MotoGP Sachsenring – Κρατώντας το στέμμα

Ο Marquez αρνείται να το παραδώσει…

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/7/2017

Στον τελευταίο γύρο των χρονομετρημένων, ένας από τους πιο δραματικούς για την τελική κατάταξη αυτή τη σεζόν, ο Marquez πήρε την όγδοη κατά σειρά pole position στο γερμανικό GP και ταυτόχρονα μία από τις πιο δύσκολες. Αντίπαλός του και πάλι εδώ ο Danilo Petrucci (Octo Pramac Racing) που ανέβηκε από την Q1 με τον Pol Espargaro της KTM Factory racing και προσπάθησε δυνατά για την πρώτη θέση. Με την δεύτερη θέση στην εκκίνηση ο Petrucci γυρνά τα βλέμματα επάνω του, έπειτα από το κυνήγι για την πρώτη θέση του βάθρου με τον Rossi στον αγώνα της Ολλανδίας. Η βροχή είναι ο κοινός παρονομαστής σε αυτή την προσπάθεια, όπου ο ιταλός της Octo Pramac Racing, δείχνει τόσο τις ικανότητες, όσο και την διάθεσή του να ρισκάρει με τα όρια της πρόσφυσης.

Με νέα άσφαλτο η πίστα προσφέρει εξαιρετική πρόσφυση, ακόμα και στο βρεγμένο, διατηρώντας έτσι ένα από τα στοιχεία που την χαρακτηρίζει, την στιγμή που ίδια κράτησε και το θέμα της στροφής Ν.11! Με την κλίση που έχει η στροφή απαιτεί πολύ συγκεκριμένη είσοδο με λίγες εναλλακτικές ενώ δεν συγχωρεί λάθη, δίνοντας έτσι μερικές θεαματικές πτώσεις όπως του Zarco κι άλλων τις προηγούμενες μέρες..

η στροφή που δεν χαρίζει λάθη...

Ο καιρός στο Sachsenring είναι πολύ άστατος, όπως το MOTO τον ζει από πρώτο χέρι, καθώς αυτός είναι ο τέταρτος χρόνος που με την συνεργασία της MOTUL συνοδεύουμε έναν τυχερό αναγνώστη μας στο Γερμανικό GP! Επαληθεύουμε έτσι και φέτος, πως πρόκειται για μία πίστα με τον πιο ασταθή καιρό για το οποίο δεν μπορείς να προβλέψεις με ασφάλεια, και την έχουμε ζήσει με εξουθενωτικό ήλιο αλλά και δυνατό κρύο. Τώρα βρέχει για λίγο, έπειτα σταματά με την συννεφιά να παραμένει και να παίζει με τα νεύρα των ομάδων που δεν μπορούν να είναι ποτέ βέβαιες.

Στο τέλος των χρονομετρημένων ο ήλιος έκανε για λίγο την εμφάνισή του, κι αυτό άρχισε αμέσως να επηρεάζει την πρόσφυση. Όπως δήλωσαν αρκετοί από τους αναβάτες, η πίστα πλέον στεγνώνει πολύ γρήγορα κι αυτό πρέπει να μπει στον υπολογισμό τους, καθώς το ενδιάμεσο στάδιο εκείνο που δεν βρέχει αλλά η πίστα έχει ακόμα νερό, προσφέρει σημαντικά λιγότερη πρόσφυση από την πλήρως βρεγμένη πίστα.

Με τον Petrucci να παίρνει την δεύτερη θέση, με ελάχιστη διαφορά από τον Marquez ήταν ο Crutchlow που έδειχνε –και για λίγο ήταν- στην πρώτη σειρά. Ο Pedrosa όμως έκανε μερικές πολύ δυνατές προσπάθειες και τελικά κέρδισε την τελευταία θέση της πρώτης σειράς. Πίσω από τον Crutchlow την έκπληξη έκαναν ο Folger και ο Lorenzo για διαφορετικούς λόγους, καθώς ο Lorenzo δεν είναι «αναβάτης της βροχής» και η εμφάνισή του στον προηγούμενο αγώνα ήταν απογοητευτική. Φαίνεται όμως ότι αρχίζει να συνεργάζεται με την Desmosedici, ενώ ο Folger πήρε κουράγιο από την γερμανική κερκίδα, όπως είπε και ο ίδιος.

