MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Aprilia: Πτώση και κάταγμα για Rivola: «Έτσι καταλαβαίνεις έναν τραυματία αναβάτη»

Ανέβηκε σε Moto Guzzi V7 μετά από Aprilia RSV4 X ex3ma και έσπασε δάχτυλο
Ανέβηκε σε Moto Guzzi V7 μετά από Aprilia RSV4 X ex3ma και έσπασε δάχτυλο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/6/2025

Στο φεστιβάλ Aprilia All Star, που ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, πρώτο θέμα των συγκεντρωμένων ήταν φυσικά το ζήτημα της ομάδας στα MotoGP που δεν προχωρά όπως είχαν ελπίσει όλες οι πλευρές, πως θα γίνει από την φετινή σεζόν. Στην πράξη αυτή δεν ξεκίνησε ποτέ για την μισή ομάδα της Aprilia και οδεύει ήδη στην διακοπή της.

Όπως είπαμε ήδη από το ρεπορτάζ των ημερών, το φεστιβάλ ήταν απόλυτα πετυχημένο με τους αναβάτες της Aprilia να δίνουν το παρόν μαζί με τους αγωνιζόμενους. Ο Rivola οδήγησε μαζί τους στην πίστα στην σέλα της RSV4 X ex3ma και έμεινε και την δεύτερη ημέρα που ήταν προγραμματισμένο το Moto Guzzi Fast – Endurance Trophy.

Φαίνεται πως το Moto Guzzi V7 δεν τον βόλεψε το ίδιο με την Aprilia όμως γιατί στην K3 του Misano σημείωσε μία πτώση όταν κράτησε την φόρα που θα είχε και με την Aprilia. Το V7 δεν είχε τις αναρτήσεις για να βουτήξει στην στροφή με τα φρένα κρατημένα σε ένα δυνατό trailbraking ενώ η διοργάνωση της δεύτερης ημέρας ήταν αντίστοιχη του ρυθμού των Moto Guzzi και έτσι δεν είχαν τοποθετήσει κουβέρτες πιο πριν στα λάστιχα.

Όπως είπε ο Rivola στο GPOne, δεν ήταν μία αστεία πτώση αλλά ευτυχώς έφυγε από εκεί μόνο με ένα σπασμένο δάχτυλο στο δεξί χέρι και λίγες μελανιές, συμπληρώνοντας: «Για να καταλάβεις καλύτερα έναν τραυματισμένο αναβάτη, πρέπει πρώτα να το περάσεις και ο ίδιος», μην αφήνοντας την ευκαιρία να αναφερθεί στον Martin.

Η Aprilia δεν χάνει την ευκαιρία έτσι κι αλλιώς, όταν πήρε την νίκη ο Bezzecchi το πρώτο πράγμα που δήλωσαν στις κάμερες της Dorna, ήταν «Είδες Martin; Η μοτοσυκλέτα μας μπορεί να κερδίσει», που ήταν λίγο άκομψο βέβαια εκείνη την στιγμή καθώς η νίκη ήρθε μόνο και μόνο από την αστοχία της Yamaha, βέβαια αμέσως μετά φάνηκε πως οι ζυμώσεις ήταν τόσες που το πράγμα είχε ήδη φουσκώσει, οπότε εκ των υστέρων τους δικαιολογείς για την βιασύνη.