Η αμφιβολία για την αγωνιστική κατάσταση του Valentio Rossi μετά το σοβαρό ατύχημα που είχε πριν μια εβδομάδα σε προπόνηση με Motocross, επισκίασε δημοσιογραφικά ένα άλλο θέμα που αφορά όλους τους αναβάτες. Πρόκειται για την αλλαγή του εμπρός ελαστικού, όπου για τον αγώνα του Mugello η Michelin θα έχει στη διάθεση των αναβατών και των ομάδων τους δύο διαφορετικούς τύπους εμπρός ελαστικού. Κανένας από του δύο δεν είναι νέος!
Το εμπρός ελαστικό με την κωδική ονομασία “70” έχει σκληρότερο σκελετό και είχε δοκιμαστεί στη Sepang με τους περισσότερους αναβάτες να μην τους αρέσει. Εκείνο με την κωδική ονομασία “06” έχει πιο μαλακό σκελετό και είναι εκείνο που τελικά επέλεξαν οι αναβάτες στο τέλος της περσινής χρονιά για να έχουν στο πρωτάθλημα του 2017.
Για ποιο λόγο λοιπόν επιστρέφουμε πίσω στο παλιό ελαστικό που κανείς δεν ήθελε στη Sepang, αλλά “κάποιοι” αγάπησαν στον αγώνα της Jerez! Η απόφαση πάρθηκε μετά από την παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των MotoGP που έχουν ενεργή συμμετοχή και δυνατή φωνή οι αναβάτες. Όμως σύμφωνα με τον Redding, η συγκεκριμένη απόφαση δεν πάρθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες και ήταν αποτέλεσμα της πίεσης μια μικρής ομάδας ισχυρών (δεν ξεκαθάρισε αν ο χαρακτηρισμός “ισχυρός” αφορούσε αναβάτες ή τις ομάδες στις οποίες ανήκουν). Σύμφωνα με τον Redding, η απόφαση για επαναφορά του παλιού εμπρός ελαστικού έγινε γιατί κάποιοι κατάλαβαν ότι ο δρόμος της εξέλιξης που διάλεξαν δεν τους οδηγεί εκεί που ήθελαν.
Αυτό έχει μία δόση αλήθειας, διότι το εμπρός ελαστικό με το οποίο ξεκίνησε η χρονιά εξελίχθηκε από τη Michelin μετά από δοκιμές που έκαναν όλοι οι αναβάτες. Πάνω σε αυτό το ελαστικό που εξέλιξαν από κοινοί οι αναβάτες στήθηκαν οι μοτοσυκλέτες τους από τις ομάδες. Η αλλαγή του σε ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία του πρωταθλήματος, σύμφωνα με τον Redding και μάλιστα μετά από πιέσεις μιας μικρής ομάδας ανθρώπων και όχι από την πλειοψηφία των αναβατών δείχνει ξεκάθαρα ότι κάποιοι αναβάτες και κάποιες ομάδες μπορούν να σπρώξουν τα πράγματα προς το συμφέρον τους. Ενθουσιασμένος με αυτή την αλλαγή ήταν μόνο ο Marquez (τυχαίο;), ενώ ο Lorenzo είπε ότι αν δεν το δοκιμάσουν σε περισσότερες πίστες δεν μπορεί να πει ποιο από τα δύο είναι καλύτερο καθώς η συμπεριφορά του “06” είναι διαφορετική από πίστα σε πίστα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
