MotoGP Portimao: Θρίαμβος Yamaha σε ημέρα πτώσεων

Ξεκάθαρη υπεροχή Quartararo εκτός από την εκκίνηση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/4/2021

Ημέρα γεμάτη πτώσεις και μάλιστα από λάθη μικρά που δείχνουν και παραστατικά αυτό που λέμε κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αυτή την πίστα, την τόσο διασκεδαστική αλλά και τόσο τεχνική που δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Για αυτό και έχει προβλεφθεί φυσικά να είναι το χαλίκι αρκετά μακριά επιτρέποντας την επιστροφή όταν είναι εφικτή.

Η Yamaha και ο Quartararo συνέτριψαν σήμερα με τον καλύτερο τρόπο κάθε σχόλιο για την pole position που βοήθησαν βέβαια τυχαία γεγονότα και πτώσεις αλλά θα μπορούσε να κερδηθεί και χωρίς την ακύρωση του Bagnaia, όπως έδειξε ο σημερινός αγώνας. Η Yamaha έχει 11 χρόνια να κερδίσει τους 3 πρώτους αγώνες μίας σεζόν και με 6 διαφορετικούς κατασκευαστές σε 7 θέσεις, είναι η μόνη που έχει δύο μοτοσυκλέτες εκεί, δίνοντας τελείως διαφορετική οπτική σε αυτό το σερί. Θα ήταν ακόμη καλύτερο αν ο Vinales δεν ήταν τέρμα πίσω, αλλά με μία κακή εκκίνηση και επαφή με τον Binder πολλά μπορούν να εξηγηθούν.

Κακή ήταν η εκκίνηση και για τον Quartararo ή καλύτερα οι άλλοι είχαν πολύ καλύτερη εκκίνηση από εκείνον. Ο Quartararo έκανε ότι μπορούσε αλλά μπροστά του βρέθηκε η φοβερή Suzuki, η Ducati και φυσικά ο Marquez που στους πρώτους γύρους έδειξε σαν να μην έλειψε ούτε μία ημέρα. Μέχρι το σώμα να στείλει σήμα πως έχει καιρό να ζοριστεί σε ρυθμό αγώνα, ο Marquez πάλευε για τις πρώτες θέσεις φτάνοντας να ακουμπά τον πίσω τροχό του Mir και να χάνει θέσεις. Από το σημείο αυτό και μετά πάλευε με τον Miller, τον Alex Espargaro και τους υπόλοιπους αναβάτες χωρίς να καταφέρει να ακολουθήσει τον ρυθμό που γινόταν ολοένα και ταχύτερος.

Μπροστά ο Zarco οδηγεί τον αγώνα, έχει πίσω του τον Rins που διαβάζει κάθε του κίνηση και πίσω οι μικρές επαφές και οι πολύ κοντινές προσπεράσεις αλλάζουν συνέχεια την κατάταξη. Μέχρι που ο Quartararo έρχεται τρίτος ο Mir τέταρτος και πίσω του ο Alex Espargaro την ίδια στιγμή που ο Pol Espargaro εγκαταλείπει από τεχνικό πρόβλημα παρκάροντας στα πιτ με τους μηχανικούς της Honda να κοιτούν το πίσω ελαστικό.

Ο Rins κάνει επιθέσεις στον Zarco σε μία από τις πιο αργές στροφές παίρνοντας μία πολύ κλειστή γραμμή, με λίγα λόγια σε ένα σημείο με καθαρό προβάδισμα της Suzuki έναντι της Ducati. Την πρώτη φορά που το δοκίμασε δεν ξεκίνησε τόσο νωρίς την επίθεση και ο Zarco από την εξωτερική πρόλαβε και ξανά μπήκε μπροστά, πριν πάνε στις δύο διαδοχικές δεξιές κι έπειτα στο τελικό κομμάτι της πίστας με την κατηφορική δεξιά στροφή που οδηγεί στην ευθεία. Σημείο με ξεκάθαρη υπεροχή της Ducati που μπορεί να μένει συνέχεια στο πλουσιοπάροχο γκάζι της. Την επόμενη φορά ο Rins καταφέρνει να περάσει αλλά στην ευθεία ο Zarco «βάζει 7η» περνά με λίγα λόγια τον Rins πάρα πολύ εύκολα. Τρίτη προσπάθεια για την πρώτη θέση, ξανά στην ίδια αρκετά αργή αριστερή στροφή με το τεράστιο πλάτος που δίνει πολύ χώρο και αυτή την φορά περνά και ο Quartararo, με τον Zarco να δοκιμάζει αμέσως μετά την προσπέραση στην ευθεία και τους άλλους δύο να τα δίνουν όλα στα φρένα για να τον κρατήσουν πίσω. Πρακτική που πετυχαίνει.