Ο Rossi πάλεψε με τις μηχανικές βλάβες στις ελεύθερες δοκιμές κι έπειτα πάλεψε και με την βροχή, όπως και οι υπόλοιποι διεκδικητές του τίτλου, ο Vinales και ο πρώτος στο πρωτάθλημα Dovizioso. Ο Rossi είχε τη μεσαία γόμα πίσω, σε αντιδιαστολή με τους υπόλοιπους, κάνοντας μία επιλογή που δημιουργούσε ερωτηματικά.

Ο Vinales είχε μία στενή επαφή με τον Marquez η οποία τον εκνεύρισε ιδιαίτερα και το έδειξε τόσο μέσα στην πίστα εκείνη την στιγμή, κλείνοντας το γκάζι και κάνοντας χειρονομίες, όσο και στο τέλος. Πήγε δίπλα στον Marquez και του ζήτησε τον λόγο. Τι είχε συμβεί: Ο Vinales προσπέρασε τον Marquez από την εσωτερική και μετά άνοιξε την γραμμή του, στην έξοδο. Ο Marquez όμως έμεινε στο γκάζι και έτσι έπεσε πάνω στον Vinales. Στην επανάληψη φαίνεται σαν ο Marquez να λέει στον Vinales πως υπήρχε λίγος χώρος, και αργότερα στην συνέντευξή του απέδωσε το συμβάν στις διαφορετικές γραμμές που χρησιμοποιούν και στο γεγονός πως νόμιζε πως είχε βγει εκτός από λάθος κι έτσι θα προλάβαινε να περάσει. Όπως είπε, ζήτησε συγνώμη από τον από τον Vinales και θεωρεί πως το συμβάν έληξε εκεί, από την στιγμή που δεν υπήρχε πτώση.

Ο Marquez ζήτησε συγνώμη και θεωρεί πως το συμβάν έληξε εκεί

Αυτό μας φέρνει στο αύριο, σε έναν αγώνα που είναι άγνωστο σε τι συνθήκες θα διεξαχθεί, με τον Marquez να έχει το προβάδισμα, τόσο γιατί είναι από τις αγαπημένες του πίστες, όσο και γιατί είναι πιο κοντά στις ρυθμίσεις που δουλεύουν για εκείνον. Οι υπόλοιποι έδειξαν πως έχουν γκρίζες περιοχές για τις νέες ιδιαίτερες συνθήκες, αφήνοντας έτσι όλη την μαγεία του Γερμανικού GP να λάμψει χωρίς καμία δυνατή πρόβλεψη!

Για τους Έλληνες μετά τον αγώνα το θέαμα συνεχίζεται, καθώς φέτος συμμετέχει η KTM SKOURTAS RACING CENTER στο ADAC JUNIOR CUP με τους Βασίλη Κορωνάκη και Κυριάκο Λιούτα! Συγχαρητήρια στην ομάδα και τους χορηγούς της που επενδύει στους νέους αγωνιζομένους και τους γεμίζει με εμπειρία!

Α/Α	Αναβάτης	MOTO	Χρόνος	Διαφ. 1ος/προηγ
1	Marc MARQUEZ	Honda	1'27.302
2	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'27.462	0.160 / 0.160
3	Dani PEDROSA	Honda	1'27.949	0.647 / 0.487
4	Cal CRUTCHLOW	Honda	1'28.089	0.787 / 0.140
5	Jonas FOLGER	Yamaha	1'28.210	0.908 / 0.121
6	Jorge LORENZO	Ducati	1'28.383	1.081 / 0.173
7	Pol ESPARGARO	KTM	1'28.402	1.100 / 0.019
8	Aleix ESPARGARO	Aprilia	1'28.526	1.224 / 0.124
9	Valentino ROSSI	Yamaha	1'28.669	1.367 / 0.143
10	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	1'28.703	1.401 / 0.034
11	Maverick VIÑALES	Yamaha	1'28.823	1.521 / 0.120
12	Alvaro BAUTISTA	Ducati	1'28.968	1.666 / 0.145

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!