MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ

Ο πρώτος με νίκη με τρία διαφορετικά εργοστάσια!
MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/4/2024

MOTOGP Cota: Μεγάλη νίκη Vinales σε απόλυτη κυριαρχία στις ΗΠΑ

Ο πρώτος με νίκη με τρία διαφορετικά εργοστάσια!

Ένα σόου με την κατάλληλη ποσότητα πυρίτιδας, ταιριαστό για Τέξας έδωσε την σειρά για εκκίνηση στον εξαιρετικό αγώνα των ΗΠΑ όπου ο Maverick Viñales σφράγισε την συνέχειά του με το να γίνει ο πρώτος αναβάτης που κατακτά τη νίκη με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές στην ιστορία των MotoGP. Παρότι είχε την pole position και μία νίκη στην Sprint, ο Vinales χρειάστηκε τελικά να παλέψει για την νίκη από τις πίσω θέσεις του βάθρου και το έκανε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Από εκεί και πέρα η τύχη τους, ή καλύτερα η ατυχία του Marquez βοήθησε τον νεοεισερχόμενο Pedro Acosta και τον Enea Bastianini να κάνουν back-to-back βάθρο.

Ο Acosta κατάφερε να βγει πρώτος στην έξοδο της πρώτης στροφής δείχνοντας τον δρόμο στους Bastianini και Jorge Martin, με τον Jack Miller να κάνει μία προσπάθεια να ανέβει από διψήφιο νούμερο σε μονό, υποβιβάζοντας τον Marc Marquez στην τέταρτη θέση. Ο Viñales είχε μια στενή επαφή με Martin και Bagnaia στην πρώτη στροφή με αποτέλεσμα η Aprilia να φτάσει στο άνω άκρο της πρώτης δεκάδας Ο Martin ξέφυγε γρήγορα από τον Bastianini, ο οποίος δέχθηκε επίθεση από Miller, Marquez και Bagnaia.

Ο Acosta δέχτηκε επίσης πολλές επιθέσεις από τον Martin τους επόμενους δύο γύρους, αλλά ο rookie κράτησε την πρωτιά. Στο μεταξύ η διαμάχη Miller και Marquez επέτρεψε στον Bagnaia να περάσει μπροστά με τον Marquez να ανταλλάσσει χρώματα στα αεροδυναμικά βοηθήματα με τον Miller στον 3ο γύρο.

Ο χρόνος του Acosta στην κορυφή του αγώνα τελείωσε στην αρχή του 4ου γύρου, όταν ο Martin έκανε επιτέλους μια καθοριστική κίνηση να αλλάξει η πρώτη θέση του βάθρου. Ο Bagnaia άδραξε εκεί την ευκαιρία κάνοντας μία επίθεση για να κόψει άλλη μία θέση από τον νέο αναβάτη της GASGAS. Ο Acosta συνέχισε να προσφέρει θέαμα μένοντας κολλημένος στον πίσω τροχό της Ducati. Αυτό τον έφερε στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή, όταν η επαφή στην τελευταία στροφή μεταξύ ενός υπερβολικά αισιόδοξου Marquez και ενός τυχερού Martin έφερε τον αναβάτη της Gresini πίσω από το δίδυμο και έπρεπε πλέον να ανασυνταχθεί από την τέταρτη θέση.

Ο Acosta ανέλαβε εκ νέου δράση στην πρώτη στροφή του 7ου γύρου και ο Marquez ακολούθησε πάνω από τον Bagnaia, αλλά εν τω μεταξύ ο Martin απολάμβανε μισό δευτερόλεπτο ανάσας στην κορυφή. Πίσω από την ηγετική τετράδα, ο Viñales έκανε την επιστροφή του, βρίσκοντας τρόπο να περάσει τον Miller και να διεκδικήσει την πέμπτη θέση στο τέλος του ίδιου γύρου ενώ και ο Bastianini σύντομα ακολούθησε το παράδειγμά του περνώντας τον ομόσταυλό του. Όλο αυτό το διάστημα που ο Marquez προσπαθούσε να βρει ένα κενό γύρω από τον Acosta, ο Martin προσπαθούσε να κερδίσει έδαφος μπροστά, με ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο διαφορά στον 9ο γύρο. Μη θέλοντας να εγκαταλείψει ή να συμβιβαστεί με τη δεύτερη θέση, ο Acosta ανέβασε το ρυθμό και αμέσως έκλεισε τη διαφορά από τον πρωτοπόρο, φέρνοντας μαζί του και τον Marquez, ενώ ο Viñales κρατούσε απασχολημένο τον Bagnaia - μια μάχη που τους κόστισε ένα δευτερόλεπτο από την προπορευόμενη τριάδα.

