MotoGP Misano 2019: Επιστροφή στις νίκες ο Marquez

Άλλη μια μάχη στον τελευταίο γύρο
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/9/2019

Ο αγώνας στην πίστα της Αδριατικής ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, καθώς ο καιρός και οι ανταγωνιστικοί χρόνοι των δοκιμών, ήταν τα καλύτερα εχέγγυα για μπόλικο θέαμα. Στην εξίσωση προσθέστε και το παρασκήνιο από το συμβάν στις κατατακτήριες δοκιμές μεταξύ Rossi και Marquez, και θα έχετε την πλήρη εικόνα του σκηνικού που είχε σχηματιστεί λίγο πριν σβήσουν τα φώτα στη σχάρα εκκίνησης.

Το ότι η Yamaha είχε το πάνω χέρι ήταν ξεκάθαρο καθ’ όλη την διάρκεια του τριημέρου, αφού και οι τέσσερις μοτοσυκλέτες ήταν μέσα στις εφτά πρώτες θέσεις. Ευχάριστη έκπληξη όμως ήταν η παρουσία του Pol Espargaro στην δεύτερη θέση, με την πορεία του νεαρού Ισπανού με την ΚΤΜ να διατηρεί την ανοδική της πορεία.
Με το σβήσιμο των φώτων στην εκκίνηση δεν είχαμε κάποια σημαντική αλλαγή, με τον Vinales να στρίβει στην θέση από την οποία ξεκίνησε: πρώτος. Πίσω του ο Quartararo και πιο πίσω ο Marquez έδειχναν ότι στόχος τους ήταν να έχουν τον εργοστασιακό αναβάτη της Yamaha σε απόσταση βολής, ενώ και ο Morbidelli έδειχνε άνετος στην τέταρτη θέση. Η μάχη όμως για την πρώτη θέση δεν άργησε να ανάψει και ο Quartararo πήρε την πρωτοπορία, ενώ το γκρουπ των τριών πρώτων (Quartararo, Vinales και Marquez) έκανε γρήγορα και την διαφορά από τους υπόλοιπους. Ο Marquez πέρασε μέσα σε ένα γύρο τον Vinales ανεβαίνοντας στην δεύτερη θέση, με την μάχη των δυο τους να δίνει και μια ανάσα στον πρωτοπόρο Γάλλο.


Αυτή η χρονική διαφορά όμως ήταν κάτι που πολύ γρήγορα “ροκάνισε” ο Marquez κι όλα έδειχναν ότι θα είχαμε μια δυνατή μάχη διαρκείας για τη νίκη στο Misano. Πιο πίσω ο Rossi εκμεταλλεύτηκε ένα λάθος του Rins και ανέβασε ρυθμό φτάνοντας στην πέμπτη θέση, ενώ το γυρολόγιό του ήταν το τρίτο ταχύτερο από τους αναβάτες που ήταν μέσα στην πίστα. Αντίστοιχα και ο περσινός νικητής του αγώνα, ο Andrea Dovizioso, ανέβασε κι αυτός το ρυθμό του 19 γύρους πριν το τέλος και ανέβηκε στην έκτη θέση, δείχνοντας ότι έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό τον τραυματισμό του.


Για μεγάλο διάστημα στον αγώνα και μέχρι τα μισά, δεν είχαμε συνταρακτικές αλλαγές, μιας και ο Γιατρός δυσκολευόταν να περάσει τον Morbidelli, ενώ μπροστά η διαφορά μεταξύ Quartararo και Marquez έμενε σταθερή. Μόνο ο Vianles έδειχνε δείγματα… ζωής, μειώνοντας αργά αλλά σταθερά την διαφορά του από τον Marquez και την δεύτερη θέση. Πέντε γύρους πριν τον τερματισμό το σκηνικό παρέμενε ίδιο και πλέον όλοι περίμεναν τις τελευταίες κινήσεις των αναβατών που ενδεχομένως θα προσπαθούσαν για κάτι καλύτερο. Ο Vinales προσπαθούσε φιλότιμα να μειώσει κι άλλο την διαφορά, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα, ενώ ο Marquez ήταν κολλημένος στην ρόδα του Quartararo, χωρίς όμως να παίρνει ρίσκα.

Τελικά ο Ισπανός πολυπρωταθλητής έκανε την κίνησή του μπαίνοντας στον τελευταίο γύρο του αγώνα, αλλά ο Γάλλος δεν είχε πει την τελευταία του λέξη ξαναπερνώντας μπροστά. Ο Marquez επιτέθηκε ξανά δύο στροφές μετά και μπήκε πάλι μπροστά, μένοντας εκεί μέχρι την πτώση της καρό σημαίας. Λίγο πίσω του τερμάτισαν τα δύο Yamaha των Quartararo και Vinales, με τους Rossi και Morbidelli να κλείνουν το “τρενάκι” των Yamaha στην τέταρτη και πέμτπη θέση αντίστοιχα.
Ο Dovizioso ¨ηταν το πρώτο Ducati στην έκτη θέση, ενώ η βαθμολογική του διαφορά στο πρωτάθλημα από τον πρωτοπόρο Marquez έφτασε στους 93 βαθμούς.


MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.