MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

Marc Marquez: Τα κοινωνικά δίκτυα με εκνευρίζουν - Ξέρω ότι θα αποσυρθώ λόγω του σώματός μου και όχι λόγω του μυαλού μου

“Είναι οι άσχημες πτώσεις που σε σφυρηλατούν πραγματικά”
marc
Από τον

Παύλο Καρατζά

9/1/2026

Ο Ισπανός Παγκόσμιος Πρωταθλητής έδωσε συνέντευξη στην Ισπανία, τονίζοντας ότι νιώθει Ισπανός και Καταλανός και μίλησε για το MotoGP, τον Valentino Rossi, τον αδερφό του, για τα χρήματα που βγάζει και πολλά άλλα που αξίζει να ακουστούν.

Όσον αφορά τους τραυματισμούς του είπε πως έχει μεγάλη αντοχή στον πόνο και πως αυτό τον έχει βοηθήσει σε πολλές περιπτώσεις, αλλά σε άλλες τον έχει βλάψει, αφού μπορεί να υποτιμούσε κάποιον τραυματισμό, μέχρι το σημείο που όλοι γνωρίζουμε και ήταν καταστροφικό για την καριέρα του, ένα στάδιο πριν την κόψει και οριστικά. Πλέον έχει μάθει να ζει με τον τραυματισμένο του δεξί ώμο που συνεχίζει να πονάει αν τύχει και κοιμηθεί από εκείνη την πλευρά.

Είναι οι άσχημες πτώσεις που σε σφυρηλατούν πραγματικά. Πολλοί αναβάτες φτάνουν στο MotoGP και πέφτουν μία ή δύο φορές, και φαίνεται ότι δεν ξέρουν να οδηγούν μοτοσυκλέτα. Οι πτώσεις σου μαθαίνουν τα όρια, αν ξεπεράσεις τα όρια, τραυματίζεσαι, διακινδυνεύεις τη ζωή σου. Σε κάθε τραυματισμό υπάρχουν τρεις φάσεις. Στην πρώτη δεν θέλεις να ξέρεις τίποτα για κανέναν, είσαι συντετριμμένος: φέτος κέρδισα τον τίτλο και πέρασα τρεις εβδομάδες στο σπίτι χωρίς να βλέπω κανέναν. Σε αυτή τη φάση ο πόνος σε κάνει να θυμώνεις και να τα βάζεις με τους αγαπημένους σου. Στη δεύτερη φάση, όλοι προσπαθούν να σε κατευνάσουν και επειδή έχεις περάσει από την πρώτη, τους αφήνεις παρόλο που δεν το νιώθεις. Η τελευταία φάση είναι να δείξεις την υπομονή που δεν είχες πριν, να μην προσπαθείς να κάνεις περισσότερα από όσα πρέπει να κάνεις εκείνη τη στιγμή. Θέλεις να ανέβεις στη μοτοσυκλέτα, αλλά δεν πρέπει”, δήλωσε ο Ισπανός.

Στην συνέχεια είπε πως υπάρχει κατανόηση με τον αδερφό του και αλλά στον αγώνα είναι ελεύθεροι οικογενειακών δεσμών. Θυμήθηκε πως όταν ήταν 8 χρονών είχε πει στον πατέρα του πως θέλει να παίξει ποδόσφαιρο και εκείνος του απάντησε να διαλέξει ανάμεσα στην μπάλα και την μοτοσυκλέτα. Έκανε τότε μια συνειδητή επιλογή προς την μοτοσυκλέτα, όμως για τον Alex ήταν πιο σύνθετη η πορεία αυτή. Δεν είναι πλέον!

Και συνέχισε λέγοντας: “Όταν στον αγώνα είσαι πίσω από κάποιον, είσαι συγκεντρωμένος στο πού να επιτεθείς. Με τον Alex ήταν πολύ δύσκολο γιατί ήμουν πιο συγκεντρωμένος στον κίνδυνο: ίσως να τον έριχνα και να τον τραυμάτιζα, ανησυχούσα. Τότε, ως μεγαλύτερος αδελφός, τον έβαλα να καθίσει και του είπα: Φέτος φαίνεται ότι θα παλέψουμε σε πολλούς αγώνες, και τη Δευτέρα θα είμαστε αδέλφια. Σφίξαμε τα χέρια. Αν συμβεί, θα συμβεί. Αλλά είναι αδελφός μου, μοιραζόμαστε τα πάντα από πάντα και μπορούμε να μοιραζόμαστε πολλές πληροφορίες. Όταν ήμουν στην Honda, δεν το κάναμε γιατί δεν ήταν επαγγελματικό. Αλλά τώρα τρέχουμε και οι δύο για τη Ducati, αν έχουμε αμφιβολίες για ένα ελαστικό ή μια στροφή, το συζητάμε”.

