MotoGP Le Mans: Pole Position εντός έδρας για Quartararo με πολιορκία Ducati

Θα είναι μία δύσκολη εκκίνηση…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/10/2020

Κολυμπώντας με τους καρχαρίες θα βρεθεί αύριο στην πρώτη στροφή ο Quartararo καθώς θα πρέπει να υπερασπιστεί την πρώτη θέση απέναντι σε Miller, Petrucci και Crutchlow που όλοι τους και ιδιαίτερα ο Miller μπορούν να εκμεταλλευτούν την μοτοσυκλέτα τους για μία πολύ δυνατή εκκίνηση

Είδαμε μία εξαιρετικά δύσκολη κατάταξη εξαιτίας των πολύ μικρών διαφορών μεταξύ των αναβατών όπου χαρακτηριστικό είναι πως ο Rossi την μία στιγμή πάλευε για την πρώτη γραμμή εκκίνησης και την επόμενη ήταν δέκατος.

Η Ducati κράτησε για λίγο την πρώτη θέση αλλά ο Quartararo γρήγορα πήρε ξανά την πρωτιά και μάλιστα με σημαντική διαφορά, αν μπορείς να πεις πως είναι σημαντική διαφορά τα 0.222 δευτερόλεπτα! Σε μία τόσο στρυμωγμένη κατάταξη όμως, οι χρόνοι αποκτούν άλλη έννοια και το 1΄35.315 είναι εξαιρετικός χρόνος.

Περίπου τόση είναι άλλωστε και η διαφορά του χρόνου της σημερινής pole position με το ρεκόρ πίστας που κράτα από το 2018 ο άλλος Γάλλος, ο Zarco με 1’31.185.

Οι χαμηλές θερμοκρασίες με την παρουσία όμως του ήλιου χωρίς βροχή όπως εχθές, οδήγησαν τους αναβάτες σε μία καθολική επιλογή ελαστικού βάζοντας όλοι την μαλακή γόμα αλλά και σε μία σειρά πτώσεων από χαμένη πρόσφυση εξαιτίας της θερμοκρασίας.

Δεν επαναλήφθηκε η χθεσινή εικόνα, αλλά πτώσεις υπήρχαν και ευτυχώς όλες τους ήπιες, ακόμη και η πιο εντυπωσιακή του Miller στην FP3, σε ένα session που έπεσε και ο Mir.

Η FP4 διακόπηκε γιατί έσπασε ο κινητήρας της KTM του Oliveira στην 7η στροφή με τον Πορτογάλο να παίρνει την σωστή απόφαση και να φεύγει αμέσως έξω αφήνοντας λάδια μονάχα μέχρι την 8η στροφή με τον Miller να γλιτώνει παρά τρίχα την πτώση και αργότερα να εξηγεί στους υπολοίπους, μέχρι να βγουν στα pit, πως δεν ήταν η δική του μοτοσυκλέτα. Είναι να μην σου βγει το όνομα…

Μόλις πέρασε και ο Quartararo από το σημείο με τα λάδια, βγήκε και η κόκκινη σημαία οδηγώντας τους πάντες εκτός με τους ανθρώπους της πίστας να σπεύδουν να καθαρίσουν πολύ γρήγορα, με ελάχιστη καθυστέρηση. Μόλις η πίστα δόθηκε ξανά για την συνέχεια της FP4, ο Oliveira σημείωσε πτώση αυτή την φορά χωρίς να αφήσει λάδια…

Τόσο στην FP3, όσο και στην FP4 ο Quartararo συνέχισε να είναι πρώτος με τον Morbidelli κοντά του. Πρόκειται για πίστα που η Ducati έχει ξεχάσει πως μπορεί να κερδίσει στην σημερινή εποχή, με λίγες ευθείες και πολύ κλειστές στροφές όπου η Yamaha ευνοείται και φάνηκε και στο σημερινό αποτέλεσμα.

Ωστόσο στην Q1 ο Petrucci και ο Bagnaia κατάφεραν να επικρατήσουν παίρνοντας τα δύο εισιτήρια και αφήνοντας εκτός τον Mir και τον Nakagami με τον Binder να σημειώνει πτώση. Αντίστοιχα και στην Q2 ο Dovizioso ήταν εξαιρετικά γρήγορος και για λίγο φιγουράριζε για την πρώτη γραμμή στην εκκίνηση, κατέληξε όμως στην έκτη θέση. Έτσι κι αλλιώς ο Oliveira που κατέληξε τελικά στην 12η θέση μετά από όλα αυτά, έχει μόλις 0,694 δευτερόλεπτα διαφοράς από τον Quartararo!

Ο Vinales βελτίωσε τον χρόνο του από την FP4 αλλά όχι τόσο όσο θα έπρεπε για να ανέβει πιο ψηλά από την 5η θέση ενώ και ο Morbidelli θα ξεκινήσει αύριο από την 11η θέση.

Αυτό αφήνει τον Quartararo να παλέψει μόνος του ενάντια τριών Ducati και με τον Vinales να τον χωρίζει από άλλες δύο. Με δεδομένο πως ο Vinales δεν ανταπεξέρχεται στις εκκινήσεις αλλά και στον αγώνα της Κυριακής, όπως ο ίδιος δήλωσε λέγοντας πως η μοτοσυκλέτα είναι άλλη το Σάββατο και άλλη την Κυριακή, η δουλειά του Quartararo αύριο θα είναι δύσκολη…

Κατάταξη Q1
Θέση
N#
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος
Διαφ. 1st/Προηγ.
1
9
Ducati
312.6
1'31.952
 
2
63
Ducati
313.5
1'32.054
0.102 / 0.102
3
30
Honda
308.7
1'32.179
0.227 / 0.125
4
36
Suzuki
307.7
1'32.187
0.235 / 0.008
5
41
Aprilia
313.5
1'32.539
0.587 / 0.352
6
42
Suzuki
313.5
1'32.757
0.805 / 0.218
7
33
KTM
307.7
1'32.766
0.814 / 0.009
8
73
Honda
317.5
1'32.774
0.822 / 0.008
9
38
Aprilia
311.6
1'32.833
0.881 / 0.059
10
27
KTM
312.6
1'32.859
0.907 / 0.026
11
6
Honda
307.7
1'32.861
0.909 / 0.002
12
53
Ducati
314.5
1'33.610
1.658 / 0.749
Κατάταξη Q2
1
20
Yamaha
312.6
1'31.315
 
2
43
Ducati
314.5
1'31.537
0.222 / 0.222
3
9
Ducati
312.6
1'31.674
0.359 / 0.137
4
35
Honda
317.5
1'31.686
0.371 / 0.012
5
12
Yamaha
311.6
1'31.719
0.404 / 0.033
6
4
Ducati
317.5
1'31.722
0.407 / 0.003
7
63
Ducati
319.6
1'31.752
0.437 / 0.030
8
44
KTM
318.5
1'31.795
0.480 / 0.043
9
5
Ducati
313.5
1'31.832
0.517 / 0.037
10
46
Yamaha
310.6
1'31.889
0.574 / 0.057
11
21
Yamaha
309.6
1'31.891
0.576 / 0.002
12
88
KTM
316.5
1'32.009
0.694 / 0.118

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.