MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Βαρκελώνη: Pole Position Alex Marquez – 4 για το ρεκόρ!

Φανταστικοί Quartararo και Acosta – Χαμένος ο Bagnaia
MotoGP Βαρκελώνη: Pole Position Alex Marquez – 4 για το ρεκόρ!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/9/2025

Μπόλικο συναίσθημα είχε η Βαρκελώνη ακόμη και στην ελεύθερη δοκιμή πριν την κατάταξη καθώς οι συνθήκες μπορεί να ήταν εξαιρετικές αλλά η πρόσφυση δεν ήταν για όλους δεδομένη, με την Ducati να ψάχνει και αυτή τις καλύτερες ρυθμίσεις, την ώρα που ο Quartararo έδειχνε πως τα είχε καταφέρει.
Πρώτος σήμερα με χρόνο για να πάει κατευθείαν για την pole position, το έδειξε έπειτα στην Q1 όταν ήταν ο μόνος με χρόνο κάτω από το 1:38 ακολουθούμενος από τον Di Giannantonio σε μικρή διαφορά και τον Aldeguer επίσης να έχει σε πολλά σημεία της πίστας την ταχύτητα ακόμη και να πάρει την θέση του Quartararo αλλά δεν ίσχυε αυτό για όλο το μήκος της πίστας.
Ο Bagnaia ξεκίνησε την προσπάθεια στην Q1 δείχνοντας πως θα καταφέρει να βρει την ταχύτητα για να είναι στις πρώτες σειρές, όχι τόσο για τις πρώτες δύο αλλά θα μπορούσε να είναι κοντά σε Fernandez, τελικά ήταν πολύ χειρότερα, ήταν τελευταίος πίσω από τον Rins και μπροστά μόνο από Vinales, Savadori και Chantra.
Ξεκινώντας την Q2 περίμενες πως Acosta, Quartararo και Alex Marquez θα κάνουν την διαφορά και πράγματι το ρεκόρ με χρόνους στο 1:37 έσπασε διαδοχικά. Μεγαλύτερος άτυχος ο Acosta που κρατούσε την pole position για λίγο και έπειτα με τον ίδιο χρόνο μία από τις πρώτες θέσεις της εκκίνησης αλλά η προσπάθειά του ακυρώθηκε γιατί πάτησε εκτός ορίων στην τελευταία στροφή. Με τον χρόνο να τελειώνει, προσπάθησε για ακόμη μία φορά αλλά η πρόσφυση δεν ήταν πλέον στα ελαστικά για να πιέσει αρκετά και σημείωσε έξοδο, ευτυχώς χωρίς πτώση.
Στο μεταξύ ο Marc Marquez έψαχνε κάποιον για slipstreaming οδηγώντας πίσω από τον Morbidelli ο οποίος είχε ειδοποιηθεί από την ομάδα του και δεν έκανε καμία προσπάθεια. Πίσω τους ο Mir, περιμένοντας όλοι το κατάλληλο μηχανοδηγό για την αμαξοστοιχία που δεν ήταν άλλος από τον Alex Marquez.
Απευθείας έκανε την διαφορά σε χρόνο και πέρασε εμπρός παίρνοντας μαζί του τον Marc Marquez, στον επόμενο γύρο δοκίμασαν την αντίστροφη διάταξη, οι δυο τους αυτή την φορά και μάλιστα ο Mac Marquez πήγαινε για την πρώτη θέση μέχρι την στιγμή που ένα γλίστρημα στην 5η στροφή, την στροφή του Martin, ακύρωσε κάθε ευκαιρία για την pole position, κι ενώ δεν είχε πρόβλημα σε αυτή την στροφή στους προηγούμενους γύρους. Τα ελαστικά όμως δεν είχαν άλλη ευκαιρία για γρήγορο γύρο, όπως και με τον Acosta.
Στο μεταξύ ο Quartararo είχε κολλημένο πίσω του τον Ai Ogura και πήγαινε ακόμη και για pole position. Δεν την πήρε για πολύ μικρή διαφορά, κέρδισε όμως την δεύτερη θέση, εκτοπίζοντας τον Marc Marquez στην τρίτη θέση, που επίσης δεν θα ήταν εκεί αν δεν ακυρωνόταν ο γύρος του Acosta. Η KTM τα πήγε πολύ καλά αλλά έχασε σε λεπτομέρειες, και ο Binder είχε την ευκαιρία για υψηλότερη θέση και ο Acosta για την pole position.
Ο Quartararo έδειξε για ακόμη μία φορά πως η ομάδα μπορεί να κάνει γρήγορους γύρους αλλά χρειάζεται να βρουν την διάρκεια και να μπορέσουν να τερματίσουν έναν αγώνα ψηλά στην κατάταξη, αν και η αγωνία δεν είναι σε αυτή την σεζόν, αλλά για την επόμενη με δεδομένο πως θα φέρουν την V4 μοτοσυκλέτα. Μπορεί να είναι μόνο για μία χρονιά και ο κόσμος να μην καταλαβαίνει για ποιο λόγο μπαίνουν στην διαδικασία να κάνουν ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα μόνο για μία χρονιά, ωστόσο είναι σημαντικό για εκείνους να μαζέψουν τα δεδομένα που χρειάζονται για αυτή την διάταξη.