MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

Uccio: Δεν θέλω τη συγγνώμη του Digia για τη σούζα με την οποία έπεσε, οι αναβάτες πρέπει να διασκεδάζουν!

Την πλήρη υποστήριξη του Team Manager της Pertamina Enduro VR46 Racing Team απολαμβάνει ο Fabio Di Giannantonio
Digia - Οι αναβάτες πρέπει να διασκεδάζουν
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

6/2/2025

"Χτες θα μπορούσε να ήταν μια υπέροχη μέρα", δήλωσε μεταξύ άλλων ο Alessio Salucci (Uccio), ο manager της VR46 Team, όμως μια σούζα που έκανε για να διασκεδάσει ο Fabio Di Giannantonio δεν του βγήκε, με την κακή προσγείωση να οδηγεί σε πτώση τον Ιταλό, ο οποίος έσπασε την κλείδα του και οδεύει για το χειρουργείο.

Shit happens, σοφό γνωμικό. Στην ίδια γραμμή το δικό μας "όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος". Η πτώση για τους αγωνιζόμενους μοτοσυκλέτας είναι κάτι φυσιολογικό, όμως αν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πτώσεις στην οριακή οδήγηση, αυτό δεν σημαίνει πως αναβάτες δεν πέφτουν από χαζές και άκυρες στιγμές, στα pits, κατά τη διάρκεια πανηγυρισμών, από στιγμές απροσεξίας και από χίλιες δυο ακόμα "άκυρες" αιτίες.

Κάπως έτσι συνέβη και η πτώση του Digia, ο οποίος αφού είχε τελειώσει τους γύρους του, και αφού είχε κάνει μερικές προπονήσεις για εκκίνηση, έπεσε από μια σούζα την οποία έκανε για να διασκεδάσει. Στη συνέχεια, ο Digia, αισθανόμενος ευθύνη και σίγουρα κάποια ντροπή έσπευσε να ζητήσει συγγνώμη από τον Uccio και τους ανθρώπους της ομάδας του, όμως ο team manager και κολλητός του Rossi δεν τη δέχτηκε, όχι από θυμό, αλλά αντίθετα επειδή πιστεύει πως οι σούζες είναι στο DNA των αναβατών!

Όπως ανέφερε ο Uccio σε συνέντευξή του, “Μεταξύ των στροφών 4 και 5, η μοτοσυκλέτα θέλει να σηκώσει τον μπροστινό τροχό στην επιτάχυνση και στον αγώνα και στις δοκιμές ο αναβάτης πρέπει να το αποτρέψει, όμως όταν θέλεις να διασκεδάσει, αφήνεις τη σούζα να εξελιχθεί. Δυστυχώς στην περίπτωση του Digia, ο μπροστινός τροχός είχε σταματήσει να περιστρέφεται στον αέρα, και στην άσχημη προσγείωση εκείνος βρήκε απότομα πρόσφυση, το τιμόνι δίπλωσε και ο Digia έπεσε και έσπασε την κλείδα του. Η ζημιά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο με την εξάρθρωση που είχε υποστεί πέρυσι στον ίδιο ώμο, κι έτσι είμαστε αισιόδοξοι πως θα επιστρέψει σύντομα, πιθανώς και στον πρώτο αγώνα στο Buriram."

Digia

"O Digia ζήτησε συγγνώμη από όλη την ομάδα, όμως δεν θέλω από ένα αναβάτη να ζητά συγγνώμη γιατί έκανε μια σούζα: οι αναβάτες πρέπει να διασκεδάζουν, κι εγώ έτσι μεγάλωσα.”

Όπως είχε αναφέρει και ο Bezzecchi της Aprilia, έτσι και ο Uccio έκανε παράπονα για τα ελαστικά, καθώς ενώ όλοι ήθελαν τη μαλακή γόμα, στο τεστ της Sepang -τουλάχιστον την 1η μέρα- υπήρχε μόνο η μεσαία, που είναι πολύ σκληρή για τη συγκεκριμένη πίστα.

Ετικέτες