Επίσης, είπε πως του αρέσει η πίεση ενώ διαφορετικά βαριέται. Όταν δεν είναι στρεσαρισμένος κάνει λάθη, όχι το αντίθετο! Δεν ήταν πάντα έτσι, νεότερος δεν άντεχε την πίεση, τώρα έχει μάθει να διαχειρίζεται το άγχος και σε αυτό συμβάλλει το γεγονός πως δεν είναι προσκολλημένος στα χρήματα και δεν φοβάται να πάρει αποφάσεις που θα αποφέρουν λιγότερα.

Όσον αφορά την Ισπανία και την Καταλονία, δήλωσε: “Πληρώνω φόρους στην Ισπανία, είχα σπίτι στην Ανδόρρα όπου η Cervera είναι δίπλα, μόλις μία ώρα οδήγηση, και στην Ανδόρρα πηγαίναμε πολύ συχνά με τους γονείς μου. Όταν άρχισα να οδηγώ στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, είπα να κάνω ότι όλοι και αγόρασα ένα σπίτι εκεί. Άντεξα μόλις δύο μήνες και αποφάσισα να γυρίσω στην Ισπανία. Δεν το κάνω για να στείλω κάποιο μήνυμα, αλλά γιατί απλά αυτά νιώθω. Όταν έχω χρόνο πηγαίνω στην Μαδρίτη ή επιστρέφω στην Cervera. Θέλω να κάνω ότι αποφασίζω, έχω μάθει ότι τα καλά πράγματα έρχονται όταν δεν ψάχνεις για εκείνα και τα άσχημα ξαφνικά και απότομα".
Για το ζήτημα που εκεί είναι φλέγον, σχετικά με την καταγωγή του, ο Marc επικαλέστηκε την ελευθερία της έκφρασης και δήλωση Καταλανός και πως αγαπά την Καταλονία. Όμως αγαπά και την Ισπανία, ιδιαίτερα τον Νότο και πως αυτά τα δύο δεν είναι και δεν πρέπει ναι είναι ασυμβίβαστα. "Υψώνω τη σημαία που νιώθω ότι με εκπροσωπεί εκείνη τη στιγμή.”

Για τον Valentino Rossi και τα κοινωνικά δίκτυα είπε, “Όλοι με ρωτούν, αλλά είναι φυσιολογικό. Εγώ λέω ότι είναι πολύ δύσκολο να ζεις με κακία και δεν θέλω οι οπαδοί μου να κρατούν κακία: θέλω να κρατάνε ενέργεια για να με χειροκροτούν. Όταν τραυματίστηκα, ήταν ένας άλλος αναβάτης που ενεπλάκη: έκανε ένα λάθος, αλλά κανείς δεν το κάνει σκόπιμα και μερικές φορές οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν”. Τα κοινωνικά δίκτυα τα χρησιμοποιεί όσο πιο λίγο μπορεί - το ελάχιστο απαραίτητο και διαβεβαιώνει: οι άνθρωποι τείνουν να επικεντρώνονται στο αρνητικό, είναι ανθρώπινο. Τον ενοχλεί, όμως και όποιος λέει ότι οι προσβολές δεν τον επηρεάζουν, λέει ψέματα.

Για τον Marc, οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων θα πρέπει να έχουν ονόματα, αριθμούς ταυτότητας και προφίλ.

Για το αν σκέφτεται να αποσυρθεί, δηλώνει: “Το πιο δύσκολο για έναν αθλητή είναι να ξέρει πότε και πώς να σταματήσει. Όσο υπάρχει πάθος... Ξέρω ότι θα αποσυρθώ λόγω του σώματός μου και όχι λόγω του μυαλού μου. Είμαστε σε ένα άθλημα όπου οι τραυματισμοί είναι πολλοί. Τελευταία, οι άλλοι αναβάτες δεν ήταν πολύ ευγενικοί μαζί μου, αλλά δεν ήταν και πριν”.

Τέλος σε ερώτηση που του έγινε, αν θα ήθελε να έχει ένα γιο που να ασχοληθεί με το ίδιο άθλημα είπε “Δεν θα μου άρεσε. Μου αρέσει να είμαι πολύ προστατευτικός, αλλά η κληρονομιά, το να φέρει το όνομα της οικογένειας, δεν θα τον βοηθούσε καθόλου. Ο κόσμος θα έλεγε ότι έφτασε εκεί εξαιτίας αυτού και δεν θα είχε την ίδια όρεξη. Όχι, καλύτερα μια μπάλα ποδοσφαίρου, μια ρακέτα ή οτιδήποτε άλλο”.

Ετικέτες