οι αναβάτες αποφάσισαν να μπουν στα πιτς για να αλλάξουν μοτοσυκλέτες, αλλά αυτός που βγήκε πρώτος -προς έκπληξη όλων- ήταν ο Marc Marquez, κάνοντας μια υποδειγματική εναλλαγή μοτοσυκλέτας.

Ο Rins κατάφερε κι αυτός να βγει πριν τον μέχρι εκείνη την στιγμή επικεφαλής Quartararo, αλλά με έναν περίεργο τρόπο κατάφερε να πέσει αμέσως μετά την έξοδό του από τα πιτς, στο εσάκι Dunlop. Κι ενώ ο Marquez έδειχνε ικανός να κάνει την έκπληξη, μια πτώση όμως στην τελευταία στροφή της πίστας, του έκοψε κάθε ελπίδα για τη νίκη.

Ο Miller ανέβηκε στην δεύτερη θέση, αλλά εκείνη την στιγμή έλαβε το μήνυμα στο ηλεκτρονικό όργανό του ότι πρέπει να εκτελέσει την ποινή long lap λόγω του ότι μπήκε με μεγαλύτερη από το επιτρεπτό όριο ταχύτητα στα πιτς. Μάλιστα, αναγκάστηκε να κάνει δύο φορές το πέρασμα του long lap, γιατί την πρώτη φορά δεν είχε μπει σωστά. Για τον ίδιο λόγο και με την ίδια ποινή, τιμωρήθηκε και ο Francasco Bagnaia.

Παρόλα αυτά, ο Miller είχε ξεκάθαρο πλεονέκτημα ταχύτητας έναντι του Quartararo και δεν δυσκολεύτηκε να τον φτάσει και να τον περάσει μπαίνοντας επικεφαλής, παραμένοντας εκεί μέχρι το τέλος του αγώνα.

Πιο πίσω το δράμα εξελισσόταν κανονικά, με τους δύο αναβάτες της Aprilia, Lorenzo Savadori και Aleix Espargaro, να εγκαταλείπουν λόγω μηχανικών προβλημάτων, ενώ οι Rins και Marquez που είχαν ξαναμπεί στον αγώνα μετά τις πτώσεις τους έπεσαν και πάλι, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν οριστικά. Στα «θύματα» του Le Mans συμπεριλήφθηκαν και οι Morbidelli, Pol Espargaro και Joan Mir.

Πλησιάζοντας προς το τέλος, ένας ακόμη αναβάτης της Ducati, ο Johann Zarco ανέβασε εκπληκτικά το ρυθμό του, προσπερνώντας τον Takaaki Nakagami για να κυνηγήσει τους δύο αναβάτες που ήταν μπροστά. Μάλιστα, κατάφερε να «κόψει» δύο δευτερόλεπτα από τον Quartaro μέσα σε έναν γύρο, περνώντας μπροστά του, με πέντε γύρους να απομένουν. Αυτό ήταν και το τρίτο βάθρο για τον Γάλλο φέτος.

Το καλύτερό του αποτέλεσμα για φέτος έφερε και ο Danilo Petrucci με την ΚΤΜ, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση, ενώ μπροστά του τερμάτισε ο Bagnaia ο οποίος έμεινε έναν βαθμό πίσω στην βαθμολογία από τον Quartararo που είναι ο νέος επικεφαλής του πρωταθλήματος.

 

Αποτελέσματα Le Mans
1
Jack Miller
Ducati Team (GP21)
47m 25.473s
2
Johann Zarco
Pramac Ducati (GP21)
+3.970s
3
Fabio Quartararo
Monster Yamaha (YZR-M1)
+14.468s
4
Francesco Bagnaia
Ducati Team (GP21)
+16.172s
5
Danilo Petrucci
KTM Tech3 (RC16)
+21.430s
6
Alex Marquez
LCR Honda (RC213V)
+23.509s
7
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
+30.164s
8
Pol Espargaro
Repsol Honda (RC213V)
+35.221s
9
Iker Lecuona
KTM Tech3 (RC16)
+40.432s
10
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
+40.577s
11
Valentino Rossi
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+42.198s
12
Luca Marini
Sky VR46 Avintia Ducati (GP19)*
+52.408s
13
Brad Binder
Red Bull KTM (RC16)
+59.377s
14
Enea Bastianini
Avintia Ducati (GP19)*
+62.224s
15
Tito Rabat
Pramac Ducati (GP21)
+69.651s
16
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+4 laps


 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.