MotoGP: Παρουσιάστηκαν τα νέα Honda 2019!

Επέτειος 25 χρόνων Repsol Honda
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/1/2019

Φέτος η Honda γιορτάζει 25 χρόνια συνεργασίας με την Repsol, κι έτσι η παρουσίαση της αγωνιστικής ομάδας για το 2019, απέκτησε και επετειακό χαρακτήρα. Για αυτό και θέλησαν να το γιορτάσουν με έναν τρόπο που είχε οπτικό και συναισθηματικό ερέθισμα, έναν ψηφιακό «αγώνα» που δεν είχε κάποια άλλη πρακτική επέκταση, πέρα από αυτό ακριβώς, το οπτικό και συναισθηματικό ερέθισμα. Εντυπωσιακό παρόλο αυτά…

Σχεδίασαν μία πίστα σε σχήμα «25», όσα και τα χρόνια συνεργασίας τους, κι έτρεξαν μία εξομοίωση ανάμεσα στους Mick Doohan, Àlex Crivillé, Marc Marquez και Jorge Lorenzo, η οποία φυσικά και κατέληξε σε ισοπαλία. Το μόνο λοιπόν που μπορείς να σχολιάσεις για αυτήν την εξομοίωση, είναι πως ήταν καλοστημένη και εντυπωσιακή να την βλέπεις. Μόλις ολοκληρώθηκε και σηκώθηκε ο τοίχος που προσομοίαζε μία πόρτα γκαραζόπορτα, όπως αυτές που μπαίνουν στα αγωνιστικά box, από κάτω περίμενε τόσο ο Doohan όσο και ο Crivillé και φυσικά ο Marquez και ο Lorenzo με το μπανταρισμένο χέρι.

Οι Doohan και Crivillé αντιπροσωπεύουν το ξεκίνημα της Repsol Honda με τις νίκες τους το 1995, και πλαισιώνοντας τις νέες αγωνιστικές πρακτικά δηλώνουν πως το πρώτο που χρειάζεσαι στα GP είναι εμπειρία… Για αυτό και απαρίθμησαν τους παγκόσμιους τίτλους κι όσα έχουν καταφέρει οι αναβάτες τους, ξεκινώντας από τον Pedrosa που είναι “MotoGP Legent”, τον Valentino Rossi παγκόσμιο πρωταθλητή 2002 και 2003, Hayden το 2006, Stoner το 2011 και φυσικά τον Marc Marquez που πήγε στην Repsol Honda το 20013 σπάζοντας από τότε το ένα ομαδικό ρεκόρ πίσω από το άλλο, όπως άλλωστε και η ίδια η ομάδα που πέρσι συγκέντρωσε 400 εκκινήσεις σε αγώνες της μεγάλης κατηγορίας.

Ο Crivillé αναφέρθηκε στις προκλήσεις που είχε την εποχή που ξεκίνησε η ομάδα, τις οδηγίες που είχε για να βρεθεί από την πρώτη σεζόν στο βάθρο κι έπειτα να αρχίσει να κερδίζει, καθώς κι ότι αυτή την στιγμή, από αυτά που βλέπει, είμαστε στην καλύτερη εποχή των MotoGP και παρόλο που οι χορηγοί έχουν λιγοστέψει είναι σημαντικό που υπάρχουν κάποιοι απόλυτα σταθεροί, όπως η Repsol.

Ο Doohan αναφέρθηκε στο πρώτο πρωτάθλημα που έφερε για την Repsol Honda και δεύτερο δικό του, αναπολώντας την εποχή εκείνη που ο στόχος ήταν να φτιάξουν μία μοτοσυκλέτα που να κερδίζει πρωταθλήματα, όπως κι έπραξαν, με τον μύθο να συνεχίζεται, δείχνοντας τον Marquez. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας της ομάδας, ήταν πως είχαν μία πολύ καλή συνεργασία μεταξύ τους όλα αυτά τα χρόνια, και πως ο καθένας άφηνε τον άλλο να κάνει την δουλειά του χωρίς επεμβάσεις, αυτό ήταν για τον Doohan το πιο σημαντικό, η εμπιστοσύνη σε κάθε μέρος της ομάδας.

Παίρνοντας τον λόγο, ο Marquez δήλωσε πως είναι προνόμιο να είσαι μέρος αυτής της ομάδας, ιδιαίτερα όταν έχεις μεγαλώσει βλέποντας στην τηλεόραση τα λαμπερά της χρώματα, κάνοντας όνειρα πως κάποια στιγμή θα τα φορέσεις και ο ίδιος. Το να έχεις καταφέρει κάτι τέτοιο, μοιάζει απίθανο. Στα νούμερα η ομάδα μας είναι εξαιρετική όλα αυτά τα χρόνια, κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσουμε να φέρνουμε αποτελέσματα και νίκες, αυτό είναι που θέλουμε. Ο φετινός χειμώνας ήταν ο πιο βαρετός της ζωής μου χωρίς να πλησιάζω σέλα, συνέχισε, περιμένοντας την ανάρρωση, κι έτσι είμαι εκστασιασμένος που ξεκινά η σεζόν.

Ο Lorenzo είναι ενθουσιασμένος με το επίπεδο της ομάδας που βρήκε, και θέλει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Στεναχωριέται που ξεκινά τις δοκιμές έχοντας ήδη έναν τραυματισμό, αλλά στο Κατάρ θα κάνει το καλύτερο που μπορεί. Όσο για την προσαρμογή του στην μοτοσυκλέτα, το ζήτημα είναι πως δεν έχει ακόμη βρεθεί επάνω της χωρίς να έχει κάποιο βαθμό τραυματισμού, από την στιγμή που ακόμη και στην Valencia είχε τραυματισμένα τόσο το χέρι, όσο και το πόδι. Είναι όμως εντυπωσιασμένος από την επιτάχυνση και την ευελιξία της μοτοσυκλέτας και ανυπομονεί για τα επόμενα βήματα.

Όσο για τις μοτοσυκλέτες, εξωτερικά δεν δείχνουν διαφορές, ούτε φυσικά θα έμπαινε κανείς από την Honda σε λεπτομέρειες. Είχαν αεροδυναμικά βοηθήματα που δεν ξεχώριζαν πολύ στο μάτι, παρά μόνο σε συγκεκριμένες γωνίες, ενώ παραμένει το ρητό για την Honda, πως δεν αλλάζεις συνταγή που κερδίζει, παρά μόνο σε καίρια σημεία και μόνο σε συνάρτηση με τον ανταγωνισμό.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.