MotoGP Portimao: Στην κορυφή ο Bagnaia με ρεκόρ! 5η pole position!

Το 1-2 για την Ducati στην Πορτογαλία

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/11/2021

Άλλη μία pole position για τον Bagnaia, η 5^η συνεχόμενη και με τον Miller στην δεύτερη θέση για αύριο με τον Mir τρίτο και τον Quartararo πολύ πιο πίσω. Δεκατρία χρόνια είχε μία Ducati να πάρει πέντε συνεχόμενες pole position και κανείς εκτός από τον Stoner δεν το είχε καταφέρει μέχρι τώρα. Αν ο Bagnaia σταθεροποιήσει την απόδοσή του του χρόνου, όπως είναι η ευχή όλων, τότε το πρωτάθλημα θα έχει από την αρχή άλλο ένα σταθερό διεκδικητή, όπως θα γινόταν και μέχρι αυτό τον αγώνα, αν δεν ήταν εκείνη η πτώση που συντόμευσε την μάχη για το φετινό πρωτάθλημα.

Ο Quartararo είδε έναν καλό χρόνο του να ακυρώνεται στην Q2 όταν μία στροφή μπροστά του έπεσε ο Luca Marini και η κίτρινη σημαία έσβησε την προσπάθειά του για την πρώτη γραμμή. Το προσπάθησε μετά αλλά δεν τα κατάφερε και αύριο θα ξεκινήσει από την 7^η θέση.

Ο Mir είναι τρίτος αύριο και εκνευρισμένος με τον Alex Marquez, ο Marc όπως είπαμε δεν τρέχει τώρα, γιατί του έκοψε μία προσπάθεια η οποία όμως δεν θα άλλαζε το αποτέλεσμα και ο Miller θα ήταν πάλι δεύτερος. Ο Miller είπε ο ίδιος εκείνο που είναι στο στόμα όλων, πως πρέπει να έχει καλύτερη απόδοση την Κυριακή σε σταθερή βάση από εδώ και πέρα, ενώ ο Bagnaia έκανε εκείνο που έπρεπε οδηγώντας με διαφορά σε καλύτερο ρυθμό από όλους, κάνοντας και τον ταχύτερο χρόνο με 1:38.725!

Ο Jorge Martin με τον Zarco ολοκληρώνουν τις υπόλοιπες θέσεις της πεντάδας, έχοντας έτσι όλες τις βασικές Ducati εμπρός με μία Suzuki να τους χωρίζει σε εργοστασιακές και βασικής δορυφορικής ομάδας. Ο Espargaro που είχε πέσει στην Q1 πήρε την έκτη θέση μπροστά από τον Quartararo και τον Alex Marquez που ακολουθούν με τον Morbidelli στην ένατη θέση και τον Lecuona να κλείνει την δεκάδα.

Για ακόμη μία φορά ο Lecuona ήταν ρυθμιστής στην Q1 καθώς άλλαζε με τον Zarco τον ταχύτερο γύρο έχοντας σταθερά ένα από τα εισιτήρια. Τελικά ο Zarco έκανε τον ταχύτερο χρόνο και από δεύτερος πήγε πρώτος στην Q1 με τον Lecuona να ακολουθεί και τον πολλά υποσχόμενο Bastianini να είναι λίγο πιο πίσω παρέα με τον Aleix Espargaro.

Ο Oliveira που παίζει εντός έδρας και ήταν ο νικητής την πρώτη φορά που τα MotoGP ήρθαν στο Portimao, δεν κατάφερε να ξεχωρίσει, όπως και γενικά η KTM στο Portimao αλλά και στους τελευταίους αγώνες που η εικόνα της δεν είναι αυτή που μας έχει συνηθίσει από την προηγούμενη ακόμη σεζόν. Η ομάδα το αποδίδει αυτό στις αλλαγές που έρχονται με τους αναβάτες που φεύγουν και είναι αισιόδοξοι για την επόμενη σεζόν. Πτώση είχε ο Binder όπως και ο Nakagami με το μεγαλύτερο πρόβλημα των οδηγών να είναι οι αλλαγές στην θερμοκρασία των ελαστικών κάτι που θα τους απασχολήσει και αύριο και είναι ένα ζήτημα που κυρίως η Ducati θα πρέπει να αντιμετωπίσει καλύτερα από τους υπόλοιπους.

Θα είναι μία ενδιαφέρουσα εκκίνηση αύριο καθώς ο Mir θα προσπαθήσει να κάνει το θαύμα της Suzuki με την διαφορά πως θα έχει απέναντι τις Ducati και ένα σερί κλειστών πρώτων στροφών, με τον Quartararo επίσης να θέλει να υπερασπιστεί τον τίτλο του και ταυτόχρονα να μην έχει κανένα άγχος για ρίσκο.

Κατάταξη Q2
Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.
1	Francesco BAGNAIA	Ducati	335.4	1'38.725
2	Jack MILLER	Ducati	341.7	1'38.829	0.104 / 0.104
3	Joan MIR	Suzuki	332.3	1'38.893	0.168 / 0.064
4	Jorge MARTIN	Ducati	341.7	1'38.916	0.191 / 0.023
5	Johann ZARCO	Ducati	341.7	1'38.918	0.193 / 0.002
6	Pol ESPARGARO	Honda	340.6	1'39.058	0.333 / 0.140
7	Fabio QUARTARARO	Yamaha	331.2	1'39.131	0.406 / 0.073
8	Alex MARQUEZ	Honda	337.5	1'39.191	0.466 / 0.060
9	Franco MORBIDELLI	Yamaha	329.2	1'39.321	0.596 / 0.130
10	Iker LECUONA	KTM	333.3	1'39.387	0.662 / 0.066
11	Alex RINS	Suzuki	332.3	1'39.649	0.924 / 0.262
12	Luca MARINI	Ducati	331.2	1'39.828	1.103 / 0.179
Κατάταξη Q1
1	Francesco BAGNAIA	Ducati	335.4	1'38.725
2	Jack MILLER	Ducati	341.7	1'38.829	0.104 / 0.104
3	Joan MIR	Suzuki	332.3	1'38.893	0.168 / 0.064
4	Jorge MARTIN	Ducati	341.7	1'38.916	0.191 / 0.023
5	Johann ZARCO	Ducati	341.7	1'38.918	0.193 / 0.002
6	Pol ESPARGARO	Honda	340.6	1'39.058	0.333 / 0.140
7	Fabio QUARTARARO	Yamaha	331.2	1'39.131	0.406 / 0.073
8	Alex MARQUEZ	Honda	337.5	1'39.191	0.466 / 0.060
9	Franco MORBIDELLI	Yamaha	329.2	1'39.321	0.596 / 0.130
10	Iker LECUONA	KTM	333.3	1'39.387	0.662 / 0.066
11	Alex RINS	Suzuki	332.3	1'39.649	0.924 / 0.262
12	Luca MARINI	Ducati	331.2	1'39.828	1.103 / 0.179

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!