MotoGP Le Mans – FP1/FP2: Μονόλογος Ducati

Miller και Zarco μοιράστηκαν τις πρωτιές
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

14/5/2021

Η αυλαία του αγώνα στην ιστορική πίστα του Le Mans, άνοιξε με δύσκολες συνθήκες και βρεγμένη την άσφαλτο, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον νικητή του προηγούμενου αγώνα στην Jerez, Jack Miller, να γράψει τον ταχύτερο χρόνο με την Ducati. Πίσω του ήταν άλλη μια Ducati, της δορυφορικής Pramac με τον τοπικό Johann Zarco, ο οποίος "έδειξε ιδιαίτερα δυνατός με το "καλημέρα".

Ο Miller έχει μια καλή παράδοση σε βρεγμένες συνθήκες, όπως έχουμε δει και στο παρελθόν και ο μόνος που ακτάφερε να τον επειλήσει έστω και για λίγο, ήταν ο Miguel Oliveira με την ΚΤΜ. Όσο περνούσε η ώρα η πίστα άρχισε να στεγνώνει και ο Αυστραλός ήταν ο πρώτος και ο αναβάτης που τόλμησε να βγει με σλικ ελαστικά, πριν αρχίσει ξανά η βροχή και να βελτιώσει το χρόνο του. Κάτι αντίστοιχο επιχείρησε να κάνει και ο Alex Marquez, ο οποίος έπεσε στην δεύτερη στροφή, ενώ οι Marc Marquez και Takaaki Nakagami που δοκίμασαν κι αυτοί τα σλικ ελαστικά, δεν κατάφεραν να γράψουν καλύτερο χρόνο.

Τον τρίτο καλύτερο πρωινό χρόνο σημείωσε ο Joan Mir, ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα με την GSX-RR του στην όγδοη στροφή. Παρόλα αυτά διατήρησε την διαφορά των δύο δευτερολέπτων από τον Miller και κράτησε πίσω του, στην τέταρτη θέση, τους δύο αναβάτες της Repsol Honda, Pol Espargaro και Marc Marquez, στην τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα.

Έκπληξη ήταν η έκτη θέση του Lorenzo Savadori με την Aprilia, ενώ ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας, Fransesco Bagnaia, ήταν έβδομος μπροστά από τους Oliveira, Rins και Aleix Espargaro που συμπλήρωσαν την πρώτη δεκάδα.

Η πιο περίεργη όμως στιγμής –αλλά και πρώση- ήταν αυτή του Maverick Vinales, ο οποίος έπεσε αμέσως μόλις βγήκε από τα πιτς, χάνοντας το μπροστινό στην είσοδο του πρώτου σικέιν της πίστας!

Στις δεύτερες ελεύθερες δοκιμές το σκηνικό του καιρού είχε αλλάξει και η πίστα ήταν στεγνή, με δύο Γάλλους αναβάτες να μονοπωλούν τις δύο πρώτες θέσεις, καθώς Zarco και Espargaro έκαναν το ένα δύο εντός έδρας.

Το ότι ήταν στεγνή η πίστα, σήμαινε ότι οι χρόνοι των FP2 θα μπορούσαν να καθορίσουν το ποιοι αναβάτες θα περνούσαν απευθείας στα Q2 του Σαββάτου, με τους αναβάτες να πιέζουν πολύ ενώ οι θερμοκρασίες ήταν χαμηλές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν ξανά μερικέ πτώσεις, όπως η διπλή (και μάλιστα στην ίδια στροφή) του Espargaro με την Aprilia και του Bagnaia με την Ducati.

Ο Quartararo, που μπήκε για πρώτη φορά στην πίστα σήμερα μετά την εγχείρηση στο χέρι του, ήταν ο ταχύτερος από την αρχή του session, μέχρι που ο Zarco εξαπέλυσε την επίθεσή του στο τελευταίο λεπτό, ενώ λίγο αργότερα ο Γάλλος αναβάτης της Yamaha είχε κι αυτός μια πτώση στην Κ3. Το χορό των… "βροντηγμένων" έκλεισε ο Rins προς το τέλος της διάρκειας των δοκιμαστικών.

Στο ενδιάμεσο, έπεσαν οι Jack Miller –ο οποίος έσπασε την… παράδοση της Κ3 κι έπεσε στην έβδομη στροφή- και ο Joan Mir που είχε πτώση στην όγδοη, ενώ ο Marc Marquez είχε μία έξοδο αλλά κατάφερε να μείνει πάνω στην μοτοσυκλέτα του.

O Maverick Vinales κατάφερε να αναρριχηθεί στην τρίτη θέση, με τα εργοστασιακά Yamaha να κάνουν το 2-3 στα FP2, ενώ πολύ καλός ήταν και ο Pol Espargaro όντας ο πρώτος αναβάτης της Honda στην τέταρτη θέση των χρόνων.

 

Αποτελέσματα FP2
1
Johann Zarco
Pramac Ducati (GP21)
1'31.747s
2
Fabio Quartararo
Monster Yamaha (YZR-M1)
+0.095s
3
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
+0.389s
4
Pol Espargaro
Repsol Honda (RC213V)
+0.390s
5
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+0.532s
6
Miguel Oliveira
Red Bull KTM (RC16)
+0.549s
7
Ducati Team (GP21)
+0.614s
8
Marc Marquez
Repsol Honda (RC213V)
+0.885s
9
Valentino Rossi
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+0.922s
10
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
+0.964s
11
Alex Rins
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+1.015s
12
Francesco Bagnaia
Ducati Team (GP21)
+1.053s
13
Joan Mir
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+1.161s
14
Aleix Espargaro
Aprilia Gresini (RS-GP)
+1.199s
15
Iker Lecuona
KTM Tech3 (RC16)
+1.293s
16
Brad Binder
Red Bull KTM (RC16)
+1.370s
17
Alex Marquez
LCR Honda (RC213V)
+1.457s
18
Tito Rabat
Pramac Ducati (GP21)
+1.614s
19
Enea Bastianini
Avintia Ducati (GP19)*
+1.789s
20
Lorenzo Savadori
Aprilia Gresini (RS-GP)*
+2.238s
21
Luca Marini
Sky VR46 Avintia Ducati (GP19)*
+2.400s
22
Danilo Petrucci
KTM Tech3 (RC16)
+2.773s

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.