Αμέσως μετά, στην πολύ μικρή ευθεία μετά την πρώτη στροφή πέφτει ο Miller σε μία από τις πιο παράξενες πτώσεις μέχρι που αρκετά αργότερα στην 10η στροφή αυτή την φορά, θα πέσει και ο Zarco με πανομοιότυπο τρόπο φανερώνοντας πως οι ταλαντώσεις της Ducati από την προηγούμενη στροφή δεν συνδυάστηκαν καλά με το φρενάρισμα για την επόμενη…

Με την πτώση του Miller o Mir βρίσκεται σε μία πιο εύκολη θέση πλέον ωστόσο σταδιακά αφήνει τους άλλους δύο να ξεφύγουν καθώς ο Quartararo ρίχνει συνέχεια τους χρόνους του. Εκείνη την στιγμή δείχνει πόσο καλά μπορεί να οδηγήσει μπροστά, μένοντας συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει όπως δείχνουν οι αλάνθαστοι γύροι ολοένα σε καλύτερο ρυθμό μέχρι την μέση του αγώνα περίπου στο σημείο που η ομάδα του στέλνει μήνυμα Mapping 2 ίσως για να παγιώσει τον ρυθμό του. Παρασέρνει σε όλο αυτό το κομμάτι του αγώνα και τον Rins και μαζί χτίζουν μία μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους μέχρι να πλησιάσουμε προς το τέλος και σε μία αποκαρδιωτική στιγμή για την Suzuki με τον Rins να πέφτει στην 5η στροφή, μία επίσης από τις πιο αργές, εγκαταλείποντας τον αγώνα. Λίγο αργότερα θα έρθει και η πτώση του Zarco όταν ο Bagnaia έχει περάσει ήδη μπροστά και ο Mir ακολουθεί πίσω από τον Γάλλο. Ο Mir καταφέρνει να μην χάσει καθόλου χρόνο βλέποντας τον Zarco να πέφτει και να μαντέψει την τροχιά της Ducati μένοντας στην δικιά του. Ένα δύσκολο Σαββατοκύριακο για την Pramac μετά και την άσχημη πτώση του Jorge Martin.

Οι πτώσεις δεν ήταν λίγες, ο Oliveira, περσινός νικητής της πρώτης φοράς που μπήκαν ποτέ το MotoGP σε αυτή την πίστα και με τεράστια γνώση κάθε στροφής πέφτει κι εκείνος αλλά ξανά μπαίνει στον αγώνα σκορπώντας χαλίκια πίσω του.

Ο Rossi είχε αρχίσει να βελτιώνει τον ρυθμό του στις παρυφές της δωδεκάδας όπου βρισκόταν αλλά πέφτει κι εκείνος ενώ με την πτώση του Zarco αναλαμβάνει ο Bagnaia να παλέψει για το βάθρο της Ducati με λιγότερη αντίσταση από πριν, κρατώντας πίσω του την Suzuki του Mir.

Στον τελευταίο γύρο ο Mir με τον Bagnaia ήταν ό,τι και ο Rins με τον Zarco αλλά αυτή την φορά η Suzuki δεν βρέθηκε ποτέ στο σημείο που θα μπορούσε να απειλήσει την Ducati παρότι ο Mir προσπάθησε αρκετά.

Κανείς από όλους αυτούς δεν βλέπει τον Quartararo φυσικά που μόνος του πλέον, χωρίς τον Rins, γυρνά 4,5 δευτερόλεπτα πιο μπροστά. Η διαφορά δεν είναι μικρή και η Yamaha έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη σήμερα!

Στο τέλος ο Oliveira λίγο έλειψε να πάρει και βαθμούς από τις πτώσεις μπροστά του καθώς τερμάτησαν 16 αναβάτες με τους δύο Marquez να είναι μαζί στην 7 και 8η θέση αλλά με μεγάλη διαφορά μεταξύ τους χωρίς οπτική επαφή. Ο Moribelli επωφελήθηκε από τις πτώσεις πάλεψε επίσης με σωστό τρόπο και κατάφερε μία 4η θέση κάνοντας την Yamaha να έχει το 1-4 σε μία επτάδα με έξι διαφορετικούς κατασκευαστές.

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος
1
Yamaha
164.8
41'46.412
2
Ducati
164.5
+4.809
3
Suzuki
164.5
+4.948
4
Yamaha
164.5
+5.127
5
KTM
164.4
+6.668
6
Aprilia
164.3
+8.885
7
Honda
164.0
+13.208
8
Honda
163.7
+17.992
9
Ducati
163.4
+22.369
10
Honda
163.3
+23.676
11
Yamaha
163.3
+23.761
12
Ducati
162.9
+29.660
13
KTM
162.9
+29.836
14
Aprilia
162.3
+38.941
15
KTM
161.6
+50.642
16
KTM
157.2
1 Lap
 
Ducati
164.5
6 Laps
 
Suzuki
164.8
7 Laps
 
Yamaha
163.1
11 Laps
 
Ducati
162.9
20 Laps
 
Honda
150.7
21 Laps

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.