MotoGP Μαλαισίας: Νίκη-δώρο στον Marquez

Απίστευτη πτώση του Rossi ενώ ήταν πρώτος!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/11/2018

Μετά την επεισοδιακή μέρα των δοκιμών του Σαββάτου και την αλλαγή του προγράμματος των αγώνων, ο τροπικός καιρός στην Sepang δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη μέρα, καθώς η ηλιοφάνεια και οι υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες (35 βαθμοί στον αέρα, 53 στην άσφαλτο) ήταν το κύριο χαρακτηριστικό.
Με τον Marquez να ξεκινάει από την τρίτη σειρά της εκκίνησης, λόγω της ποινής που δέχθηκε μετά το συμβάν με τον Iannone, δεν ήταν πρόβλημα για τον Rossi να στρίψει ως επικεφαλής στην πρώτη στροφή, κάνοντας μια υποδειγματική εκκίνηση. Ο Ισπανός παγκόσμιος πρωταθλητής άρχισε από νωρίς τον γνωστό χορό των απίστευτων σωσιμάτων, αλλά δεν ίσχυσε το ίδιο για τον Iannone ο οποίος την ώρα που ο Marc γλίτωνε την πτώση ακριβώς πίσω του ο αναβάτης της Suzuki έχασε το μπροστινό κι έπεσε, κάνοντας τους ανθρώπους της Suzuki να τραβάνε τα μαλλιά τους.
Όσο ο Rossi έχτιζε μια μικρή διαφορά από τους υπόλοιπους, ο Marquez έγραφε ταχύτερους γύρους φτάνοντας στην τρίτη θέση πίσω από τον Zarco και τον Γιατρό. Ταυτόχρονα και ο Dovizioso προσπαθούσε να κρατήσει επαφή με το γκρουπ των τριών αναβατών, ενώ και ο Pedrosa έδειχνε ότι είχε τις δυνάμεις για να κάνει έναν καλύτερο αγώνα από αυτούς που μας είχε συνηθίσει τελευταία. Το στοίχημα πλέον ήταν κατά πόσο θα κατάφερναν οι μοτοσυκλέτες της Yamaha να διαχειριστούν την φθορά των ελαστικών, το μεγάλο πρόβλημα για φέτος. Παρόλα αυτά ο Rossi πίεζε αρκετά κάνοντας γρήγορα περάσματα από την αρχή, έχοντας πίσω του τον Marquez ο οποίος είχε πλέον βρεθεί στην δεύτερη θέση ήδη από τον έκτο γύρο του αγώνα. Σ’ εκείνο το σημείο του αγώνα ο Michele Piro (ο οποίος αντικατέστησε τον Lorenzo που αποφάσισε να μην τρέξει και να καταπονήσει το χέρι του) πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα με τους αναβάτες που είχαν πτώση στην 15η στροφή της πίστας.


Με 13 γύρους να απομένουν μέχρι την πτώση της καρό σημαίας, οι τρεις πρώτοι (Rossi, Marquez και Zarco) είχαν απομακρυνθεί πολύ από τους υπόλοιπους αναβάτες, διατηρώντας όμως τις αποστάσεις μεταξύ τους σταθερές, την ώρα που ο Pedrosa είχε αναρριχηθεί στην τέταρτη θέση! Ο Dovizioso έδειχνε να μην μπορεί να διατηρήσει τον γρήγορο ρυθμό του χάνοντας θέσεις –και όχι μόνο, καθώς ήταν πλέον ορατό το ενδεχόμενο να χάσει και την δεύτερη θέση στην βαθμολογία του πρωταθλήματος. O Rossi εν τω μεταξύ οδηγούσε με έναν εκπληκτικά σταθερό ρυθμό, με τα περάσματά του να γίνονται με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, ενώ ο Vinales έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να περάσει τον Dovizioso και να δώσει την ευκαιρία στον team mate του να περάσει αυτός στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Ο Vinales περνούσε μπροστά στις στροφές και ο Dovizioso με την Ducati στις ευθείες, την ώρα που ο Rossi είχε φτάσει την διαφορά του από τον Marquez στο ένα δευτερόλεπτο.
Εφτά γύρους πριν το τέλος ο Marquez εξαπέλυσε την επίθεσή γράφοντας γρήγορους γύρους και παίρνοντας αρκετά ρίσκα, με τον Rossi να απαντά με εξίσου γρήγορο γυρολόγιο, ενώ οι δύο αναβάτες είχαν και την ίδια τελική ταχύτητα στο τέλος της μεγάλης ευθείας. Ο Ισπανός είχε διαρκώς γλιστρήματα και η ένταση είχε έναν διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό και οι δύο Aliens είχαν απλώς… εξαφανιστεί από τους υπόλοιπους. Η καταστροφή όμως για την Movistar Yamaha ήρθε δύο γύρους αργότερα, όταν ο Rossi έχασε το μπροστινό κι έπεσε, σημειώνοντας την πρώτη του πτώση για φέτος (με εξαίρεση την Αργεντινή που επίσης έπεσε αλλά εκεί υπήρχε υπαιτιότητα του Marquez), δύνοντας έτσι μία διαφορετική εξέλιξη σε έναν αγώνα που φαινόταν ότι ο Marquez δύσκολα θα ανέβαινε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Πλέον το έργο του Ισπανού όμως έγινε εξαιρετικά εύκολο, με τον δεύτερο αναβάτη να βρίσκεται 4,5 δευτερόλεπτα πίσω του. Ο Rossi ξαναμπήκε στον αγώνα, όντως όμως εκτός βαθμολογούμενης δεκαπεντάδας, εμφανώς απογοητευμένος που δεν κατάφερε να κλείσει την μέρα με ένα καλό αποτέλεσμα, μετά τη νίκη του αδερφού του Luca Marini στην Moto 2 και την κατάκτηση του τίτλου από τον Bagnaia για λογαριασμό της SKY VR46.


Δύο γύρους πριν το τέλος, το ενδιαφέρον είχε επικεντρωθεί στην μάχη για την δεύτερη θέση μεταξύ των Zarco και Rins, με τον αναβάτη της Suzuki να δείχνει για ακόμη μια φορά πολύ δυνατός, επιβεβαιώνοντας τις απόψεις όσων θεωρούν ότι οι μοτοσυκλέτες της θα μπορούσαν να μπουν ακόμη και στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος την επόμενη σεζόν. Η δεύτερη θέση τελικά που κατέκτησε είναι η καλύτερη απόδειξη για του λόγου το αληθές, με τον Zarco να τερματίζει τρίτος και πρώτος αναβάτης με Yamaha, μπροστά από τον Vinales που τερμάτισε τέταρτος.
Από τα αξιοσημείωτα πάντως γεγονότα στην Sepang, ήταν η αποθέωση του Rossi μετά τον τερματισμό από τον κόσμο που βρισκόταν στην πίστα, λες και ήταν αυτός ο νικητής του αγώνα, αλλά στην ουσία ο Marquez ήταν αυτός που πρόσθεσε άλλη μια νίκη στην πολύ επιτυχημένη φετινή του σεζόν. Στα θετικά η απόδοση του Pedrosa που βρέθηκε στην πέμπτη θέση, όπως και αυτή του τοπικού Syahrin που εμφανώς συγκινημένος τερμάτισε μέσα στην πρώτη δεκάδα μπροστά στους συμπατριώτες του. Με τη νίκη του Marquez η Honda εξασφάλισε και τον τίτλο σε επίπεδο κατασκευαστών, μπροστά από την Ducati και την Yamaha.
 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.