MotoGP: "Πριν δύο μήνες δεν μπορούσα ούτε να φάω" - Απίστευτη 4η θέση του Jorge Martin στην Ταϊλάνδη

Ο Ισπανός μιλά για τον τρελό αγώνα στο Buriram μετά τον δύσκολο χειμώνα και τις επεμβάσεις
Martin 4th Place
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

2/3/2026

Από το να μην μπορεί να ταΐσει τον εαυτό του ως τη μάχη με Marquez και Acosta για το βάθρο, ο Jorge Martin έγραψε μια από τις πιο δυνατές ιστορίες του φετινού ξεκινήματος.

Ο πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής του MotoGP χαρακτήρισε "απίστευτη" και "τρελή" την τέταρτη θέση που κατέκτησε στο Grand Prix Ταϊλάνδης, αποκαλύπτοντας πως μόλις δύο μήνες πριν δεν μπορούσε ούτε να φάει μόνος του, μετά από τις τελευταίες του χειρουργικές επεμβάσεις.

Ο χειμώνας ήταν ξανά δύσκολος για τον Martin, καθώς υποβλήθηκε σε συμπληρωματική επέμβαση στον καρπό και στην κλείδα, τραυματισμοί που τον ταλαιπώρησαν από την περσινή σεζόν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τις δοκιμές στη Sepang, με την πρώτη του ουσιαστική επαφή με τη νέα Aprilia Racing RS-GP να γίνεται μόλις μία εβδομάδα πριν την πρεμιέρα στο Buriram.

Στο τεστ της Ταϊλάνδης ήταν όγδοος, στις κατατακτήριες ανέβηκε πέμπτος, επανέλαβε το αποτέλεσμα στο Sprint και την Κυριακή έκανε ακόμη ένα βήμα μπροστά, τερματίζοντας τέταρτος, το καλύτερο έως τώρα αγωνιστικό του Σαββατοκύριακο με την ιταλική ομάδα.

"Έκανα έναν πολύ καλό αγώνα. Είμαι χαρούμενος και περήφανος για τον χειμώνα μου. Πριν δύο μήνες δεν μπορούσα ούτε να φάω! Και τώρα είμαι εδώ, τέταρτος στο πρωτάθλημα. Είναι τρελό, απίστευτο!"

Ο Ισπανός τόνισε πως προσέγγισε το τεστ με "ανοιχτό μυαλό" προσπαθώντας να προσαρμοστεί στη μοτοσυκλέτα, κάτι που, όπως είπε, απέδωσε καρπούς. Κατά τη διάρκεια του αγώνα βρέθηκε να δίνει σκληρές μάχες με τους Marc Marquez και Pedro Acosta, χάνοντας πιθανότατα πολύτιμο χρόνο στη διεκδίκηση μιας θέσης στο βάθρο.

"Σήμερα έκανα ακόμη ένα μεγάλο βήμα στο στυλ οδήγησής μου. Σίγουρα έχασα λίγο χρόνο παλεύοντας με τον Marc και τον Pedro, αλλά το απόλαυσα. Αν δεν συνέβαινε αυτό, ίσως να ήμουν στο βάθρο ή πολύ κοντά στον Raul. Αλλά έτσι είναι οι αγώνες," ανέφερε.

Παραδέχτηκε επίσης πως ο αγώνας ήταν κυρίως διαχείριση φυσικής κατάστασης, ελαστικών και καυσίμου, με τα τελευταία περάσματα να είναι ιδιαίτερα απαιτητικά: "Στους τελευταίους γύρους ήταν δύσκολα. Δεν μπορούσα καν να ανοίξω πλήρως το γκάζι στις ευθείες λόγω σπιναρίσματος, ήταν πραγματικά περίπλοκο."

Την ώρα που ο Martin πανηγύριζε μια προσωπική νίκη-επιστροφή, ο ομόσταυλος Marco Bezzecchi κυριάρχησε από την εκκίνηση έως την καρό σημαία, ενώ ο Acosta αποχώρησε από την Ταϊλάνδη ως πρωτοπόρος της βαθμολογίας.

Για τον Martin όμως η τέταρτη θέση είχε γεύση θριάμβου. Από το χειρουργείο και την αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης, το να βρεθεί στην καρδιά της μάχης του MotoGP ήταν ένα αποτέλεσμα που, όπως είπε και ο ίδιος, μοιάζει απλώς απίστευτο.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.