MotoGP: Philip Island Αποτελέσματα Ελεύθερων Δοκιμαστικών Παρασκευής

Ωραίο αγώνα θα δούμε την Κυριακή
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

26/10/2018

Για εκπλήξεις στον αγώνα μας προϊδεάζουν τα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παρασκευής στο Philip Island καθώς φαίνεται πως το δίδυμο Marquez/Dovi δεν θα είναι το μοναδικό που θα δείχνουν οι τηλεοράσεις. Αντιθέτως, πολύ δυνατή εμφάνιση έκανε η Suzuki του Andrea Iannone και η Yamaha του Maverick Vinales, με τον Danilo Petrucci στη δεύτερη θέση να βάζει την δορυφορική Ducati μπροστά από την εργοστασιακή του Dovizioso.    

Τέταρτος ταχύτερος ο Andrea Dovizioso, που δηλώνει ικανοποιημένος, καθώς τα χαρακτηριστικά της μοτοσυκλέτας του δεν ταιριάζουν τόσο πολύ με αυτή την πίστα. “Είμαστε βελτιωμένοι σε σχέση με πέρσι, αλλά όχι τόσο γρήγοροι όσο χρειάζεται. Τα Yamaha και τα Suzuki θα εμφανιστούν σαφώς πιο γρήγορα αύριο στα χρονομετρημένα και στον αγώνα της Κυριακής. Περιμένω να δω τον Iannone και τον Rossi πολύ δυνατούς την Κυριακή, όπως και τον Marquez, ο οποίος έδειχνε σήμερα να έχει προβλήματα, όμως είναι βέβαιο πως από αύριο θα έχει βρεις τις λύσεις.”

Με πτώση και χρόνο που τον τοποθετεί στην 7η θέση, ο Marc Marquez δεν έκρυψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε την Παρασκευή. “Το μαλακό ελαστικό σίγουρα δεν δουλεύει, οπότε πρέπει να δούμε αν θα πάμε για το μεσαίο ή το σκληρό. Η μοτοσυκλέτα μας είναι γενικά ασταθής στις πολύ γρήγορες στροφές και το Philip Island είναι πίστα με ιδιαιτερότητες που το βασικό set-up μας δεν δουλεύει. Η πτώση δεν γνωρίζω αν οφείλεται στην κρύα άσφαλτο ή στις ριπές του αέρα, διότι γενικά το πρωί (FP1) δεν είχα καθόλου καλή αίσθηση από την μοτοσυκλέτα. Αλλάξαμε set-up το απόγευμα και βελτιώθηκε η αίσθηση αλλά δεν είμαστε ακόμα στο σημείο που θέλουμε. Είδα από μακριά την πτώση του Crutchlow στην πρώτη στροφή. Έπεσε και ο Dani (Pedrosa) εκεί. Κι εγώ όπως περνάω από αυτό το σημείο δεν έχω καμία αίσθηση από το εμπρός σύστημα της μοτοσυκλέτας. Είναι το αδύνατο σημείο μας. Πρέπει να είναι η πρώτη ή το πολύ η δεύτερη φορά φέτος που πέφτω χωρίς να πιέζω τη μοτοσυκλέτα”.

Από την μεριά του, ο ταχύτερος όλων Andrea Iannone έχει ως μοναδικό του πρόβλημα την διαχείριση της δύναμης στις εξόδους των στροφών. Ήμασταν γρήγοροι και πέρσι εδώ, όμως χάσαμε τον αγώνα διότι στους τελευταίους γύρους είχαμε εξαντλήσει τα ελαστικά μας. Από την μέση της στροφής έως την έξοδο να βελτιωθούμε, ώστε να μπορέσουμε να διατηρηθούμε εμπρός έως το τέλος του αγώνα.”   Τα ίδια προβλήματα αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό λέει πως είχε και ο Rossi σήμερα, καθώς το σπινάρισμα του πίσω τροχού ήταν ακόμα πιο έντονο από τον αγώνα του Motegi της περασμένης εβδομάδας.

 

 Αποτελέσματα FP2:

 

  1. Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 29.131s
  2. Danilo Petrucci ITA Pramac Ducati (GP18) 1m 29.291s +0.160s
  3. Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 29.354s +0.223s
  4. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP18) 1m 29.406s +0.275s
  5. Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1m 30.266s +0.485s
  6. Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 30.658s +0.555s
  7. Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 29.739s +0.608s
  8. Jack Miller AUS Pramac Ducati (GP17) 1m 29.838s +0.707s
  9. Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 29.918s +0.787s
  10. Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 30.133s +1.002s
  11. Hafizh Syahrin MAL Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 1m 30.179s +1.048s
  12. Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 30.346s +1.215s
  13. Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 30.472s +1.341s
  14. Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 30.545s +1.414s
  15. Alvaro Bautista ESP Ducati Team (GP18) 1m 30.734s +1.603s
  16. Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 30.736s +1.605s
  17. Franco Morbidelli ITA EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 30.787s +1.656s
  18. Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V)* 1m 30.830s +1.699s
  19. Karel Abraham CZE Angel Nieto Team (GP17) 1m 31.166s +2.035s
  20. Xavier Simeon ESP Reale Avintia (GP17)* 1m 31.275s +2.144s
  21. Thomas Luthi SWI EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 31.539s +2.408s
  22. Jordi Torres SPA Reale Avintia (GP16) 1m 31.570s +2.439s
  23. Scott Redding GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 32.045s +2.914s
  24. Mike Jones AUS Angel Nieto Team (GP16) 1m 33.633s +4.502s

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.