Βοηθούμενος από τον Martin που δεν κράτησε σταθερό ρυθμό, ο Acosta είχε άλλη μια ευκαιρία να πάρει την πρωτοπορία στον 10ο γύρο, αλλά ήταν βραχύβια, καθώς ο Marquez πέρασε τον Martin στη στροφή 12 και τον Acosta στη στροφή 1 για να γίνει επικεφαλής του ροντέο για άλλη μια φορά. Ωστόσο το όνειρο για την επιστροφή του βασιλιά της COTA ήταν σύντομοσ καθώς σημείωσε μία αποκαρδιωτική πτώση στα φρένα. Ο Acosta έδειξε πως θα είναι ανενόχλητος εμπρός αλλά η άνοδος του Viñales πολύ σύντομα μας έδειξε πως το βάθρο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Στο μεταξύ και ο Martin είχε επίσης παρέα από το εργοστασιακό δίδυμο των Bagnaia και Bastianini στη μάχη για την τρίτη θέση.

Ο Viñales έκανε την κίνησή του για την πρωτιά στη στροφή 11 με οκτώ γύρους να απομένουν και ο Acosta προσπάθησε να απαντήσει αμέσως, αλλά ο poleman κράτησε με την δεύτερη προσπάθεια την θέση του με ένα blockpass πολύ καθαρό, πολύ επαγγελματικό και από εκεί και πέρα γρήγορα έχτισε ένα πλεονέκτημα μισού δευτερολέπτου, το οποίο μετατράπηκε σε ένα δευτερόλεπτο εν ριπή οφθαλμού. Μαζί με την KTM που έτρεχε στα κόκκινα χρώματα της GASGAS όλο το γκρουπ πίσω από τον Vinales ήταν κατά κόκκινο αλλά κανείς δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Top Gun. Ο Acosta είχε μια μικρή ανάσα στη δεύτερη θέση, καθώς ο Martin είχε τον Bastianini να τον κυνηγάει στο σβέρκο του, αφού παραμέρισε τον Bagnaia από τη μάχη του βάθρου.

Ο Viñales συνέχισε ακάθεκτος στην πρώτη θέση και μπόρεσε να αντιδράσει γρήγορα όταν ο Acosta άρχισε να μειώνει το πλεονέκτημά του στους τελευταίους γύρους. Η προσοχή για τους τελευταίους δύο γύρους στράφηκε στη μάχη για την τρίτη θέση, όπου ο Bastianini κέρδισε τελικά τον Martin μετά από καταδίωξη για το δεύτερο μισό του αγώνα. Ο Bagnaia τερμάτισε στην μακρινή πέμπτη θέση, με τους Fabio Di Giannantonio, Aleix Espargaro, Marco Bezzecchi, Brad Binder και Raul Fernandez να συμπληρώνουν τις 10 πρώτες θέσεις.

Παρά το γεγονός ότι έχασε το βάθρο, ο Martin διατήρησε την πρωτιά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα με 21 βαθμούς διαφορά από τον Bastianini, με τον Viñales να σκαρφαλώνει στην τρίτη θέση με 24 βαθμούς διαφορά. Ο Acosta ακολουθεί με 26 βαθμούς, τέσσερις λιγότερους από τον Bagnaia.

 

Θέση

No.

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος/Διαφ.

1

12

Maverick Viñales

Aprilia

41:09.503

2

31

Pedro Acosta

KTM

1.728

3

23

Enea Bastianini

Ducati

2.703

4

89

Jorge Martin

Ducati

4.690

5

1

Francesco Bagnaia

Ducati

7.392

6

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

9.980

7

41

Aleix Espargaro

Aprilia

12.208

8

72

Marco Bezzecchi

Ducati

13.343

9

33

Brad Binder

KTM

14.931

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

16.656

11

88

Miguel Oliveira

Aprilia

18.542

12

20

Fabio Quartararo

Yamaha

22.899

13

43

Jack Miller

KTM

24.011

14

37

Augusto Fernandez

KTM

27.652

15

73

Alex Marquez

Ducati

32.855

16

10

Luca Marini

Honda

33.529

Πτώσεις

 

42

Alex Rins

Yamaha

20:48.178

 

93

Marc Marquez

Ducati

20:36.524

 

36

Joan Mir

Honda

16:40.803

 

21

Franco Morbidelli

Ducati

14:29.451

 

5

Johann Zarco

Honda

12:55.867

 

30

Takaaki Nakagami

Honda

12:32.563

 

Ετικέτες