MotoGP – O Quartararo προειδοποιεί την Yamaha πως δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία
Μέχρι το test στο Misano η ιαπωνική εταιρεία πρέπει να βρει λύση, δεν θέλω pdf θέλω αποτελέσματα
Από το
motomag
9/8/2023
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 2021 Fabio Quartararo έδωσε προθεσμία ενός μήνα στο εργοστάσιο της Iwata για να βρει λύση στα προβλήματά του πριν αποφασίσει για τον επόμενο σταθμό της αγωνιστικής του καριέρας.
Τον αγώνα στο Silverstone ο Quartararo θα θέλει σίγουρα να τον ξεχάσει γρήγορα καθώς στον Sprint Race αγώνα τερμάτισε στην 21η θέση ενώ στον αγώνα της Κυριακής ο Γάλλος τερμάτισε στην 15η θέση. Μετά τα όσα συνέβησαν και με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει από την αρχή της χρονιάς σχεδόν σε κάθε αγώνα λόγω της μη ανταγωνιστικής M1, o Quartararo απηύθυνε μια αυστηρή προειδοποίηση στη Yamaha ώστε να βρει μια λύση άμεσα και να του προσφέρει μια μοτοσυκλέτα η οποία θα τον επαναφέρει στις νίκες. Ο Γάλλος αναβάτης έχει να κερδίσει από το Γερμανικό Grand Prix του 2022 και όπως φαίνεται η υπομονή του έχει εξαντληθεί με όσα βλέπει να συμβαίνουν στο ιαπωνικό στρατόπεδο με τον ίδιο να δίνει διορία στα αφεντικά της αγωνιστικής ομάδας της Yamaha μέχρι το τεστ του Misano -11 Σεπτεμβρίου- για να βρουν μία λύση.
Ο Fabio Quartararo δήλωσε:"Στο τεστ του Misano θέλω να έχω αποδείξεις. Έχουν ένα μήνα στη διάθεσή τους. Η Yamaha μου υπόσχεται πράγματα εδώ και τρία χρόνια σε ένα έγγραφο PDF 10 σελίδων, από τις οποίες οι εννιάμισι σελίδες δεν έχουν εκπληρωθεί. Φέτος δεν ήθελα να δω αυτό το PDF. Δεν θέλω να βλέπω πράγματα σε γραπτά, αυτό που θέλω να δω είναι η μοτοσυκλέτα του Misano να είναι ανταγωνιστική, γιατί αυτή θα είναι σε ποσοστό 95%, αυτή που θα τρέξω το 2024. Εκεί θα φανεί αν η Yamaha θέλει πραγματικά να συνεχίσω μαζί της και στο μέλλον. Η Yamaha είναι η προτεραιότητα μου γιατί είναι η εταιρεία που με έφερε στο MotoGP, εμπιστεύομαι τη Yamaha και της έδωσα μια ευκαιρία, αλλά δεν θα υπάρξει δεύτερη."
Ο Quartararo μίλησε επίσης για την απόφαση του να χωρίσουν οι δρόμοι του με τον επί χρόνια μάνατζερ του Eric Mahe, προκειμένου να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία μάνατζμεντ την FQ20, κάτι που είχατε διαβάσει στο MOTO.
"Τώρα αισθάνομαι πολύ πιο ελεύθερος. Έχω ανθρώπους στο σπίτι μου που ασχολούνται με το νομικό και το οικονομικό κομμάτι. Ξέρω τι θέλω, δεν θέλω να αποσυντονίζομαι. Αυτό θα είναι πολύ σημαντικό ενόψει του τι θα κάνει η Yamaha για την επόμενη χρονιά.”
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: