MotoGP: Πιθανή η επιστροφή του Fermin Aldeguer στη Βραζιλία

Ο Ισπανός αναβάτης της Gresini ετοιμάζεται να επιστρέψει – Απείχε από τις επίσημες δοκιμές και τον πρώτο αγώνα της σεζόν
Fermin Returns
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

13/3/2026

Ο Fermin Aldeguer βρίσκεται ένα βήμα πριν την επιστροφή στη δράση του MotoGP, καθώς όλα δείχνουν ότι θα μπορέσει να αγωνιστεί στο επόμενο Grand Prix της Βραζιλίας, έπειτα από τον τραυματισμό που τον κράτησε εκτός δράσης από την αρχή της χρονιάς.

Ο νεαρός Ισπανός της Gresini Ducati απουσίασε τόσο από τις χειμερινές δοκιμές όσο και από τον εναρκτήριο γύρο του πρωταθλήματος στην Ταϊλάνδη, μετά από κάταγμα στο μηριαίο οστό που υπέστη σε ατύχημα κατά τη διάρκεια προπόνησης στις 8 Ιανουαρίου.

Στη θέση του στο Buriram αγωνίστηκε ο δοκιμαστής της Ducati, Michele Pirro, πλαισιώνοντας τον Alex Marquez στη Gresini. Ο Ιταλός ολοκλήρωσε και τους δύο αγώνες στην τελευταία θέση, σε ένα δύσκολο Σαββατοκύριακο για την ομάδα.

Ωστόσο, οι εξελίξεις δείχνουν θετικές για την επιστροφή του Aldeguer. Ο Ισπανός ήταν αρκετά καλά στην υγεία του ώστε να πραγματοποιήσει προπόνηση σε πίστα με μοτοσυκλέτες παραγωγής στην Ισπανία νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες όλα δείχνουν ότι θα μπορέσει να αγωνιστεί στη Βραζιλία.

Ο ίδιος σχεδιάζει ακόμη μία ημέρα προπόνησης σε πίστα την Παρασκευή, προκειμένου να διαπιστωθεί αν μπορεί να πιέσει περισσότερο το τραυματισμένο πόδι του. Εφόσον όλα εξελιχθούν ομαλά και περάσει επιτυχώς τον ιατρικό έλεγχο πριν από το Grand Prix, θα επιστρέψει στη σέλα της Desmosedici για πρώτη φορά μετά τις δοκιμές της Valencia τον περασμένο Νοέμβριο.

Μικρότερο μειονέκτημα λόγω νέας πίστας

Παρότι έχει χάσει συνολικά οκτώ ημέρες δράσης στο MotoGP, τρεις στο τεστ της Sepang, δύο στο Buriram και φυσικά ολόκληρο το αγωνιστικό τριήμερο της Ταϊλάνδης, η επιστροφή του ίσως αποδειχθεί λιγότερο δύσκολη από ό,τι θα περίμενε κανείς.

Ο λόγος είναι ότι η πίστα της Goiania στη Βραζιλία είναι άγνωστη για όλους τους αναβάτες του MotoGP, κάτι που μειώνει το πλεονέκτημα όσων έχουν ήδη βρεθεί σε αγωνιστικό ρυθμό από τον πρώτο γύρο της χρονιάς.

Δύσκολη αρχή για τη Gresini

Την ίδια στιγμή, ο ομόσταυλος Alex Marquez φτάνει στη Βραζιλία χωρίς βαθμούς. Στο Sprint της Ταϊλάνδης τερμάτισε μόλις 11ος, ενώ στον κυρίως αγώνα ενεπλάκη σε σύγκρουση στον πρώτο γύρο με τον Fabio Di Giannantonio και αργότερα είχε πτώση ενώ βρισκόταν στην όγδοη θέση.

Alex Marquez

Ο περσινός δευτεραθλητής αγωνίζεται φέτος με την εργοστασιακών προδιαγραφών Ducati GP26, ενώ ο Aldeguer χρησιμοποιεί παλαιότερη έκδοση της Desmosedici, κάτι που ισχύει και για τον Franco Morbidelli της VR46.

Ο Morbidelli ήταν όγδοος στο Grand Prix της Ταϊλάνδης, έναν αγώνα στον οποίο η Ducati δυσκολεύτηκε να εκμεταλλευτεί πλήρως το πιο σκληρό πίσω ελαστικό σε σχέση με την Aprilia, η οποία κατέλαβε τέσσερις από τις πέντε πρώτες θέσεις.

Ελαστικά που ταιριάζουν στο στυλ του

Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισαν αρκετοί αναβάτες της Ducati με το συγκεκριμένο ελαστικό, υπάρχει ένας λόγος που ο Aldeguer μπορεί να αισιοδοξεί. Πέρσι στη Mandalika, με παρόμοιας κατασκευής πίσω ελαστικό το στυλ οδήγησής του λειτούργησε ιδανικά, κάτι που τον βοήθησε να πετύχει την πιο δυνατή εμφάνιση της σεζόν του κατακτώντας τη νίκη ως rookie στο MotoGP.

Εφόσον λοιπόν πάρει το “πράσινο φως” από τους γιατρούς, το Grand Prix της Βραζιλίας αναμένεται να σηματοδοτήσει την επιστροφή του Ισπανού στη δράση  σε μία πίστα όπου όλοι θα ξεκινήσουν χωρίς πρότερη εμπειρία.

 

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.